Event Category: Θέατρο

Κάνε λίγο πιο ’κει

ομάδα Mutabor
‎
‎

3, 4, 10, 11 & 17 Οκτωβρίου και 13 & 20 Νοεμβρίου 2026

‎
‎

Μπόχα. Πάλι γεμίσαμε πτώματα. 

Η ομάδα Mutabor παρουσιάζει το πρωτότυπο θεατρικό έργο «Κάνε λίγο πιο ’κει», μια παράσταση που, μέσα από το παράδοξο, το γκροτέσκο και το οδυνηρά οικείο, διερευνά την ανθρώπινη ανάγκη για ελευθερία, το βάρος των κοινωνικών ρόλων, την οικογένεια, τον έρωτα, την αποξένωση και τον θάνατο. 

Σε ένα διαμέρισμα. 

Ψη-λο-τά-βα-νο. Α-κα-τά-στα-το. 

Μέσα, μια Κυρία, μια Υπηρέτρια, ένας γιος -ο Λο- και ανάμεσά τους τα πτώματα. 

Πάντα μέσα. 

Κλεισμένοι στο σπίτι, προσπαθούν να χωνέψουν τους ρόλους που νομίζουν πως τους φόρεσε η ζωή. 

Τι συμβαίνει, όμως, όταν κάποιος αποφασίζει να μην υπακούσει; Η αντίσταση στις κοινωνικές φόρμες μπορεί να φέρει ελευθερία. Είναι, όμως, όλοι σε θέση να διαχειριστούν το βάρος του να είναι ελεύθεροι;

‎ ‎

Το έργο 

Σε ένα ψηλοτάβανο, ακατάστατο διαμέρισμα ζει η οικογένεια του Λο: η Κυρία -η μητέρα-, μια Υπηρέτρια και πτώματα. 

Ο Λο εργάζεται ως πτωματοκαθαριστής. Η καθημερινή συναναστροφή του με τα πτώματα τον εξουθενώνει και, την ίδια στιγμή, γίνεται γι’ αυτόν μια παράδοξη μορφή απελευθέρωσης. 

Η Κυρία απαιτεί διαρκώς από εκείνον να ανταποκρίνεται σε ρόλους, ιδιότητες, θελήματα και αγγαρείες. Εκείνη δυσανασχετεί· εκείνος, όσο περισσότερο πιέζεται, τόσο περισσότερο ορθώνεται απέναντί της. 

Το κάδρο συμπληρώνει η Υπηρέτρια, που ψάχνει διαρκώς τη σφουγγαρίστρα της. 

Και τα πτώματα; Σαν άλλοι μαέστροι, διαμορφώνουν τη ροή της ιστορίας, καθώς οι ήρωες αρχίζουν σταδιακά να χάνουν την υπόσταση και τις βεβαιότητές τους. 

Μέχρι που ένα γράμμα διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία. 

Τελικά, αν ελευθερωθείς από τον ρόλο που σου δόθηκε, είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη της ελευθερίας σου;
‎
‎

Η παράσταση 

Το «Κάνε λίγο πιο ’κει» θέτει στο επίκεντρο την ευθύνη που συνοδεύει την απαλλαγή από τους κοινωνικούς ρόλους. 

Σε μια κοινωνία που απαιτεί από όλους να είμαστε λειτουργικοί, χρήσιμοι και αποδεκτοί, ποιο τίμημα πληρώνει εκείνος που αρνείται να υποταχθεί στο προφίλ του «υγιούς», κοινωνικά αποδεκτού ανθρώπου; 

Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν επιθυμεί να εκτελέσει τον ρόλο που του έχει ανατεθεί; Πόση αποξένωση και μοναξιά μπορεί να κρύβει η ελευθερία; Και πόσο εύκολα η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε απόκλιση και η απόκλιση σε στίγμα; 

Στον κόσμο του έργου, τα πτώματα ενσαρκώνουν την αμφιβολία που γεννιέται όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ανεπαρκείς απέναντι σε όσα αναμένονται από αυτούς. 

Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουμε οι ίδιοι τη φυλακή μας και παραμένουμε μέσα σε αυτή, ακόμη κι όταν υπάρχει σχέδιο διαφυγής; 

Και τελικά: οι ήρωες λυτρώνονται ή παραμένουν φυλακισμένοι; 

Διάρκεια: 80 λεπτά

HORNY FANS

INDEPENDENT ARTISTS

‎

Η INDEPENDENT ARTISTS παρουσιάζει μια νέα πρωτότυπη θεατρική παραγωγή, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Claudio Kaya.

