Event Category: Θέατρο

Τρεις Αδελφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)
των Ειρήνη Λαμπρινοπούλου & Δανάη-Αρσενία Φιλίδου
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Κάπου εκεί έξω σίγουρα υπάρχει κάτι καλύτερο. Μη φοβάσαι. Μη φοβάσαι τίποτα.  

Το έργο Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες) αποτελεί μια σύγχρονη ελληνική μεταγραφή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Άντον Τσέχωφ, που φωτίζει με καυστικό χιούμορ και ευαισθησία τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Με αφορμή ένα κληρονομικό ζήτημα, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την απώλεια και τον αποχωρισμό του πρώτου σπιτιού. Τι σημαίνει οικογένεια; Πώς διαχειριζόμαστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και ποια είναι η «Μόσχα» που συνεχίζουμε να αναζητούμε σήμερα;

Έχει πλάκα, πάντως. Το πώς περνάει ο χρόνος.  Σα σήμερα, πριν ένα χρόνο ακριβώς, πέθανε ο πατέρας. Και τώρα να είμαστε εδώ.  Ένα χρόνο μετά. Ακριβώς στο ίδιο σπίτι.

Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο: οι παλιές συγκρούσεις αναβιώνουν, οι συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ επιστρέφουν, οι προσωπικές επιλογές τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση. Οι ισορροπίες τους δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν, καθώς κάθε μία καλείται να επαναπροσδιορίσει τι άφησε πίσω και τι διεκδικεί ακόμη.

Την παράσταση σκηνοθετεί και συνυπογράφει δραματουργικά η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, η οποία για πρώτη φορά περνά και στη συγγραφή, συνεχίζοντας τη σκηνική της έρευνα πάνω στη γυναικεία ταυτότητα, την εξουσία και τους μηχανισμούς της οικογένειας ως πεδίο σύγκρουσης και επαναπροσδιορισμού.

Η παράσταση «Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)» παρουσιάστηκε υπό την αιγίδα του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός» του Υπουργείου Πολιτισμού, στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Κεφαλονιά, αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις στο κοινό.

Διάρκεια: 80’ (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλη ηλικία: 13+

Oμάδα Dulcinea
O θάνατος ενός ηθοποιού
εμπνευσμένο από το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»
Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

Βράδυ. Θέατρο. Ένα φτέρνισμα.

Η ομάδα Dulcinea, από τις 16 Απριλίου και για λίγες παραστάσεις, παρουσιάζει το έργο «Ο θάνατος ενός ηθοποιού», σε σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Ιακώβου. Το έργο συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου» και μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου η κοινωνική απαξίωση και η ενοχή του καλλιτέχνη έχουν πλέον εσωτερικευτεί. Στο δραματουργικό υλικό της παράστασης ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ «Ο Πιανίστας» και «Στο Νεκροταφείο».
Αντλώντας από τη σκέψη του Theodor W. Adorno, η παράσταση προσεγγίζει την τέχνη ως πεδίο κοινωνικής ενοχής: το «λαμπερό θέαμα» συχνά οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, την έκθεση και τη ματαιότητα εκείνων που το παράγουν.

Δύο ηθοποιοί, ένας μουσικός και μία δημόσια υπάλληλος συνθέτουν ένα θέατρο που σταδιακά καταρρέει, μέσα από σκηνικές εικόνες που παραπέμπουν στην αισθητική των κλόουν και των παλιών μπουλουκιών.

Μια παράσταση για τη μικρή, καθημερινή απαξίωση που γίνεται εσωτερική καταδίκη.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλωφ; Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο; Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχωφ;

Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά.
Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου.

Κι αυτός ο Άλλος, αυτός ο Άλλος…

Έτσι, ένα απλό φτέρνισμα μπορεί να γίνει η αφορμή για έναν θάνατο.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Όσο ακόμη οι καλλιτέχνες/ιδες απαξιώνονται κοινωνικά και θεσμικά, χρειάζεται να ανοίγουμε ξανά και ξανά τη συζήτηση για τη «χρησιμότητα» των ηθοποιών και του θεάτρου.

