Αρχεία: Events

Μια παράσταση ντοκουμέντο για την εργασία

“Η εργασία είναι η μισή μας ζωή! Και τι κάνεις;
Την πετάς στα σκουπίδια; Δεν την πετάς.”

Τρείς ηθοποιοί, με μοναδικό υλικό τις αφηγήσεις ανθρώπων που εργάστηκαν, εργάζονται και θα εργάζονται σε διαφορετικά επαγγέλματα, συνθέτουν την παράσταση και αναρωτιούνται:

Μπορούμε να φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς εργασία;
Τι ακριβώς είναι ένα τυπικό οκτάωρο;
Μας καθορίζει η δουλειά μας; Και αν ναι, πόσο;
Τι κάνει έναν άνθρωπο να αντέχει τη δουλειά του μέσα στα χρόνια;
Τι ελπίζει και τι περιμένει;

Η εργασία προέκυψε ως μια ανάγκη Ανθρώπινη.
Οι συνθήκες εργασίας ωστόσο, πόσο ανθρώπινες καταλήγουν να είναι για αυτούς που αποτελούν Το Ανθρώπινο Δυναμικό;

“παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τίς”, δηλαδή “να πηγαίνει κάποιος εκεί όπου αγαπάει/επιθυμεί”

H παράσταση είναι μια ελεύθερη ανάγνωση του φαινομένου του σύγχρονου χορού. Μέσα από την ίδια την πράξη του χορού, η ομάδα φέρνει στη σκηνή τη διαρκώς «μετακινούμενη» εμπειρία της κίνησης. Σε αυτή τη διαδικασία, οι χορευτές αλλάζουμε, βιώνουμε ένα υπαρξιακό άνοιγμα, μια «αιώρηση εαυτού», ενώ μαζί μας «μετακινούνται» και οι αξίες μας. Πηγαίνουμε εκεί όπου η σταθερότητα δεν είναι απαραίτητα πιο σπουδαία από την αβεβαιότητα, η δύναμη από την ευθραστότητα, τα αντικείμενα από τις σχέσεις. Αναζητώντας το απρόοπτο και μέσα από την ελευθερία των επιλογών, παραμένουμε περιπετειώδεις, ζωντανοί, ευάλωτοι και δυναμικοί. Αυτή η πορεία είναι δύσκολη και συχνά μας φέρνει σε αμηχανία. Είναι όμως και αυτή που μας δείχνει δρόμους για κάτι νέο και αναζωογονητικό, μας ανοίγει χαραμάδες έκπληξης και μας χαρίζει στιγμές γεμάτες νόημα. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη συνδεόμαστε εντέλει με την ουσία της τέχνης.

Σημείωμα της χορογράφου

Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα πεντάμηνου εκπαιδευτικού και ερευνητικού εργαστηρίου με στόχο την εκπαίδευση χορευτών πάνω στις σωματοποιημένες τεχνικές, προκειμένου να κατανοήσουν τη σπουδαιότητα της σωματοποίησης στην ίδια την πράξη του χορού. Με έμφαση στο Contact Improvisation και το Axis Syllabus, το εργαστήριο πραγματοποιήθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά εκπληρώνοντας ένα προσωπικό μου όραμα.

Έχοντας βιώσει καταπληκτικές στιγμές σύνδεσης και παρουσίας κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου νιώσαμε πως θέλαμε να μοιραστούμε μέρη και στιγμιότυπα των εμπειριών αυτών και να δημιουργήσουμε μια παράσταση-γιορτή, μια εφ’ όλης της ύλης ματιά πάνω στη παραστατικότητα των πρακτικών αυτών. Μέσα από την καθοδήγηση του Τίμου Ζέχα και τη δική μου και την ενεργή συμμετοχή αυτών των πάντα διαθέσιμων και γεμάτων ενθουσιασμό χορευτών βιώσαμε τα βασικά συστατικά της κίνησης και βρήκαμε τρόπους να κινηθούμε λειτουργικά, απλά, ήσυχα, και, κυρίως, μαζί.

