Event Category: Θέατρο

(I am) The Labyrinth 2.0

Μετά από έναν απόλυτα επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων με συνεχόμενα sold-out, το I am The Labyrinth επιστρέφει για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, προσκαλώντας το κοινό σε μια εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη.

Είμαι το τέρας, είμαι ο μύθος, είμαι ο Λαβύρινθος.

Σε σκηνοθεσία του Riginos R, 14 διεθνείς ερμηνευτές σε προσκαλούν να βρεθείς στο κέντρο της αφήγησης και να διεισδύσεις στον αρχαιότερο μύθο της Ευρώπης.

Το «I am the Labyrinth» παριστά, βιώνει και αποδέχεται την κατάδυση αυτή, οδηγώντας τον θεατή με μίτο την τέχνη: Τον χορό, την ποίηση, την βιντεο-εγκατάσταση, την μουσική και καταλήγει στα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής. Αναζητά την συμμετοχή. Ξετυλίγοντας το κόκκινο νήμα του μύθου, εμπλέκει τον θεατή εν είδη μύησης, αλλά και εξερεύνησης του θεάματος και της εμπειρίας.

Ο λαβύρινθος λειτουργεί ως εκδήλωση του συλλογικού υποσυνείδητου και του μυστηρίου του. Η εισχώρηση και επίλυση του λαβυρίνθου αποτελεί μια αρχετυπική μύηση στον ίδιο τον εαυτό, η οποία κορυφώνεται στη συνάντηση με τον Μινώταυρο, το σύμβολο του αρχαίου, του άγνωστου αλλά ταυτόχρονα και του πιο προσωπικού. Το τέρας μέσα μας καραδοκεί, η έξοδος φωτίζει το ταξίδι.

Το *I am The Labyrinth* σε καλεί να αφεθείς σε μια εμπειρία που θα σε οδηγήσει σε απρόβλεπτα, σκοτεινά μονοπάτια. Εδώ, ο έρωτας, η δύναμη και ο μύθος ενώνονται για να προκαλέσουν ό,τι πιο βαθύ και ανείπωτο κρύβουμε μέσα μας. Ο Λαβύρινθος και το Τέρας είναι οι φόβοι μας για το άγνωστο, για το απαγορευμένο. Η παράσταση με τρόπο τελετουργικό, βιωματικό βάζει στο επίκεντρο το ανθρώπινο σώμα που διηγείται, εγγραφει, επιθυμεί και πάσχει. Αναζητά να διεισδύσει στο Λαβύρινθο και ταυτόχρονα ψάχνει την έξοδο απ’αυτόν. Ο Λαβύρινθος γίνεται εμπειρία για τους θεατές.”

Τι να Περιμένεις:

• Αυστηρά για ενήλικες (18+) – Περιέχει έντονες σκηνές βίας και σεξουαλικού περιεχομένου.
• Απόλυτο σκοτάδι, δυνατή μουσική, έντονα φώτα.
• Άμεση αλληλεπίδραση με τους ηθοποιούς.
• Απαγορεύεται η καταγραφή μέρους ή ολόκληρης της παράστασης– Ζήσε την εμπειρία στο απόλυτο.

Λαμπρά Παράσιτα
του Philip Ridley

-Γεια σας είμαι η Τζιλ
-Κι εγώ είμαι ο Όλι
-Κι αυτός είναι ο γιος μας, ο Μπέντζι
-Θα θέλαμε να σας μιλήσουμε για το σπίτι μας
-Το σπίτι των ονείρων μας
-Πώς το αποκτήσαμε.
-Ακριβώς. Γιατί… ωραία…κοιτάξτε..
-…είμαστε καλοί άνθρωποι…

Τα Λαμπρά Παράσιτα του Philip Ridley είναι μια σκοτεινή και αιχμηρή σάτιρα. Μια σουρεαλιστική, μαύρη κωμωδία που εξερευνά τα όρια που φτάνει ένα νεαρό ζευγάρι προκειμένου να εξασφαλίσει το σπίτι των ονείρων του, μέσα στην εποχή της στεγαστικής κρίσης. Αρπάζοντας την εξωπραγματική ευκαιρία που τους προσφέρεται, ξεκινούν ένα εφιαλτικό ταξίδι που αναδεικνύει τις συνέπειες του υλισμού, του εξευγενισμού μιας περιοχής, το φαινόμενο της έλλειψης στέγης, της απληστίας αλλά και της εμμονής με το κοινωνικό στάτους. Άβολο, αστείο, και προκλητικό, το έργο του Ridley λειτουργεί ως μια ισχυρή κριτική της καταναλωτικής κουλτούρας και των ηθικών  θυσιών που κάνουμε για την ικανοποίηση των αχόρταγων αναγκών μας.