«Μη χρήσιμος, ενδεχομένως, για τον εαυτό του σήμερα, μη χρηστός για τους άλλους χθες, μήπως ο ηθοποιός συνιστά τελικώς τη φιγούρα του ΑΧΡΗΣΤΟΥ μέσα σε κοινωνίες που θεοποιούν τη χρησιμότητα, την αδελφή της, τη χρηστότητα, και την κοινή μητέρα τους, τη ΧΡΗΣΗ»; Αυτά έγραψε ο Β. Παπαβασιλείου σχεδόν 20 χρόνια πριν στον πρόλογο του βιβλίου «Το παράδοξο με τον ηθοποιό» του Denis Diderot. Το σημερινό παράδοξο, μου φαίνεται πως είναι η κανονικοποίηση της ελάχιστης αξίας που έχει σήμερα κοινωνικά το θέατρο και οι ηθοποιοί, σε βαθμό που κι αυτοί οι τελευταίοι νιώθουν πια εντελώς ματαιωμένοι. Τι να μας κάνει και το θέατρο την ώρα των πολέμων, των οικονομικών κρίσεων, των ανισοτήτων και των μεγάλων φόβων; Οι ηθοποιοί φοβούνται. Οι καλλιτέχνες φοβούνται. Οι δουλειές τους δεν θεωρούνται σημαντικές και ο άνθρωπος τον 21ο αιώνα προσδιορίζεται από το επάγγελμά του.
Κι όμως, οι ηθοποιοί είναι αυτές οι γενναίες, αυτές οι ευαίσθητες, αυτοί οι εύθραυστοι, αυτοί οι δυναμικοί, που επενδύουν τελικά στο συλλογικό φαντασιακό και στην κοινή εμπειρία, παρά τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις. Με τον «Θάνατο ενός ηθοποιού» επιχειρούμε μια μικρή αντίσταση απέναντι στη ματαίωση που συχνά συνοδεύει το επάγγελμα του ηθοποιού.

Αντιστεκόμαστε με τον τρόπο του Μπέκετ:
«Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

Βιογραφικό της ομάδας Dulcinea

Η Dulcinea Compania ιδρύθηκε με σκοπό τη δημιουργία καλλιτεχνικών δράσεων, ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠΠΟ (2022–2025) και έχει συνεργαστεί με την Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, τους Los Torreznos, το ThessFringe Festival, τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» κ.ά. Συμμετείχε στην Biennale Θεσσαλονίκης («#thehead | On becoming an animal» του Πάνου Σκλαβενίτη), ενώ παραστάσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Πλύφα, Θέατρο 104, Pikap Kato, Θέατρο Άνετον, Space Lab, Artbox Φαργκάνη, Ρομαντικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Tavros Art Space κ.ά.

Περισσότερα: www.dulcineacompania.gr

Η παράσταση «Ο θάνατος ενός ηθοποιού» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την
οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Διάρκεια: 70 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: 12+

The Trials
της Dawn King
Μια παραγωγή της FONACT
Σκηνοθεσία: Γιούλα Μπούνταλη

«Όλοι ζούσαν όπως κι εμείς… Δεν ήμουν χειρότερη από κανέναν άλλον.»

Σε ένα Κράτος του κοντινού μέλλοντος, μια ομάδα εφήβων ενόρκων συγκεντρώνεται για να εκδώσει ετυμηγορία απέναντι στη γενιά που προηγήθηκε, για εγκλήματα ενάντια στο κλίμα.

Ποιος είναι πραγματικά ένοχος και ποιος πρέπει να πληρώσει το απόλυτο τίμημα;

Το καίρια επίκαιρο έργο της Dawn King παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από ένα νεανικό διεθνές καστ.

Παράσταση στα Αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

(Ο μικρός) Έγιολφ
του Χένρικ Ίψεν
σε σκηνοθεσία του Ντίνου Ψυχογιού

Ο Ντίνος Ψυχογιός καταπιάνεται με το κλασικό αριστούργημα του Χένρικ Ίψεν «Μικρός Έγιολφ», προτείνοντας μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της ιστορίας μέσα από το βλέμμα μιας γενιάς που παλεύει να επαναπροσδιορίσει τις αξίες, τα όρια και τις ευθύνες που της κληροδότησαν οι προηγούμενες. Επί σκηνής συναντιέται μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Aulona Lupa, Φαίδρα Αγγελάκη και Πασέ Κολοφωτιάς.