Τι συμβαίνει όταν η επιβίωση γίνεται πιο επείγουσα από τα όνειρα; Όταν η οικονομική ανασφάλεια συναντά το αδιέξοδο και η διαρκής έκθεση γίνεται τρόπος ζωής;

Το HORNY FANS καταγράφει τις μικρές και μεγάλες διαπραγματεύσεις της καθημερινότητας και την επίμονη προσπάθεια να φανταστείς ένα μέλλον.

Εδώ, το σπίτι γίνεται σκηνή.

Το σώμα γίνεται περιεχόμενο.

Η επιθυμία γίνεται εργασία.

Και ο χρόνος γίνεται χώρος.


Αυτό που κάποτε ανήκε στην ιδιωτική ζωή γίνεται υλικό· η οικειότητα εκτίθεται και η ζωή αρχίζει να μοιάζει με performance που δεν τελειώνει ποτέ.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, αναδύεται ένα τοπίο γεμάτο αντιφάσεις, όπου η ανάγκη για επικοινωνία και σύνδεση μπλέκεται με έναν κόσμο που διαρκώς κοιτάζει, αλλά σπάνια βλέπει πραγματικά. Έναν κόσμο που υπόσχεται διαρκώς μια καλύτερη εκδοχή της ζωής, κάπου αλλού, λίγο πιο πέρα, λίγο πιο μπροστά.

Τότε είναι που ο χρόνος γίνεται παράξενος. Το χθες μοιάζει να συνέβη πριν από λίγο, ενώ το αύριο παραμένει διαρκώς έξω από το κάδρο.

Με τρυφερότητα, χιούμορ και μια σκηνική αφήγηση που κινείται ανάμεσα στο οικείο και το απρόσμενο, το HORNY FANS δημιουργεί ένα σύμπαν όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το καθημερινό αποκτά αλληγορικές διαστάσεις.

Και εκεί όπου τα όρια ανάμεσα στην ανάγκη και την επιθυμία, την ελευθερία και την επιβίωση γίνονται δυσδιάκριτα, ένα ερώτημα επιμένει:

Όταν όλα μοιάζουν να έχουν μια τιμή, πόσο κοστίζει να παραμείνεις ο εαυτός σου;

‎

‎

‎

Διάρκεια: 80 λεπτά, χωρίς διάλειμμα
Κατάλληλη ηλικία: 16+

*Στη συγκεκριμένη παράσταση θα υπάρχουν εισιτήρια στο ταμείο μόνο με POS

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ

του Δημήτρη Δημητριάδη
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης

2ος χρόνος επιτυχίας

‎

Αλήθεια, αντώνυμο: Ψεύδος 

Ψεύδος, συνώνυμο: Μη αποδοχή της Αλήθειας 

Το έργο «Η Αλήθεια Είναι», του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη θα μπορούσε να είναι ένα συμβάν αστυνομικού δελτίου, με διαστάσεις ποιητικού λόγου, δραματικής γραφής και δραματουργίας.

Όμως είναι μια ηθογραφία σύγχρονη, βαθιά υπαρξιακή και έντονα φορτισμένη, ένα κείμενο-ομολογία, που αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά της αλήθειας.

Δύο πρόσωπα παρόντα –ο πατέρας και η μητέρα– και ο εκκωφαντικά απών-παρών γιος τους, ξετυλίγουν το μίτο της αλήθειας τους. 

Η ζωή του γιού τους δεν είναι σύμφωνη με τις αρχές τους. Το φαινομενικά άσπιλο περιβάλλον τους, η σεμνή οικογένεια τους, η θεοσεβούμενη εικόνα τους καταρρέουν όταν το παιδί τους επιλέγει να είναι «διαφορετικό». Οι αξίες, οι πεποιθήσεις, οι αρχές τους κλονίζονται και έτσι αποφασίζουν να τον βγάλουν από τη ζωή τους.

Ένα έργο ξεδιπλώνει την υποκρισία και τη βία της ψευδούς ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Οι γονείς εμμένουν στη σκληρή απόφασή τους, αδημονούν για την υλοποίησή της και υπομένουν τις συνέπειες.