Διάρκεια: 100 λεπτά, χωρίς διάλειμμα

Contra στην Πρόοδο – ένα Πεδίο Μνήμης

H Dulcinea Compania παρουσιάζει το έργο του Εστέβ Σολέρ «Κόντρα στην Πρόοδο-ένα πεδίο μνήμης», σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και διασκευή Ιωάννας Κανελλοπούλου και Άννας-Μαρίας Ιακώβου. 

Σε μια εποχή όπου η πληροφορία κατακλύζει τα πάντα και ο χρόνος κυλά πιο γρήγορα από ποτέ, ένα καινοτόμο τεχνολογικό πρόγραμμα, η «Εκπνοή», επαναφέρει τις αναμνήσεις από την τελευταία εβδομάδα της ζωής μιας γυναίκας. 

Με αισθητικές αναφορές στην pop και sci-fi κουλτούρα δημιουργείται ένα παράλογο, αλλά όχι και τόσο ανοίκειο σύμπαν, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να υπάρξουν, ανάμεσα στην απώλεια, τη νοσταλγία και το τεχνολογικό άγχος. 

Ο Ιονέσκο έγραψε: «Δεν είναι καθόλου εύκολο να μην είσαι πουθενά».

 Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα ηλικίας άνω των 16 ετών.

ΤΕΛΜΑΤΑ / ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

O Γιώργος Σεφέρης μεταφράζει ημιτελώς τις αλληγορικές φάρσες του Γάλλου νομπελίστα André Gide «Τέλματα» και «Προμηθέας Λυόμενος» και τις αφήνει ανέκδοτες στα χειρόγραφά του. Τα κείμενα αυτά δίνουν το υλικό για μία παράσταση που αφορά τη σύγκρουση δύο κόσμων, του κόσμου της λογοτεχνίας και του κόσμου της ζωώδους εργασίας, εντός του σύμπαντος του παραμυθιού της κοκκινοσκουφίτσας. Τα ζώα εκπαιδεύονται να φοβούνται τον εαυτό τους και να συμπαθούν τους ανθρώπους που τα καταπιέζουν, σε έναν φαύλο κύκλο που προσδοκά να σπάσει από έναν Προμηθέα που ολοένα έρχεται.

«Πρέπει να προσπαθήσομε να ποικίλλουμε λιγάκι την ύπαρξή μας»

Σε ένα αστικό σαλόνι του Παρισιού, τέσσερις λογοτέχνες συναντιούνται ξανά και ξανά για να συζητήσουν τη συγγραφή ενός βιβλίου. Όσο εκείνοι φληναφούν, μια αγέλη ζώων εργάζεται ακατάπαυστα για να τους υπηρετεί. Όταν τα ζώα αυτά θα χτυπήσουν την πόρτα τους, ακριβώς όπως ο λύκος χτυπά την πόρτα της γιαγιάς, το σαλόνι κλονίζεται. Παγιδευμένοι από διαφορετικές πλευρές του τοίχου, άνθρωποι και ζώα προσδοκούν μια επαναστατική πράξη για να τους λυτρώσει από τον εαυτό τους. Μεταξύ των λογοτεχνών καταφθάνει ο Προμηθέας, η μυθική φιγούρα που έχει μόλις λυθεί από τον Καύκασο, και ο φαύλος κύκλος σπάει. Ποιος θα επιζήσει από αυτήν την απελευθέρωση; Τίνος τον επικήδειο εκφωνεί, τελικά, ο Προμηθέας;

«Γιατί είμαστε τόσο πειθήνιοι; Γιατί έχουμε τόση αδυναμία να αναγνωρίσουμε τον εχθρό μας;»

Μετά τις παραστάσεις «oRt I. ένας άνθρωπος μπορεί να σπάσει» και «αγωνία ιερή. στον αργαλειό της Εύας Palmer Σικελιανού», η Εταιρεία Θεάτρου Πρόταση φέρνει για πρώτη φορά στη σκηνή πολιτικές αλληγορικές φάρσες του André Gide «Τέλματα» και «Προμηθέας λυόμενος», μέσα από τις ημιτελείς και ανέκδοτες χειρόγραφες μεταφράσεις του Γιώργου Σεφέρη. Απόσπασμα της παράστασης διακρίθηκε στον διαγωνισμό «24 hours rush project», σε διοργάνωση της Μικρής Ακαδημίας (Σεπτέμβριος 2024).

Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Παγιδευμένοι στα λογοτεχνικά τους σαλόνια, οι χαρακτήρες του André Gide ζουν χάρη στον μόχθο που καταβάλλουν τα ζώα του κήπου τους. Η ημιτελής τους απόπειρα να γράψουν και η ημιτελής απόπειρα των ζώων να απελευθερώσουν το καθένα τον εαυτό του κατοπτρίζονται στην ίδια τη μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη· τα λάθη, οι μεταφραστικές αβλεψίες, οι επιλογές του ποιητή μετασκευάζονται στην χορογραφία των ηθοποιών. Η μεταφραστική διαδικασία μεταφέρεται στη σκηνή αυτούσια. Η εξευγενισμένη ποίηση του fin de siècle συνθέτει ένα ασφυκτικό τοπίο νεκροταφείου, μέσα στο οποίο τα ζώα φροντίζουν τους ίδιους τους τους τάφους. Μια αλληγορική πολιτική φάρσα για μία πόλη που παγιδεύει τους κατοίκους της σε ημιτελείς ιδέες και ημιτελείς ζωές, αναγκάζοντάς τους να υπηρετούν τους άλλους και να βρίσκουν ελπίδα μόνο στην προσδοκία ενός μεσσία που ολοένα έρχεται.

Υπό την αιγίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου.

ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΧΩΡΑ
του Ανδρέα Φλουράκη

Δεν υπάρχει μέλλον για εμάς εδώ.

Μια ομάδα νέων ανθρώπων νιώθει πως δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Μαζεύονται για να σκεφτούν και να ονειρευτούν έναν νέο κόσμο.

Το δια-καλλιτεχνικό έργο του Ανδρέα Φλουράκη, γραμμένο κατά τη διάρκεια της σοβαρής οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, φαντάζεται μια χορωδία νέων Ελλήνων, οι οποίοι εκθέτουν ένα μανιφέστο για τη χώρα των ονείρων τους.

Θα πραγματοποιηθούν οι επιθυμίες τους;

Η παράσταση διαθέτει διεθνή καστ ηθοποιών της FONACT και πραγματοποιείται στην αγγλική γλώσσα.

Γιαγιά, όλα μια μέρα θα πεθάνουν
(μια παράσταση για το τέλος του κόσμου)
Σκηνοθεσία: Γιώργος  Παύλου

Η γιαγιά έχει άνοια. Η οικογένεια προσπαθεί να βοηθήσει. Κάνει ό,τι μπορεί. Όλοι και όλες προσπαθούν να της θυμίσουν κάτι απ’ τα «παλιά», να ταρακουνήσουν τη μνήμη της, να την κρατήσουν ζωντανή μέσα απ’ το παρελθόν. Ενώ η οικογένεια προσπαθεί να ερεθίσει τη μνήμη της γιαγιάς, αποκαλύπτεται πως το παρελθόν έχει πια πεθάνει, τίποτα απ’ τον κόσμο της γιαγιάς δεν υπάρχει πια.

Μήπως το τέλος του κόσμου επαναλαμβάνεται συνεχώς και εμείς δεν είμαστε ποτέ εκεί για να το δούμε;

Ο Γιώργος Παύλου παρέα με τους περσινούς απόφοιτους της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών παρουσιάζουν μια παράσταση για το τέλος του κόσμου.

Το θεατρικό κείμενο «Γιαγιά, όλα μια μέρα θα πεθάνουν» προέκυψε από το μάθημα «Δημιουργική Γραφή-Δραματουργία Παράστασης» (Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών 2023-24).

Διάρκεια: 65′

Σε διπλή διανομή η Άρτεμις Βαλτζάκη και η Δανάη Γεωργούλα (10/3,11/3,17/3,18/3, 24/3, 25/3 η Άρτεμις Βαλτζάκη και στις 31/3,1/4, 7/4, 8/4, 14/4, 15/4 η Δανάη Γεωργούλα)

“CARNAGE”
του Μάκη Σεμερτζίδη

Η ανθρώπινη ψυχή συχνά παραμένει δεσμευμένη—από το ψυχικό τραύμα, το κοινωνικό πρέπει,  τον φόβο για την αλήθεια και τον πραγματικό εαυτό. Αισθάνεσαι σαν να βλέπεις τη ζωή μέσα από ένα αδιόρατο, άκαμπτο, διάφανο τοίχο, λαχταρώντας, μάταια, να γκρεμίσεις αυτό που σε κρατά σε απόσταση, καθώς βλέπεις άλλους να ζουν μια ζωή που εσύ δεν μπορείς.