Παρατηρώντας ειδικότερα την πορεία του Contact Improvisation στην Ελλάδα, διαπιστώνει κανείς ότι ως πρακτική είναι συνδεδεμένη με ανθρώπους και περιστάσεις που την κράτησαν ζωντανή στη χώρα μας από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έως σήμερα. Επίσης, μπορεί κανείς να δει ότι με τους τρόπους που εφαρμόστηκε είναι συγχρονισμένη με τις διεθνείς προσεγγίσεις και είναι συνυφασμένη με πρακτικές όπως το Body Mind Centering, η μέθοδος Feldenkrais και το λεξικό χορού Axis syllabus. Το Contact Improvisation, έχοντας εργαλεία του τον διαλογισμό, την εξελικτική κίνηση, τη βιωματική ανατομία, την ενεργοποίηση του συνδετικού ιστού φάσια και άλλες τεχνικές που μας φέρνουν στο εδώ και τώρα της κίνησης, αποτελεί μια σημαντική χορευτική πρακτική, μια πρακτική που μας κρατάει ζωντανούς, ελεύθερους, διαφορετικούς.
Και αυτά που την κάνουν ξεχωριστή είναι το μοίρασμα, η ανταλλαγή, η αλληλεγγύη, ο κοινωνικός της χαρακτήρας.

Η παράσταση αποτελεί μια πρακτική προσέγγιση της διδακτορικής διατριβής μου, ένα «βιωματικό δοκίμιο» πάνω στη σωματοποιημένη κίνηση. Σημαντική βοήθεια προσέφερε η ίδια η έρευνα του διδακτορικού και ιδιαίτερα οι συνεντεύξεις καλλιτεχνών που έχουν εφαρμόσει τις πρακτικές αυτές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Βιογραφικό σημείωμα Τέτης Νικολοπούλου

H Τέτη Νικολοπούλου είναι χορεύτρια, χορογράφος, δασκάλα χορού και φυσικής αγωγής. Είναι απόφοιτη της Επαγγελματικής Σχολής χορού Νίκης Κονταξάκη και του ΤΕΦΑΑ Αθήνας (Μaster και PhD πάνω στις πρακτικές Somatics). Έχει παρακολουθήσει εντατικά σεμινάρια χορού πάνω στις release τεχνικές, τον αυτοσχεδιασμό, το contact improvisation και πρακτικές somatics (Feldenkrais, Body Mind Centering, Axis Syllabus) στην Ελλάδα, τη N.Yόρκη και το Λονδίνο. Το 1992 βραβεύτηκε στους διαγωνισμούς Ραλλούς Μάνου και ΕΟΤ για τη χορογραφία της Προκατάληψη ενώ το 2005, 2007, 2017, 2018, 2021 και 2022 επιχορηγήθηκε για τη δουλειά της από το ΥΠΠΟΑ. Έχει χορογραφήσει πάνω από 30 παραστάσεις και έχει συμμετάσχει σε φεστιβάλ, πλατφόρμες χορού και πολυθεματικές εκθέσεις. Έχει χορογραφήσει για παιδικά μουσικοθεατρικά, για το σινεμά, για μουσικούς και για θεατρικές παραστάσεις. Ως χορεύτρια έχει συνεργαστεί με χορογράφους όπως Ντορίνα Καλεθριανού, Αγγέλα Λύρα, Ντόρα Μητροπούλου, Maxine Heppner, Χριστίνα Κλεισιούνη, Βικτωρία Νούμτα, Νατάσσα Αβρά, κ.ά. Διδάσκει contact improvisation σε επαγγελματικές και ερασιτεχνικές σχολές χορού, ενώ δίνει διαλέξεις και πραγματοποιεί εργαστήρια και σεμινάρια πάνω στις πρακτικές somatics. Έχει διδάξει contact improvisation στο διεθνές φεστιβάλ της πρακτικής στο Freiburg, το 2019, στο Jam of Arts στη Χαλκιδική και στην κοινότητα contact improvisation στο Bristol, το 2022. Το 2020 εκπόνησε, στο ΕΚΠΑ, διδακτορική διατριβή με τίτλο: «Ο αυτοσχεδιασμός με επαφή (contact improvisation) στην Ελλάδα ως σωματοποιημένη πρακτική: Ιστορία, ιδεολογία και καλλιτεχνική δημιουργία». Το 2021, η παράστασή της Διαρκώς με ταράζεις ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, στο International Dance impro Festival ενώ παρουσίασε και μια solo εκδοχή της στο Bristol.