Ο Δημητριάδης, σε ένα από τα πιο αποκαλυπτικά θεατρικά του κείμενα, δίνει φωνή στην αλήθεια, όχι για να ακουστεί – αλλά γιατί δεν μπορεί να σωπάσει άλλο.

Μια παράσταση για εκείνα που δεν τολμήσαμε να πούμε ποτέ.
‎

Άραγε τις δικές μας αλήθειες θα τις πούμε;

‎

‎

‎

‎
Διάρκεια: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Σημείωση: Στην παράσταση ακούγονται πυροβολισμοί και γίνεται χρήση τσιγάρου

Χρυσός Δίσκος

Η b.p.m. theater group παρουσιάζει το νέο θεατρικό έργο της Δανάης Λιοδάκη
‎

Τι αξίζει να διασωθεί από την ιστορία της ανθρωπότητας; Από αυτό το ερώτημα ξεκινά ο «Χρυσός Δίσκος», η νέα παράσταση της Δανάης Λιοδάκη, που μας πηγαίνει στο 1977, όταν η NASA δημιουργεί έναν δίσκο με μουσική, εικόνες και ήχους και τον στέλνει στο διάστημα με την αποστολή Voyager, για να συστήσει τη ζωή στη Γη σε έναν άγνωστο εξωγήινο παραλήπτη. Η παράσταση επιστρέφει σε αυτό το πραγματικό γεγονός, ξαναβλέποντάς το σε μια εποχή πολέμου και καταστροφής. 

Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την εκτόξευση του διαστημόπλοιου, δύο αδελφές, αδειάζοντας το σπίτι των γονιών τους σε ένα μικρό χωριό στην Ελλάδα, ανακαλύπτουν μια σειρά από γράμματα που φέρνουν στο φως ένα οικογενειακό μυστικό. Καθώς ξετυλίγουν το νήμα της ιστορίας, ταξιδεύουν στην Ελλάδα του αντιδικτατορικού αγώνα και σε έναν κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Από τις γειτονιές της Νέας Υόρκης και τους δημιουργούς του Χρυσού Δίσκου, μέχρι τον εμφύλιο του Λιβάνου και την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, οι προσωπικές διαδρομές μπλέκονται αδιάκοπα με σημαντικά ιστορικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών, αποκαλύπτοντας μια κρυμμένη ιστορία που έρχεται από το παρελθόν για να φωτίσει το μέλλον. 

Συνδυάζοντας τη μυθοπλασία με πραγματικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα, ο «Χρυσός Δίσκος» είναι ένα έργο για τη μνήμη, την απώλεια και την αντίσταση στη λήθη. Ένα βαθιά αντιπολεμικό έργο που αναζητά τις ιστορίες εκείνων που έμειναν έξω από τις επίσημες αφηγήσεις. 

Η Δανάη Λιοδάκη («Match», «Αυτές που δεν προλάβατε», «Hyperspace ή αλλιώς…», «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους») επιμένει να καταπιάνεται με σύγχρονα  πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, προτείνοντας θεατρικές φόρμες που συνδυάζουν στοιχεία από τη σύγχρονη μυθοπλασία και το θέατρο ντοκιμαντέρ. Το έργο «Χρυσός Δίσκος» κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος 2026 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός».

Διάρκεια: 90’ χωρίς διάλειμμα 

ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ
Nova Melancholia

Η πολυσυζητημένη θεατρική περφόρμανς ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ επανέρχεται για δύο μοναδικές βραδιές στην Αθήνα προτού παρουσιαστεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας 2026. Η παράσταση έχει τιμηθεί από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών με το Βραβείο Επιτελεστικών Τεχνών. Μια παράσταση με “camp” ευαισθησία, ένα καλειδοσκόπιο αναφορών γύρω από το μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού, ένα άβαταρ επιθυμιών και διαθέσεων που περιπαίζει τον θάνατο και ξορκίζει το σκοτάδι των ημερών μας.