Σε ένα από τα ώριμα ρεαλιστικά του έργα, που γράφτηκε το 1894, ο Ίψεν δεν περιορίζεται στις αναμενόμενες αντιδράσεις απέναντι σε μια τόσο συγκλονιστική πραγματικότητα, αλλά προχωρά πολύ βαθύτερα. Εστιάζει στις καταλυτικές συνέπειες του πένθους και της ενοχής στο αγαπημένο του αντικείμενο μελέτης, το ζευγάρι, το οποίο, μέσα από τη θλίψη και τον πόνο, καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στον κόσμο, να αποκαταστήσει ό,τι είναι δυνατό και να ανακαλύψει νέους τρόπους σύνδεσης.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Πως μετράμε την απώλεια; Τι θα πει πραγματικά ‘ανθρώπινη ευθύνη’; 

Ένα παιδί χάνεται στη θάλασσα. Με τον χαμό του, γίνεται ο καθρέφτης μέσα στον οποίο οι γονείς αναγκάζονται να αντικρίσουν τον εαυτό τους: τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τις ενοχές, την αδυναμία τους να συνδεθούν. Η μετάνοια για όσα δεν έγιναν όταν έπρεπε μετατρέπεται σε πένθος, οργή και αποστασιοποίηση. Ο Έγιολφ ήταν πάντα η σκιά που έκρυβε τα μυστικά τους. 

Για εμάς η απώλεια του Έγιολφ συμβολίζει τα όνειρα που χάσαμε. Τις χαμένες προσδοκίες της γενιάς μας. Η απουσία του κάθε Έγιολφ αναγκάζει τους ανθρώπους να κοιτάξουν κατάματα τον εαυτό τους. Ως άνθρωποι, ως μέλη συνόλων, γονείς, αδέρφια, σύντροφοι. Στη γενιά της αβεβαιότητας, της υπερβολικής τεχνολογίας, της εύθραυστης ελευθερίας, της υπογεννητικότητας και της διαρκούς επαναδιαπραγμάτευσης του θεσμού της οικογένειας, η έννοια της ‘ανθρώπινης ευθύνης’ έχει ένα νέο βάρος που προσπαθούμε να σηκώσουμε.

Ντίνος Ψυχογιός

Διάρκεια: 90 λεπτά

ΑΟΡΙΣΤΟΣ
της Ελευθερίας Παπουτσάκη

Ψυχαναλυτική, λακανική, ραϊχική, γνωσιακή, συμπεριφορική, συστημική, γκεστάλτ.

2,5 αυτοτελείς ιστορίες για τον θαυμαστό κόσμο της ψυχοθεραπείας σε ένα μιούζικαλ δωματίου.

Πώς οι θεραπευόμενοι βλέπουμε τους θεραπευτές μας, τι είναι αυτή η περίεργη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις πολυθρόνες και τι ιδιόμορφος χρόνος που είναι ο Αόριστος.

Μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη».

«Χήνες»
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Στέλλα Ζαφειροπούλου

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, τίποτα δεν μένει για πολύ κρυφό. Η Σοφία είναι μια νέα γυναίκα υιοθετημένη από την Κυριακή. Η καταγωγή της γίνεται συνεχώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ τους, ενώ τα σχόλια και οι παρεμβάσεις του περίγυρου δυναμιτίζουν ακόμη περισσότερο την εύθραυστη ισορροπία τους. Την ώρα που η Κυριακή παλεύει κρυφά με τα ερωτήματα γύρω από τη διαχείριση της περιουσίας και της κληρονομιάς της, η Σοφία γνωρίζει τον έρωτα και πιστεύει πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία. Όμως, οι αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν θα ανατρέψουν τα πάντα, οδηγώντας τις σε απρόβλεπτες και τραγικές εξελίξεις.

Οι Χήνες, το βραβευμένο έργο της Στέλλας Ζαφειροπούλου (Βραβείο Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος 2017), παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή του ΠΛΥΦΑ από τις 11 Φεβρουαρίου 2026. Μια ιστορία που τολμά να αγγίξει βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις για τη γονεϊκότητα, τη βιολογική συνέχεια, τον φόβο απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό, τη δυσκολία ένταξής του στην κουλτούρα μας – αλλά και την αδηφάγα αγάπη για το χρήμα.

Η Στέλλα Ζαφειροπούλου, μία από τις πιο δυναμικές εκπροσώπους της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, που ήταν πρόσφατα υποψήφια για το βραβείο «Κάρολος Κουν» Δραματουργίας Ελληνικού Έργου για το θεατρικό της Φλάι (2025, Θέατρο Olvio), αυτή τη φορά σκηνοθετεί η ίδια την παράσταση. Καταθέτοντας έτσι την πρώτη της σκηνοθεσία στην ελληνική θεατρική σκηνή, σημειώνει για τις Χήνες:

Οι Χήνες είναι μια ιστορία διαλογής. Των παιδιών των ιδρυμάτων, των παιδιών που διαλέχτηκαν και εκείνων που παρέμειναν εκεί. Αλλά όχι μόνο. Είναι και η ιστορία μια μάνας και μιας κόρης που ποτέ δεν είδαν η μια την άλλη ως τέτοια, αλλά και η αέναη αφήγηση μιας μερίδας ανθρώπων που απαρτίζουν μικρές κοινωνίες και που διατηρούν υποκριτικά και τελείως ανορθόδοξα τις παλιές ρίζες αυτών των κοινωνιών σε άγονο χώμα όταν πρόκειται να υποδεχτούν στα «πάτρια εδάφη τους» το ξένο. Θεωρώ σημαντικό τα έργα μου να εκκινούν από αληθινά συμβάντα και να ακουμπούν σε μια πραγματικότητα την οποία φτιάχνω με όρους θεατρικούς. Έτσι κι εδώ, οι Χήνες βασίζονται μια ιστορία που ήρθε σε μένα και λειτούργησε ως αφετηρία για να δημιουργήσω εικόνες. Αυτό θέλω να κάνω και με τη σκηνοθεσία μου. Να αναδείξω τις εικόνες του κειμένου και γιατί όχι να δημιουργήσω νέες. Και όσο περνά ο καιρός και μελετώ τις Χήνες απέξω και όχι πια σαν δημιουργός τους, τόσο νιώθω την απόσχιση μου από το κείμενο και τη σύνδεση μου με άλλους όρους. Αυτό που ξέρω σίγουρα πάντως είναι πως είτε έτσι (ως συγγραφέας), είτε αλλιώς (ως σκηνοθέτης) αυτό που χρειάζεται να κάνω είναι να το βάλω σε ράγες που θα  κυλήσει πάνω τους απρόσκοπτα.

Διάρκεια: 85’ χωρίς διάλειμμα

«Οι Βελόνες της νεραντζιάς» του Παναγιώτη Καλυβίτη
Καλλιτεχνική Διεύθυνση – Σκηνοθεσία: Δήμητρα Δερμιτζάκη

Τι κάνει ένας άνθρωπος όταν έρχεται ξαφνικά πολύ κοντά στον θάνατο;
Τι κάνουν πολλοί άνθρωποι ταυτόχρονα όταν έρχονται ξαφνικά πολύ κοντά στον θάνατο;
Τι κάνει κάποιος που δυσκολεύεται να συνάψει ζωντανές σχέσεις;
Τι συμβαίνει σε μια πόλη παράλληλων μονολόγων;
Πως αλληλεπιδρούν οι παράλληλοι μονόλογοι;
Πως συγκρατείται συνδεδεμένος ο κοινωνικός ιστός;
Πως καθησυχάζεται κάποιος, ότι όλα θα πάνε καλά;
Τι συμβαίνει όταν στον μεγαλύτερο όλεθρο, όλοι βλέπουν ευκαιρίες επαγγελματικής, προσωπικής ή συναισθηματικής ανέλιξης; 

Η Micrographia έχει την χαρά να παρουσιάζει το πρώτο ανέβασμα του βραβευμένου με το Καλύτερο Θεατρικό Έργο του 2020, θεατρικού κειμένου του Παναγιώτη Καλυβίτη που ονομάζεται «οι Βελόνες της νεραντζιάς» και πρόκειται να ανέβει στο ΠΛΥΦΑ στην αίθουσα 7Α σε σκηνοθεσία Δήμητρας Δερμιτζάκη από 26 Ιανουαρίου του 2026 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 μ.μ. για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Θέλοντας να μιλήσουμε για πράγματα λίγο πιο σύνθετα, ανέτοιμα, αλλόκοτα, αμήχανα ή αδέξια που συμβαίνουν στις ιδιωτικές σφαίρες, σε ατομικότητες, μοιάζει να βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιδανική συνθήκη! Γιατί η χρονικότητα με την οποία καταπιάνεται το έργο είναι η πανδημία, το φρικαλέο 2020 και οι ήχοι, οι εικόνες, τα βίτσια, τις συνήθειες που αποκάλυψε ή καλλιέργησε αυτή η χρονιά και που μένουν μαζί μας μέχρι σήμερα. Τι ακούμε; Τι βλέπουμε και με ποιον τρόπο προσεγγίζουμε την τόση πληροφορία; 

Τα πράγματα μοιάζει να είναι διαρκή. Χωρίς σταματημό. Να έχουν ποτίσει από απλοποίηση. Απλοποίηση και εξαγγελίες.Οι εξαγγελίες στο έργο μας οδηγούν τα σώματα κάποιων από τους ήρωες, μέχρι το μακρινό 2039. Όπου η πανδημία του κακού, που βρίσκεται μέσα, όλο και πιο μέσα αυτή τη φορά, ξαναχτυπά.