Η Nova Melancholia παρουσιάζει ένα παραστασιακό δίπτυχο αποτελούμενο από τις παραστάσεις ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ και VANITAS. Πρόκειται για δύο διακριτά μέρη που λειτουργούν συμπληρωματικά με κοινές αναφορές στην Ιστορία της τέχνης αλλά και σε κινηματογραφικούς αστέρες. Δύο παραστάσεις με “camp” διάθεση που περιπαίζουν τον θάνατο.

ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ

Η παράσταση είναι το σύνολο των πολιτισμικών αναφορών της. Αναδιφώντας στην παράδοση του μαρτυρίου του Αγίου Σεβαστιανού, όπως αυτή αναδιατυπώνεται μέσα από την πυκνή εικονιστική αναπαράσταση στη Δυτική τέχνη από την πρώιμη Αναγέννηση και μετά, εστιάζουμε σε έννοιες / αισθήσεις / σύμβολα, που αγγίζουν τη δική μας ευαισθησία και το φαντασιακό. Ο Σεβαστιανός είναι ένα πολυπρισματικό αρχέτυπο, ένα καλειδοσκόπιο, ένα άβαταρ επιθυμιών και διαθέσεων. Διαβάζουμε ποιήματα, αναπαριστούμε πίνακες, ακκιζόμαστε, ποζάρουμε, τραγουδάμε, χορεύουμε, εμπνεόμαστε από την παράδοση ενός έκκεντρου, πειραματικού κινηματογράφου. Μας ενδιαφέρουν οι συν-αισθηματικές και ενσώματες πρακτικές μέσω των οποίων εμείς σήμερα μπορούμε να σχετιστούμε με ένα τέτοιο σύμβολο.

Ο Σεβαστιανός συσχετίζεται με τη νεότητα, την ομορφιά, τον αθλητισμό, την τοξοβολία, τον σαρκικό πόνο, την ηδυπάθεια, τον ομοερωτισμό, τον μαρτυρικό θάνατο. Μία πρωταρχική συνυποδήλωση γύρω από τον Άγιο Σεβαστιανό (ήδη από τα Μεσαιωνικά χρόνια) είναι η Πανούκλα, ο Μαύρος θάνατος. Συσχετίζουμε την παράδοση του ομοερωτισμού γύρω από τη μορφή του Σεβαστιανού, με την ασθένεια του AIDS που θεωρήθηκε στα 80’s και 90’s ένα είδος «πανούκλας των ομοφυλόφιλων». Όπως οι άνθρωποι στην αυγή της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, έτσι κι εμείς σήμερα καταφεύγουμε στον Άγιο Σεβαστιανό ως σύμβολο αποτροπαϊκό του κακού. Η παράσταση αφιερώνεται σε όσους παίρνουν το ρίσκο να περάσουν από το όραμα στο βίωμα, από την αναπαράσταση στην παράσταση διακινδυνεύοντας το παρανάλωμα της ύπαρξης.