Ο Σεβαστιανός είναι ένα πολυπρισματικό αρχέτυπο, ένα καλειδοσκόπιο, ένα άβαταρ επιθυμιών και διαθέσεων. Αναδιφώντας στην παράδοση του μαρτυρίου του Αγίου Σεβαστιανού, όπως αυτή αναδιατυπώνεται μέσα από την πυκνή εικονιστική αναπαράσταση στη Δυτική τέχνη από την πρώιμη Αναγέννηση και μετά, εστιάζουμε σε έννοιες / αισθήσεις / σύμβολα, που αγγίζουν τη δική μας ευαισθησία και το φαντασιακό. Η παράσταση είναι το σύνολο των πολιτισμικών αναφορών της. Διαβάζουμε ποιήματα, αναπαριστούμε πίνακες, ακκιζόμαστε, ποζάρουμε, τραγουδάμε, χορεύουμε, εμπνεόμαστε από την παράδοση ενός έκκεντρου, πειραματικού κινηματογράφου. Μας ενδιαφέρουν οι συν-αισθηματικές και ενσώματες πρακτικές μέσω των οποίων εμείς σήμερα μπορούμε να σχετιστούμε με ένα τέτοιο σύμβολο.          

Ο Σεβαστιανός συσχετίζεται με τη νεότητα, την ομορφιά, τον αθλητισμό, την τοξοβολία, τον σαρκικό πόνο, την ηδυπάθεια, τον ομοερωτισμό, τον μαρτυρικό θάνατο. Μία πρωταρχική συνυποδήλωση γύρω από τον Άγιο Σεβαστιανό (ήδη από τα Μεσαιωνικά χρόνια) είναι η Πανούκλα, ο Μαύρος θάνατος. Συσχετίζουμε την παράδοση του ομοερωτισμού γύρω από τη μορφή του Σεβαστιανού, με την ασθένεια του AIDS που θεωρήθηκε στα 80’s και 90’s ένα είδος «πανούκλας των ομοφυλόφιλων». Όπως οι άνθρωποι στην αυγή της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, έτσι κι εμείς σήμερα καταφεύγουμε στον Άγιο Σεβαστιανό ως σύμβολο αποτροπαϊκό του κακού. Η παράσταση αφιερώνεται σε όσους παίρνουν το ρίσκο να περάσουν από το όραμα στο βίωμα, από την αναπαράσταση στην παράσταση διακινδυνεύοντας το παρανάλωμα της ύπαρξης.

Η περφόρμανς αφιερώνεται στο οροθετικό ακτιβιστή Ζακ/Zackie που δολοφονήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο 2018, και στον πειραματικό κινηματογραφιστή Kenneth Anger που πέθανε τον Μάιο 2023. 

“Η γλώσσα του θέατρου δεν είναι «φυσική». Πρέπει να τη δημιουργούμε ξανά και ξανά (λέει ο Ρολάν Μπαρτ). Και μας δίνεται, πράγματι, τόσο σπάνια η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια ομάδα ανθρώπων την ώρα που κατασκευάζουν τη δική τους γλώσσα ενώπιόν μας! Κομμάτι κομμάτι πλάθεται στην παράσταση των Nova Melancholia ετούτο το πολύτιμο παστίς ονόματι «Σεμπάστιαν».”

Λουίζα Αρκουμανέα 

“Το Σεμπάστιαν είναι η πιο ωραία -ας το πω έτσι- και στοχαστική και περίτεχνη και μελετημένη περφόρμανς που έχω δει τα τελευταία χρόνια, με μια γλώσσα που συνδέει αναφορές και προσωπικές συγκινήσεις και μεταφορές από την τέχνη και βιώματα χωρίς επιτήδευση, με τρόπο ειλικρινή και αβίαστο και τελικά λυτρωτικό.” 

Αργυρώ Μποζώνη

“Για πρώτη φορά μια νεότερη γενιά δημιουργών προσεγγίζει το AIDS κυρίως ως πολιτισμική κληρονομιά, ως ένα αρχείο εικόνων, απωλειών και μορφών αντίστασης που εξακολουθεί να οργανώνει τη συλλογική κουίρ μνήμη.”

Γιώργος Σαμπατακάκης

http://www.novamelancholia.gr/

Διάρκεια: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Κατάλληλη ηλικία: 16+

LE RAGAZZE PERDUTE
«THE LOST GIRLS»
Ένα νέο έργο σε σκηνοθεσία της Grace Andrews

Συναντήστε μας μέσα στον ανήσυχο παλμό της Νάπολης των δεκαετιών του ’50–’70, όπου η Lenú παλεύει να ξεδιαλύνει τη δια βίου περίπλοκη σχέση της με τη Lila, τη λαμπρή της φίλη. Τροφοδοτημένες από ανταγωνισμό, εκδίκηση και αφοσίωση, διασχίζουν την πορεία από την παιδική ηλικία έως τη μητρότητα σε μια πόλη γεμάτη έντονες αντιφάσεις, που στηρίζεται σε μια εύθραυστη κοινότητα χτισμένη πάνω στη βία, τη φιλοδοξία και μια σκληρή αγάπη.