Όταν θα πλησιάζει η πρεμιέρα της παράστασης που ετοιμάζουμε,
θα συμπληρώνονται έξι κιόλας χρόνια, από το ξέσπασμα της πανδημίας
κι από το πρώτο και πρωτόγνωρο βίωμα του εγκλεισμού και της καραντίνας.

Ένας νεαρός γιατρός στο έργο μας, φοράει ασφυξιογόνα μάσκα.
Σκέφτεται: «Απόλυτη απομόνωση, άρα απόλυτη προστασία».
Πόση δόση προστασίας όμως έχει η απομόνωση και πόση κίνδυνο;

Η παράσταση πραγματοποιείται με την Υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και την ευγενική χορηγία της Στέγης ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ.

Διάρκεια: 80 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: 16+

Φυλλοστωρμνή *

Η Φυλλοστωρμνή είναι μια σκηνική σύνθεση που εκτυλίσσεται σε έναν μη-τόπο, μετά την κατάρρευση του γραμμικού χρόνου. Δεν είναι μια απάντηση, αλλά μια απορία: τι σημαίνει να υπάρχουμε σήμερα, όταν οι βεβαιότητες διαλύθηκαν και το μέλλον δεν έρχεται; Πού βρισκόμαστε ως σώματα, ως συλλογικότητες, ως ερωτικές επιθυμίες που επιμένουν παρ’ όλα αυτά;

Η σκηνή λειτουργεί σαν κάψουλα-καταφύγιο: ένας χώρος όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον έχουν ήδη καταρρεύσει σε θραύσματα. Μια φράση του Μπαρτ, ένα σωσίβιο, ένα τραγούδι των Joy Division, μια selfie, ένα άγγιγμα – όλα συνυπάρχουν, χωρίς γραμμικότητα αλλά με ανθρώπινη επιμονή να διασωθούν. Κι ανάμεσά τους, ο έρωτας: όχι σαν αφήγηση, αλλά σαν παλμός· σαν η μικρή σπίθα που αντιστέκεται στη φθορά.

Οι ηθοποιοί δεν παίζουν χαρακτήρες· είναι επιζώντες μιας κοινωνίας που άλλαξε ριζικά. Με τα σώματά τους κουβαλούν μνήμες και επιθυμίες σαν τελετουργικά αντικείμενα, και τις ξαναζούν: πότε παιχνιδιάρικα, πότε εξαντλημένα, πότε τρυφερά. Κάθε σκηνή γίνεται μια σιωπηλή προσευχή πριν τη νύχτα. Μια χορεία από φωνές χωρίς φωνή, που επιμένουν να συγκροτούν κοινότητα – και να κρατούν τον έρωτα ζωντανό, όταν όλα γύρω τους
αποσυντίθενται.

Η Φυλλοστωρμνή είναι μια πολιτική χειρονομία σιωπής και επιθυμίας. Δεν αφηγείται γεγονότα, αλλά τη στιγμή που η συλλογικότητα ξαναγίνεται σώμα· εκεί όπου η μνήμη γίνεται πράξη και η ποίηση τρόπος αντίστασης. Και ο έρωτας – εύθραυστος, ατελής, ατελείωτος – λειτουργεί σαν αυτό το λεπτό νήμα που ενώνει όσους απέμειναν. Δεν απεικονίζει μια εποχή· αναζητά μια νέα χορικότητα, μια κοινή παρουσία που γεννιέται από την ανάγκη του τώρα.

Είναι ένας τελετουργικός χώρος όπου η μνήμη βιώνεται συλλογικά· ένα έργο που αναρωτιέται πώς στεκόμαστε μαζί – χωρίς χρόνο, χωρίς αφήγηση, χωρίς ρόλους – μόνο με την επιθυμία να κρατήσουμε κάτι κοινό.

Και μέσα σε αυτό το “κοινό”, ο έρωτας γίνεται κι αυτός κομμάτι της αντίστασης: μια θερμότητα που δεν σβήνει. Μέσα στα θραύσματα, είμαστε ακόμα εδώ!

* Η “Φυλλοστωρμνή” είναι ένας φαντασιακός όρος. Δηλώνει έναν χώρο όπου τα θραύσματα – του χρόνου, της μνήμης, των σωμάτων – συσσωρεύονται και σχηματίζουν νέο έδαφος. Ένα όνομα για έναν τόπο που δεν προϋπήρξε, αλλά γεννιέται από ό,τι πέφτει και ό,τι μένει.