 Ποια είναι η πρώτη πράξη βίας; Ποιοι είναι οι σταθμοί αυτής της εξελικτικής βιαιότητας που ορίζει την διαμόρφωση ενός νέου ανθρώπου; H έννοια της βίας παίρνει άλλες διαστάσεις. Δεν είναι μόνο σωματική αλλά και υπαρξιακή, όπου η άρνηση της ωρίμανσης, η καταπιεσμένη ταυτότητα και οι ανεπούλωτες πληγές διαμορφώνουν τη ζωή εξίσου καθοριστικά με τη μοίρα. Σε αυτό το έργο, εξερευνούμε τον εγκλωβισμένο εαυτό—τον Σεμπάστιαν, αιώνια παιδί σε σώμα άντρα, τη Βάιολετ, να ξαναγράφει την πραγματικότητα για να διατηρήσει τον έλεγχό της και πως αυτές οι δύο, σχεδόν αρχετυπικές, φιγούρες μεταβάλλονται όταν μία νέα δύναμη ταράξει την μεταξύ τους ισορροπία. Κάθε χαρακτήρας είναι παγιδευμένος, περιορισμένος από κοινωνικούς φραγμούς και προσωπικά φαντάσματα, αναζητώντας διέξοδο στη φαντασία, μόνο για να ανακαλύψει πως η ψευδαίσθηση είναι ταυτόχρονα καταφύγιο και παγίδα. 

«Μετά το τέλος»
του Dennis Kelly

Το ψυχολογικό θρίλερ του βραβευμένου Βρετανού συγγραφέα Dennis Kelly ανεβαινει στο ΠΛΥΦΑ από τις 5 Μαρτίου κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00, σε σκηνοθεσία Άννας Μιχελή με δύο σημαντικούς ηθοποιούς της νέας γενιάς, τον Φοίβο Παπακώστα και την Κατερίνα Σπύρου. Ο Ντένις Κέλι, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της σύγχρονης βρετανικής δραματουργίας, είναι ιδιαίτερα αγαπητός στη χώρα μας. Έργα του όπως τα «Ορφανά», το «DNA», το «Οσάμα ο ήρωας» το «Κουρέλι»,το «Love and Money», το «Girls and Boys» αλλά και το μιούζικαλ «Ματίλντα» (βασισμένο στο βιβλίο του Ρόαλντ Νταλ) έχουν ανέβει με μεγάλη επιτυχία. Το «Μετά το Τέλος», γραμμένο το 2005 αποδεικνύεται προφητικό. Ένα ψυχολογικό θρίλερ για τα παιχνίδια εξουσίας που μπορούν να παίξουν οι άνθρωποι κάτω από ακραίες συνθήκες.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Όταν ο κόσμος, η κοινωνία και οι κανόνες της όπως τους ήξερες έχουν φτάσει στο τέλος τους, τι κάνεις; Όταν το να βγεις έξω σημαίνει θάνατο, πως επιβιώνεις; Πόσο αργά περνάει ο χρόνος μέσα σε τέσσερις τοίχους; Πόσο γρήγορα αλλάζουν οι σχέσεις και οι άνθρωποι, όταν έχουν μόνο ο ένας τον άλλο; Η Λουίζ και ο Μαρκ είναι συνάδελφοι. Μια πυρηνική έκρηξη τους οδήγησε σε ένα υπόγειο καταφύγιο όπου θα πρέπει να περιμένουν μέχρι τα επίπεδα της ραδιενέργειας να πέσουν και να είναι ασφαλές να βγουν έξω. Στον υποχρεωτικό εγκλεισμό, αναδύονται τα καλύτερα και τα χειρότερα ένστικτα τους. Μια σχέση οικειότητας, χειραγώγησης και κακοποίησης υφαίνεται μέσα στα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες που περνάνε μαζί, απομονωμένοι από τον έξω κόσμο. Πόσο από τον εαυτό τους αντέχουν να χάσουν; Ή μήπως να αποκαλύψουν;