Εμπνευσμένο από τα Νεαπολιτάνικα μυθιστορήματα της Elena Ferrante, αυτό το νέο έργο του Athens Fonact Ensemble εξερευνά το πώς η ταυτότητα διαμορφώνεται και αποδομείται μέσα από γενιές μητέρων και θυγατέρων σε έναν κόσμο ανδρών.

Με κείμενα από:

THE NEAPOLITAN NOVELS της Elena Ferrante

MY BRILLIANT FRIEND θεατρική διασκευή της April De Angelis

MY BRILLIANT FRIEND σενάριο της Saverio Costanzo

‎

‎

Διάρκεια: 1,5 ώρα
Κατάλληλη ηλικία: 13+

Οι Δακτυλογράφοι
του Μάρεϊ Σίζγκαλ
σε σκηνοθεσία της Νάγιας Μητσάκου

Ένα αριστούργημα του αμερικανικού θεάτρου.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρουσιάζεται το μονόπρακτο «Οι Δακτυλογράφοι» του βραβευμένου Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Μάρεϊ Σίζγκαλ, από τις 4 Απριλίου 2026, κάθε Σάββατο & Κυριακή.

Οι δακτυλογράφοι της δεκαετίας του ’60 — με τους φόβους, τις αναστολές, τις επιθυμίες και τα όνειρά τους — μοιάζουν σχεδόν παράδοξα οικείοι. Οι γραφομηχανές μπορεί να αντικαταστάθηκαν από υπολογιστές, τα τηλέφωνα με καντράν από κινητά και οι ταχυδρομικές παραγγελίες από διαδικτυακές αγορές. Όμως οι ανάγκες, οι φόβοι, οι επιθυμίες μας και ο χρόνος που μας καταδιώκει παραμένουν αναλλοίωτα.

Ο Σίζγκαλ καταφέρνει, μέσα από ένα φαινομενικά απλό στιγμιότυπο της καθημερινότητας δύο τυπικών Νεοϋορκέζων της εποχής του, να συμπυκνώσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε ένα οκτάωρο εργασίας. Ένα οκτάωρο που ξεπερνά τα όρια του χώρου και του χρόνου του έργου και απλώνεται πάνω στην ίδια την ανθρώπινη εμπειρία.

«Οι Δακτυλογράφοι» ,ένα από τα πιο συγκλονιστικά μονόπρακτα της σύγχρονης δραματουργίας, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά  Off-Broadway το 1963, με πρωταγωνιστές τον Ίλαϊ Γουάλας και την Αν Τζάκσον, κερδίζοντας το Drama Desk Award. Ο Μάρεϊ Σίζγκαλ έγινε ευρύτερα γνωστός τόσο για το θεατρικό του έργο «Luv» (1964) όσο και ως σεναριογράφος της κινηματογραφικής επιτυχίας «Tootsie» (1982) με τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζέσικα Λανγκ.

Λίγα λόγια για το Έργο

Όταν ο Πωλ Κάνιγχαμ εμφανίζεται την πρώτη του μέρα στη νέα του δουλειά, σε μια εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών, ξεκαθαρίζει στη συνάδελφό του Σύλβια Πέιτον ότι η παρουσία του εκεί θα είναι προσωρινή. Ο Πωλ σπουδάζει νομικά τα βράδια και, έχοντας έναν ήδη καταξιωμένο θείο δικηγόρο, το μέλλον του φαίνεται πολλά υποσχόμενο.

Η Σύλβια, προϊσταμένη του τμήματος, τον υποδέχεται εγκάρδια. Κι εκείνη έχει τα δικά της όνειρα — κυρίως συναισθηματικής φύσης. Ανάμεσα στους δύο συναδέλφους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς η «προσωρινή» παραμονή του Πωλ στο γραφείο διαρκώς παρατείνεται.