Σημείωμα Συγραφέα – Σκηνοθέτη

Για μένα, η Φυλλοστωρμνή είναι μια πράξη επιμονής. Μια προσπάθεια να σταθούμε μέσα στο χάος – όχι για να το ελέγξουμε, αλλά για να το ζήσουμε συλλογικά. Γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη να ξαναβρούμε το σώμα ως τόπο πολιτικής πράξης· να θυμηθούμε ότι το θέατρο δεν είναι φυγή, αλλά μια κοινότητα σε δοκιμασία. Μια πράξη σιωπηλής αντίστασης απέναντι στην ταχύτητα, στην εξουσία της εικόνας, στην παραγωγικότητα που εξαντλεί. Εδώ δεν υπάρχουν ήρωες – υπάρχουν επιζώντες. Σώματα που κουβαλούν ιστορίες, σιωπές, μνήμες, και προσπαθούν να βρουν πώς να σταθούν πλάι ο ένας στον άλλον. Να μοιραστούν την εξάντληση και τη ζεστασιά της στιγμής. Μέσα σε αυτό το πεδίο, ο έρωτας ως έννοια και το παιχνίδι ως φόρμα επικοινωνίας γίνονται μορφές αντίστασης. Περνούν από σώμα σε σώμα, από γλώσσα σε γλώσσα, άλλοτε τρυφερά κι άλλοτε ειρωνικά, μεταμορφώνοντας τη σκηνή σε πεδίο έκφρασης ιδεών και ρήξης. Οι ιστορίες μπλέκονται, οι ρόλοι αλλάζουν, οι μορφές παλεύουν να βρουν το σχήμα τους μέσα στη ρευστότητα του τώρα. Η Φυλλοστωρμνή κινείται ανάμεσα στο ιερό και το γελοίο, στο πολιτικό και το ερωτικό, στο τελετουργικό και το ποπ. Εκεί, ανάμεσα στις αντιφάσεις, βρίσκω το αληθινό θέατρο – εκεί όπου το σώμα, η μνήμη και η φαντασία συναντιούνται. Δεν με ενδιαφέρει η βεβαιότητα, αλλά η παρουσία. Η στιγμή που κάτι γεννιέται χωρίς να ξέρεις γιατί. Η στιγμή που θυμάσαι ως ακόμη και μέσα στα συντρίμμια, υπάρχει πάντα ένα φύλλο που πέφτει αργά, που γεννιέται και μας θυμίζει ότι είμαστε ακόμα εδώ.

Διάρκεια: 60-75 λεπτά

L E M O N
«θέατρο υπάρχει όπου υπάρχουν θεατές»

8 χρόνια ταξιδιών σε 8 + 1 παραστάσεις!

*η παράσταση παρουσιάζεται με αγγλικούς υπέρτιτλους.

Το 2018, το Lemon ξεκίνησε το ταξίδι του κατεβαίνοντας από το θεατρικό καράβι της Αθήνας από ανάγκη να βρεθεί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας για να προσφέρει μία πολιτιστική δυνατότητα στους κατοίκους αποκεντρωμένων περιοχών. 

Μετά από 8 χρόνια πρωτότυπων παραστάσεων ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα, η απίστευτη ιστορία του πιανίστα 1900 -που δεν κατέβηκε ποτέ από το καράβι στο οποίο γεννήθηκε- αγκυροβολεί για 8 + 1 μοναδικές παραστάσεις στο ΠΛΥΦΑ. 

25.000 θεατές, 184 παραστάσεις σε απομακρυσμένα σημεία της Ελλάδας, αμέτρητες συναντήσεις με ανθρώπους-θεατές που δεν έφυγαν ποτέ από τον τόπο τους. H ανεξάρτητη και χειροποίητη καλλιτεχνική παραγωγή του Lemon συνεχίζει να ενώνει τα σημεία του συλλογικού μας χάρτη διευρύνοντας το όριο μεταξύ θεάτρου και πραγματικής ζωής. Προτείνοντας ένα θέατρο ενεργό, με κοινωνικό αποτύπωμα και πολιτικό πρόσημο. 

«θέατρο υπάρχει όπου υπάρχουν θεατές»

Το Lemon επιστρέφει στην Αθήνα μετά τις 42 συνεχόμενες sold-out παραστάσεις στο εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο Μπάγκειον την περίοδο 2019-2020, όπου η παράσταση ταξίδεψε από στόμα σε στόμα. 