Σκηνοθετικό σημείωμα:
Το Μετά το τέλος έπεσε στα χέρια μου πριν 15 χρόνια, όταν σπούδαζα στο Λονδίνο σκηνοθεσία. Τότε είχα διαβάσει ένα καλογραμμένο έργο, με τρισδιάστατους χαρακτήρες και ενδιαφέρουσα πλοκή γεμάτη ανατροπές. Η δυστοπική συνθήκη του αναγκαστικού εγκλεισμού εξαιτίας μας απειλής, τότε έμοιαζε σενάριο φαντασίας. Μετά την πρόσφατη κοινή μας εμπειρία, είδα το έργο με άλλα μάτια. Ένας περιορισμένος χώρος, δύο άνθρωποι, ένας άντρας και μία γυναίκα, που είναι υποχρεωμένοι να συνυπάρξουν για αβέβαιο χρονικό διάστημα, κλεισμένοι σε ένα καταφύγιο, ο κίνδυνος του θανάτου αν βγουν έξω στον κόσμο, αρχίζουν και συνθέτουν μια ατμόσφαιρα όχι τόσο ανοίκεια πια. Το Μετά το τέλος μας βάζει να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε μέσα στον κόσμο, μέσα στην “κανονικότητα” μας, πως παρουσιαζόμαστε στους άλλους και με τι ιλιγγιώδη ρυθμό απεκδυόμαστε τις ταυτότητες μας όταν ο στόχος είναι η επιβίωση και ο φόβος το κυρίαρχο συναίσθημα. Ένα άλλο σημαντικό ερώτημα που θέτει το έργο και με απασχολεί ιδιαίτερα τελευταία είναι το πως ξεκινάει μια σχέση κακοποιητική. Ποιοι είναι οι χειρισμοί, οι φράσεις, τα σχόλια, οι περιορισμοί; Πώς χτίζεται η χειραγώγηση, πώς βρίσκεται σιγά σιγά το άτομο παγιδευμένο μέσα σε έναν κλοιό εξουσιαστικό, μην βλέποντας καμία διαφυγή; Πότε είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα;  Είμαστε αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε ή είμαστε οι πράξεις μας;  Ο Μαρκ και η Λουίζ μοιάζουν σαν να εκπροσωπούν δύο διαφορετικές πλευρές του ίδιου πολιτισμένου κόσμου, δύο αντίθετες κοινωνικές/πολιτικές στάσεις. Χωρίς πλέον καμία επαφή με τον πολιτισμό ή την κοινωνία, αναμετρούνται με τους εαυτούς τους και ο ένας με τον άλλο.
Άννα Μιχελή

*Προειδοποίηση περιεχομένου: Κάποιες σκηνές της παράστασης περιέχουν έντονη βία.
Κατάλληλη ηλικία: 18+

Διάρκεια παράστασης: 90′ χωρίς διαλειμμα

“Je reviens”
Μια πρόποση στις ανεπίδοτες αγάπες

Αγαπητέ φίλε-
Όχι.
Αρμονικέ μου, γλυκέ μου ωκεα-
Ούτε.
Καλέ μου αγαπημένε.
Ή μάλλον
Τρομερό μωρό!
Πνοή μου.
Άντρα μου.
Στεφάνι μου.
Όχι. Όχι. Όχι.

Δεν αξίζει στ’ αλήθεια ούτε μία λέξη;

Μη με αποκαλέσεις «αγαπημένε» εάν δεν σου είμαι, μη μου στείλεις «εγκάρδιους χαιρετισμούς» εάν δεν τους εννοείς. Πες μου ένα τραγούδι. Ίσως καταλάβω περισσότερα. Είναι υπερβολική παράκληση;

Έξω ταμπούρλα, τρομπέτες, μια χορωδιακή μουσική τρυπούν τη σιωπή. Saint-Saëns, Holst, Μπαλτάς, van der Laag, Πολέµη μπλέκονται με λόγια του Σεφέρη, του Σικελιανού, του Rimbaud, του Verlaine, μιας Πορτογαλίδας μοναχής. Ή μήπως είναι δικά μου;

Θέλησα να υπογράψω στο τέλος με ένα «δικός σου για πάντα». Τίποτα δε θα ήταν πιο λανθασμένο. Ας πω καλύτερα je reviens. Τραγουδιστά. Θα γίνει άραγε τούτη η φράση ο μόνιμος επίλογος των γραμμάτων που ποτέ δεν έστειλα;

Ας πιούμε σε αυτό!