Οι εβδομάδες γίνονται μήνες, οι μήνες γίνονται χρόνια και τα χρόνια μετατρέπονται σε δεκαετίες. Ο Πωλ και η Σύλβια μεγαλώνουν μαζί, μοιραζόμενοι μικρές καθημερινές κουβέντες για όσα συμβαίνουν έξω από το γραφείο και για τα μεγάλα πράγματα που — κάποτε — θα τους επιφυλάξει το μέλλον. Όταν, πια γερασμένοι, λένε το τελευταίο τους «καληνύχτα» στον αόρατο εργοδότη τους, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολόκληρου κύκλου ζωής γεμάτου ματαιωμένες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Έναν κύκλο ζωής ιδωμένο μέσα από το χιούμορ, τη θλίψη, τις αυταπάτες και τους συμβιβασμούς που διαπερνούν την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο Πωλ και η Σύλβια είναι δύο εν δυνάμει ελεύθεροι άνθρωποι — όπως όλοι μας. Με τρόπο τραγελαφικό βλέπουμε τις επιθυμίες και τα όνειρά τους να στραγγαλίζονται  από τον ίδιο τους τον φόβο. Έναν φόβο που γίνεται αλυσίδα, τους καθηλώνει, τους περιορίζει και τους υποτάσσει.

Αυτός ο εν δυνάμει ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι άλλος από τον καθένα μας.

Διάρκεια: 70 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: 12+

Τρεις Αδελφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)
των Ειρήνη Λαμπρινοπούλου & Δανάη-Αρσενία Φιλίδου
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Κάπου εκεί έξω σίγουρα υπάρχει κάτι καλύτερο. Μη φοβάσαι. Μη φοβάσαι τίποτα.  

Το έργο Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες) αποτελεί μια σύγχρονη ελληνική μεταγραφή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Άντον Τσέχωφ, που φωτίζει με καυστικό χιούμορ και ευαισθησία τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Με αφορμή ένα κληρονομικό ζήτημα, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την απώλεια και τον αποχωρισμό του πρώτου σπιτιού. Τι σημαίνει οικογένεια; Πώς διαχειριζόμαστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και ποια είναι η «Μόσχα» που συνεχίζουμε να αναζητούμε σήμερα;

Έχει πλάκα, πάντως. Το πώς περνάει ο χρόνος.  Σα σήμερα, πριν ένα χρόνο ακριβώς, πέθανε ο πατέρας. Και τώρα να είμαστε εδώ.  Ένα χρόνο μετά. Ακριβώς στο ίδιο σπίτι.

Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο: οι παλιές συγκρούσεις αναβιώνουν, οι συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ επιστρέφουν, οι προσωπικές επιλογές τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση. Οι ισορροπίες τους δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν, καθώς κάθε μία καλείται να επαναπροσδιορίσει τι άφησε πίσω και τι διεκδικεί ακόμη.

Την παράσταση σκηνοθετεί και συνυπογράφει δραματουργικά η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, η οποία για πρώτη φορά περνά και στη συγγραφή, συνεχίζοντας τη σκηνική της έρευνα πάνω στη γυναικεία ταυτότητα, την εξουσία και τους μηχανισμούς της οικογένειας ως πεδίο σύγκρουσης και επαναπροσδιορισμού.

Η παράσταση «Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)» παρουσιάστηκε υπό την αιγίδα του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός» του Υπουργείου Πολιτισμού, στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Κεφαλονιά, αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις στο κοινό.

Διάρκεια: 80’ (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλη ηλικία: 13+

Oμάδα Dulcinea
O θάνατος ενός ηθοποιού
εμπνευσμένο από το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»
Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

Βράδυ. Θέατρο. Ένα φτέρνισμα.

Η ομάδα Dulcinea, από τις 16 Απριλίου και για λίγες παραστάσεις, παρουσιάζει το έργο «Ο θάνατος ενός ηθοποιού», σε σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Ιακώβου. Το έργο συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου» και μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου η κοινωνική απαξίωση και η ενοχή του καλλιτέχνη έχουν πλέον εσωτερικευτεί. Στο δραματουργικό υλικό της παράστασης ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ «Ο Πιανίστας» και «Στο Νεκροταφείο».
Αντλώντας από τη σκέψη του Theodor W. Adorno, η παράσταση προσεγγίζει την τέχνη ως πεδίο κοινωνικής ενοχής: το «λαμπερό θέαμα» συχνά οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, την έκθεση και τη ματαιότητα εκείνων που το παράγουν.

Δύο ηθοποιοί, ένας μουσικός και μία δημόσια υπάλληλος συνθέτουν ένα θέατρο που σταδιακά καταρρέει, μέσα από σκηνικές εικόνες που παραπέμπουν στην αισθητική των κλόουν και των παλιών μπουλουκιών.