Ο ακατέργαστος και ατμοσφαιρικός βιομηχανικός χώρος του ΠΛΥΦΑ στο Βοτανικό θα  αποτελέσει το ιδανικό σκηνικό τόσο για την ιστορία του σπουδαιότερου πιανίστα του Ωκεανού όσο και για την ιστορία του ταξιδιού του Lemon. 

«Παίζαμε για να μη νιώθει ο κόσμος το πέρασμα του χρόνου»

Σε σύλληψη, καλλιτεχνική διεύθυνση, σκηνική προσαρμογή και παραγωγή του Μελαχρινού Βελέντζα και με την υποστήριξη των τοπικών κοινοτήτων, το Lemon συνεχίζει το ερευνητικό του ταξίδι πότε στη στεριά, πότε στη θάλασσα και πότε κάπου ανάμεσα: εν πλω, σε ναυάγια πλοίων και αγκυροβολημένα καράβια, σε παραλίες και λιμενοβραχίονες καθώς επίσης σε πλατείες χωριών, σ’ ένα κτήμα λεμονιών, σ’ εγκαταλελειμμένα σημεία όπου για πρώτη φορά παρουσιάζεται μία θεατρική παράσταση.

Η βραβευμένη παράσταση-εμπειρία ενθουσιάζει τους θεατές όπου κι αν παρουσιάζεται αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές. Ενέργεια που κατακλύζει τη σκηνή, συγκινεί και συναρπάζει σε 70 καταιγιστικά λεπτά μιας βαθιά ανθρώπινης ιστορίας που φέρνει στην επιφάνεια το υπαρξιακό ερώτημα:

«Εσείς πού νιώθετε ευτυχισμένοι;»

Την ιστορία του πιανίστα 1900, σε πρωτότυπο κείμενο του Ιταλού συγγραφέα Alessandro Baricco (μετάφραση: Σταύρος Παπασταύρου) και σε διασκευή-σκηνοθεσία-κίνηση της Γεωργίας Τσαγκαράκη ενσαρκώνουν επί σκηνής ο ηθοποιός και πιανίστας Μελαχρινός Βελέντζας στο ρόλο του 1900 και ο ηθοποιός Γιώργος Δρίβας στο ρόλο του τρομπετίστα Τιμ Τούνυ. 

Πριν την έναρξη κάθε παράστασης, οι θεατές θα μπορούν να προσέρχονται νωρίτερα στο ΠΛΥΦΑ για να ταξιδέψουν σε αυτά τα 8 χρόνια μέσα από φωτογραφίες και videos που θα προβάλλονται στο χώρο. 

Το σύνολο των παράλληλων δράσεων στοχεύει στην ενεργοποίηση των αισθήσεων με στόχο μία αγνή συλλογική παραστασιακή εμπειρία, που θα μας υπενθυμίσει τον τελετουργικό χαρακτήρα του θεάτρου.

Το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου και την Κυριακή 1 Μαρτίου, μετά το τέλος της παράστασης, θα ακολουθήσει live piano με τον Μελαχρινό Βελέντζα να μας ταξιδεύει σε μία special βραδιά παρέα με το πιάνο του και τις προσωπικές του αφηγήσεις: ιστορίες γεμάτες μνήμες από αυτά τα 8 χρόνια.

Υπόθεση του έργου 

Το έργο εξελίσσεται στις αρχές του προηγούμενου αιώνα πάνω στο ατμόπλοιο Βιρτζίνιαν, το οποίο πραγματοποιεί το υπερατλαντικό ταξίδι από την Ευρώπη στην Αμερική. Ένα νεογέννητο μωρό εγκαταλείπεται από τους μετανάστες γονείς του μέσα σε μια κούτα από λεμόνια πάνω στο πιάνο με την ουρά, στην αίθουσα χορού της πρώτης θέσης. Ο ναύτης που το βρίσκει του δίνει το δικό του όνομα: Ντάννυ Μπούντμαν και μαζί το παρατσούκλι Τι Ντι Λέμον (από την κούτα των λεμονιών) προσθέτοντας και το 1900 (από τη χρονιά που το βρήκε). Ο Ντάννυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον 1900 θα γίνει ο σπουδαιότερος πιανίστας του Ωκεανού. Ο τρομπετίστας Τιμ Τούνυ -μοναδικός φίλος του 1900- παροτρύνει τον τελευταίο να κατέβει στη στεριά για να γνωρίσει μία άλλη ζωή.