VANITAS

Η περφόρμανς της ομάδας Nova Melancholia είναι ένας σκηνικός στοχασμός γύρω από την έννοια vanitas. Η παράσταση αρθρώνεται μέσα από την (αντι)παράθεση της συγκινησιακής φόρτισης του ήχου της ηλεκτρικής κιθάρας και του κυνικού και συχνά αστείου λόγου του Andy Warhol. Η περφόρμανς VANITAS θέλει να γίνει ένας εφήμερος καθρέφτης της «ματαιοδοξίας» μας, της απατηλής της λάμψης. Ταυτόχρονα λειτουργεί όπως ένας σαγηνευτικός πίνακας του μπαρόκ: ξορκίζει την κόπωση των ημερών και ξαναδίνει πίστη στην ομορφιά της ζωής!

Στην ιστορία της τέχνης, vanitas ονομάζεται το συμβολικό έργο τέχνης που δείχνει την παροδικότητα της ζωής, τη ματαιότητα της ηδονής και τη βεβαιότητα του θανάτου· οι έννοιες αυτές υποβάλλονται με την αντιπαράθεση μιας νεκροκεφαλής με σύμβολα πλούτου, ευμάρειας και πολυτέλειας. Το λατινικό ουσιαστικό vanitas προέρχεται από το επίθετο vanus (κενός) και παραπέμπει στη φράση από τον Εκκλησιαστή “vanitas vanitatum, et omnia vanitas” (ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης). Στις νεκρές φύσεις vanitas, ένα δημοφιλές είδος στη Δυτική Ευρώπη του 16ου και 17ου αιώνα, συχνά απεικονίζονται πολυτελή σκεύη πάνω σε πλούσια υφάσματα, μουσικά όργανα, βιβλία, επιστημονικά όργανα, σύνεργα καπνίσματος -ό,τι μπορεί να προσφέρει χαρά κι απόλαυση στον άνθρωπο- μαζί με κλεψύδρες, εύθραυστα αντικείμενα από γυαλί, νεκροκεφαλές. Όλα αυτά υποδηλώνουν τη ματαιότητα του πλούτου, το περαστικό της ομορφιάς, το αναπότρεπτο του χρόνου. Οι πίνακες αυτοί καλούν σε περισυλλογή, λειτουργούν ως ένα memento mori (υπόμνηση θανάτου). Ωστόσο, η άλλη όψη της vanitas θα μπορούσε να είναι το carpe diem (άδραξε τη μέρα). Μια γιορτή του εφήμερου και των αισθήσεων, μια κατάφαση στην αβεβαιότητα της ύπαρξης, ένα memento vitae (υπόμνηση ζωής).

Μια συναυλία ενίσχυσης κολεκτίβων που προσφέρουν βοήθεια στις σεισμόπληκτες περιοχές της Τουρκίας
Νταγιανισμά σημαίνει αλληλεγγύη στην Τουρκική γλώσσα.
Απέναντι στις εθνικές ρητορικές μίσους, η πρωτοφανής καταστροφή που βιώνουν Συριακός και ο Τουρκικός λαός είναι και δική μας καταστροφή. Η αλληλεγγύη μας είναι τόσο δεδομένη όσο και απαραίτητη. Έτσι στις 5 Μαρτίου, ενώνουμε τις φωνές και τη μουσική μας στον χώρο του βιομηχανικού πάρκου ΠΛΥΦΑ σε μία ολοήμερη συναυλία από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 12 το βράδυ στέλνοντας την υπερτεκτονική αγάπη μας στις αδερφές και στους αδερφούς μας.
Όλα τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν σε κολεκτίβες που παρέχουν ανθρωπιστική βοήθεια στην Τουρκία και τη Συρία:
-Φεμινιστική οργάνωση Mor Dayanışma
-DIY βοήθεια στο Kahramanmaraş
Kaf Komun

H συναυλία θα τηλεμεταδωθεί ζωντανά με δυνατότητα συνεισφοράς από το stream και θα βιντεοσκοπηθεί από την Dolce Film

Η performance Μεταξύ 47΄ είναι μία απόπειρα να πραγματωθούν η φλόγα και η πεταλούδα ως οντότητες που παράγουν χώρο και χρόνο.