Μια παράσταση για τη μικρή, καθημερινή απαξίωση που γίνεται εσωτερική καταδίκη.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλωφ; Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο; Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχωφ;

Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά.
Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου.

Κι αυτός ο Άλλος, αυτός ο Άλλος…

Έτσι, ένα απλό φτέρνισμα μπορεί να γίνει η αφορμή για έναν θάνατο.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Όσο ακόμη οι καλλιτέχνες/ιδες απαξιώνονται κοινωνικά και θεσμικά, χρειάζεται να ανοίγουμε ξανά και ξανά τη συζήτηση για τη «χρησιμότητα» των ηθοποιών και του θεάτρου.

«Μη χρήσιμος, ενδεχομένως, για τον εαυτό του σήμερα, μη χρηστός για τους άλλους χθες, μήπως ο ηθοποιός συνιστά τελικώς τη φιγούρα του ΑΧΡΗΣΤΟΥ μέσα σε κοινωνίες που θεοποιούν τη χρησιμότητα, την αδελφή της, τη χρηστότητα, και την κοινή μητέρα τους, τη ΧΡΗΣΗ»; Αυτά έγραψε ο Β. Παπαβασιλείου σχεδόν 20 χρόνια πριν στον πρόλογο του βιβλίου «Το παράδοξο με τον ηθοποιό» του Denis Diderot. Το σημερινό παράδοξο, μου φαίνεται πως είναι η κανονικοποίηση της ελάχιστης αξίας που έχει σήμερα κοινωνικά το θέατρο και οι ηθοποιοί, σε βαθμό που κι αυτοί οι τελευταίοι νιώθουν πια εντελώς ματαιωμένοι. Τι να μας κάνει και το θέατρο την ώρα των πολέμων, των οικονομικών κρίσεων, των ανισοτήτων και των μεγάλων φόβων; Οι ηθοποιοί φοβούνται. Οι καλλιτέχνες φοβούνται. Οι δουλειές τους δεν θεωρούνται σημαντικές και ο άνθρωπος τον 21ο αιώνα προσδιορίζεται από το επάγγελμά του.
Κι όμως, οι ηθοποιοί είναι αυτές οι γενναίες, αυτές οι ευαίσθητες, αυτοί οι εύθραυστοι, αυτοί οι δυναμικοί, που επενδύουν τελικά στο συλλογικό φαντασιακό και στην κοινή εμπειρία, παρά τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις. Με τον «Θάνατο ενός ηθοποιού» επιχειρούμε μια μικρή αντίσταση απέναντι στη ματαίωση που συχνά συνοδεύει το επάγγελμα του ηθοποιού.

Αντιστεκόμαστε με τον τρόπο του Μπέκετ:
«Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

Βιογραφικό της ομάδας Dulcinea

Η Dulcinea Compania ιδρύθηκε με σκοπό τη δημιουργία καλλιτεχνικών δράσεων, ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠΠΟ (2022–2025) και έχει συνεργαστεί με την Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, τους Los Torreznos, το ThessFringe Festival, τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» κ.ά. Συμμετείχε στην Biennale Θεσσαλονίκης («#thehead | On becoming an animal» του Πάνου Σκλαβενίτη), ενώ παραστάσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Πλύφα, Θέατρο 104, Pikap Kato, Θέατρο Άνετον, Space Lab, Artbox Φαργκάνη, Ρομαντικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Tavros Art Space κ.ά.

Περισσότερα: www.dulcineacompania.gr

Η παράσταση «Ο θάνατος ενός ηθοποιού» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την
οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Διάρκεια: 70 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: 12+

The Trials
της Dawn King
Μια παραγωγή της FONACT
Σκηνοθεσία: Γιούλα Μπούνταλη

«Όλοι ζούσαν όπως κι εμείς… Δεν ήμουν χειρότερη από κανέναν άλλον.»

Σε ένα Κράτος του κοντινού μέλλοντος, μια ομάδα εφήβων ενόρκων συγκεντρώνεται για να εκδώσει ετυμηγορία απέναντι στη γενιά που προηγήθηκε, για εγκλήματα ενάντια στο κλίμα.

Ποιος είναι πραγματικά ένοχος και ποιος πρέπει να πληρώσει το απόλυτο τίμημα;

Το καίρια επίκαιρο έργο της Dawn King παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από ένα νεανικό διεθνές καστ.

Παράσταση στα Αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.