Έγραψαν για το Lemon

«…η ενέργειά τους πλημμυρίζει τη σκηνή… μια ευρηματική παράσταση για δύο ηθοποιούς…» Αθηνόραμα | Τώνια Καράογλου

 «Τα δίνουν πραγματικά όλα επί σκηνής!» Euronews | Γιώργος Μητρόπουλος

 «…ένα 2 men show!» Athens Voice | Στέφανος Τσιτσόπουλος

«Όσοι την είδαν, γράψαν τα καλύτερα. Και ίσως, για πρώτη φορά στη ζωή μου, θα συμφωνήσω με όλους τους συναδέλφους!» Η Εφημερίδα των Συντακτών | Νόρα Ράλλη

«…οι αμακιγιάριστοι ηθοποιοί, εκείνοι που υποδύονται και τους ζογκλέρ για τις ανάγκες του ρόλου, μπορούν να αισθάνονται περήφανοι για όσες φορές μάς έδειξαν συνωμοτικά τη βασιλική οδό προς το συναίσθημα…» in.gr | Δημήτρης Δουλγερίδης

«Ένα μιούζικαλ τσέπης με δύο υπέροχους ηθοποιούς!» Γράφειν | Κωνσταντίνος Μπούρας

«Ένα μικρό διαμάντι!» Tetragwno.gr | Κώστας Ζήσης

«…οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, συγκινώντας και καθηλώνοντας τους θεατές…» Θεατρομάνια | Μαρία Μαρή

«Εντυπωσιάστηκα από τη σοβαρότητα και την ποιότητα ενός πολύ δύσκολου εγχειρήματος!» Huffington Post | Μάνος Στεφανίδης 

«Ο Μελαχρινός Βελέντζας παίζει πιάνο, χορεύει, τραγουδά. Η ενέργειά του κατακλύζει τη σκηνή. Το ίδιο πληθωρικός ο Γιώργος Δρίβας!» ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ free press | Xρίστος Καλουντζόγλου

«…μια πανδαισία ποιητικού λόγου, άμεμπτα χορογραφημένης κίνησης, εναέριων ακροβασιών που κόβουν την ανάσα και άφθονης υπέροχης μουσικής, ερμηνευμένης ζωντανά…» diastixo.gr | Μάριον Χωρεάνθη

«Προσεγμένη δουλειά που ξεχωρίζει για την ενέργεια των ηθοποιών σε ένα χώρο που της πάει!» Clickatlife | Ιωάννα Βαρδαλαχάκη

«Ένα ντουέτο με εκρηκτική χημεία επί σκηνής απογειώνει τον θρυλικό πιανίστα 1900!» Woman TOC | Γεωργία Καρκάνη

«…με ορμή, πάθος, ενθουσιασμό στήνουν με έναν χειροποίητο τρόπο τη θεατρική τους ιστορία…» Το ΒΗΜΑ της Κυριακής | Μυρτώ Λοβέρδου

«…η χημεία τους είναι φοβερή…» Debop.gr | Σοφία Αλεξίου

Διάρκεια: 70 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλη ηλικία: από 4 έως 104

ΙΦΙΓΕΝΕΙΕΣ
Γεωργία Καρλατήρα

4 Ιφιγένειες στον τόπο της θυσίας …
Λιτό σκηνικό, όπως αρμόζει στον Θάνατο.
Εκκινούν από τη φαντασίωση ενός μέλλοντος,
η οποία διαψεύδεται, κατακρημνίζεται, υπό το βάρος της διατήρησης του κύρους και της εξουσίας.
Βίος εξόριστος μέσα στο ίδιο τους το δέρμα,
αναποφεύκτη θυσία…

Μία παράσταση βασισμένη σε αποσπάσματα κειμένων των Ευριπίδη, Γκαίτε, Γιάννη Ρίτσου και σε αποσπάσματα από το θεατρικό μονόλογο Ιφιγένεια Βορά της Βίβιαν Στεργίου.
 

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Ένα αρχέτυπο.
Η κόρη.
Η θυσία της.
Πώς ο γάμος γίνεται η θυσία της κόρης;
Πόσες κόρες θυσιάζονται σε αυτόν τον βωμό για τη διατήρηση των κοινωνικών ισορροπιών;
Και πώς 4  διαφορετικοί συγγραφείς διαχειρίζονται αυτήν τη θυσία;
Σπάω, διαιρώ την Ιφιγένεια σε 4 πρόσωπα και έχω πάλι 1….

Διάρκεια: 60 λεπτά