Η γέννηση της φλόγας, η μεταμόρφωση της πεταλούδας, η μεταξύ τους έλξη και το πλήρες άνοιγμα που οδηγεί στη συνάντησή τους αλλάζει μέχρι και τη σύσταση αυτών των οντοτήτων και προκαλεί ρωγμές στη μετέπειτα πορεία τους.

Η ομάδα Εννεάπους αποτελείται από εννέα μέλη με κοινή εμπειρία στη μαθητεία του Masaki Iwana – χορευτή Butoh, δασκάλου, κινηματογραφιστή και συγγραφέα – η οποία συνδέει και εμπνέει τα μέλη της.

Μέσα από το σόλο αυτό επιζητούμε να διαπραγματευτούμε την απώλεια ως γεγονός των καιρών μας, ως φαινόμενο πολιτικό και κοινωνικό που καθιστά την ύπαρξη μας a priori σε μια συνθήκη ήττας, σε μια συνθήκη όπου έχουμε απωλέσει ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η εικόνα που αποτελεί την αφετηρία του σόλο, είναι η είσοδος μιας γυναίκας στο σπίτι της, ενώ έχει μόλις ενημερωθεί για μια απώλεια που έχει υποστεί. Δεν διευκρινίζεται ποτέ τί είναι αυτό που έχει απωλέσει, τί είναι αυτό που πενθεί. Όσο το σόλο εξελίσσεται, η γυναίκα σταδιακά βιώνει κάθε ένα από τα πέντε στάδια του πένθους για την απώλεια (όπως αυτά έχουν διατυπωθεί από την ψυχολόγο Elisabeth Kübler-Ross και είναι η άρνηση, ο θυμός, η διαπραγμάτευση, η θλίψη και η αποδοχή). Για κάθε στάδιο που βιώνει, η ρεαλιστική της δράση μεταποιείται σε χορό, ενώ ο χώρος γύρω της σταδιακά αποδομείται.

Κόστος εισιτηρίου: Κανονικό: 10 ευρώ. Φοιτητικό, Ανέργων, άνω των 65, ατέλειες , “Συντροφικό”( επαγγελματίες και φοιτητές στον χώρο του χορού, θεάτρου, μουσικής, εικαστικών τεχνών): 5 ευρώ.
* Κράτηση εισιτηρίων γίνεται τηλεφωνικά ή μέσω email, και απευθείας αγορά στο θέατρο, από τις 8μμ ως την έναρξη της παράστασης, τις ημέρες παράστασης.
*Κρατήσεις, Στοιχεία επικοινωνίας: 6937179947, [email protected]
Το έργο υλοποιείται με την οικονομική χορηγία του ΥΠΠΟΑ 2020, ως έργο χορού.

Άλλοι συνεργάτες : Ψυχοθεραπευτής Χρήστος Καραπιπέρης με την επίβλεψη του οποίου έγινε και το εργαστήριο σωματικής έρευνας με θέμα την Απώλεια με συμμετοχή φοιτητών του Α έτους της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πατρών, Παυλίνα Γιοντσάρη, Θάνος Τριανταφύλλου, Σταύρος Παπαδόπουλος , Θάνος Δημόπουλος, Κατερίνα Παπανδρέου, Μαριαλένα Σκαρώνη.

Θερμές Ευχαριστίες στους: Χριστίνα Σπηλιωτοπούλου, Γεωργία Λεμπέση, Ειρήνη Αποστολάτου, Μάγδα Κορπη, Σαλτιμπάγκους, Νίκο Γαρόζη, Κώστα Γούγα, Σάββα Στρούμπο, Παρθενόπη Μπουζούρη, Μαvώλη Πέππα ,Μαρία Καρτάvου, Σοφία Μαυρίδη.