Το renÉssence Vocal Ensemble είναι ένα acapella φωνητικό σύνολο που ιδρύθηκε το 2019 στην Κέρκυρα από επτά νέους μουσικούς, αποφοίτους του Ιονίου Πανεπιστημίου. Από το 2021 εδρεύει στην Αθήνα, όπου δημιουργεί συναυλίες και performances, συνδυάζοντας ρεπερτόριο από την Αναγέννηση έως τον 21ο αιώνα με στοιχεία λόγου και κίνησης.

Το σύνολο έχει εμφανιστεί σε σημαντικές διοργανώσεις, όπως οι Ευρωπαϊκές Μέρες Νεολαίας και οι Εκδηλώσεις Ιερής Μουσικής: Sacré. Πρόσφατα παρουσίασε την performance Je reviens σε δύο sold-out παραστάσεις στο Μπάγκειον ξενοδοχείο και ηχογράφησε το έργο A Dream του Μάνθου Δαμίγου.

Διάρκεια: 70’ (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλη ηλικία: 15+

Αφηγήτρια ταινιών 
του Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ

Κάθε δειλινό είναι σαν το τελευταίο πανοραμίκ πλάνο κάποιας παλιά ταινίας,
μιας ταινίας τεκνικολόρ και σινεμασκόπ, με υπόκρουση τον θόρυβο του ανέμου
πάνω στις λαμαρίνες. Μιας ταινίας που επαναλαμβάνεται μέρα με τη μέρα.
Άλλοτε θλιβερή, άλλοτε λιγότερο θλιβερή. Που έχει όμως πάντα το ίδιο τέλος.

Σε ένα ξηρό και άνυδρο τοπίο, στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, η ζωή κυλά δύσκολα για τους κατοίκους. Οι περισσότεροι είναι πάμφτωχοι εργάτες στα ορυχεία νίτρου και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε ούτε στον κινηματογράφο, τη μοναδική δυνατότητα για διασκέδαση που προσφέρει η περιοχή τους. Έτσι, ένα χαρισματικό κορίτσι αναλαμβάνει να παρακολουθεί η ίδια της ταινίες και να τις αφηγείται στη συνέχεια στους συγχωριανούς της. Το σπίτι της μετατρέπεται σε μία ιδιότυπη σκηνή, όπου με θαυμαστή αφηγηματική ικανότητα το κορίτσι ζωντανεύει τις ταινίες. Μέσω της ιδιόμορφης καλλιτεχνικής της ιδιότητας, η μικρή αφηγήτρια ονειρεύεται μια άλλη ζωή, πέρα από τα στενά όρια της κοινωνικής πραγματικότητας που την περιβάλλει. Μέχρι που η έλευση της τηλεόρασης αλλάζει τα πάντα.

Από το 2009 που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η νουβέλα του Χιλιανού Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ, γνώρισε τεράστια επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και μεταφέρθηκε στο θέατρο και πρόσφατα και στον κινηματογράφο. Στην Αφηγήτρια ταινιών τα όρια μεταξύ της ζωής, του κινηματογράφου, του ονείρου, αλλά και του ίδιου του θεάτρου είναι ρευστά και συμπλέκονται διαρκώς. Ο νεαρός σκηνοθέτης Νικόλας Λαμπάκης μετατρέπει τη μικρή σκηνή του ΠΛΥΦΑ στο σαλόνι της αφηγήτριας ή αλλιώς «Σινεράιδας», προσκαλώντας μας να παρακολουθήσουμε κι εμείς μία από τις περίφημες αφηγήσεις της. Η παράσταση ερευνά, μέσα από το πιο απλά υλικά της τέχνης του θεάτρου και του κινηματογράφου, τη δύναμη της φαντασίας ως πηγή έμπνευσης για μια άλλη ζωή. Στις αφηγήσεις αυτής της ιδιότυπης λαϊκής αρτίστα, αντανακλάται η ιστορία των καθημερινών ανθρώπων – ενός ολόκληρου λαού θα λέγαμε – που οραματίστηκαν και αγωνίστηκαν για την αλλαγή και παρέμειναν περήφανοι παρά την οδυνηρή διάψευση της Ιστορίας.

Ο Νικόλας Λαμπάκης μετά από σπουδές Νομικής στη Θεσσαλονίκη και Παραστατικών Τεχνών και Θεάτρου στο Παρίσι, αποφοίτησε από τη Σχολή Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου το 2022. Από τότε έχει συνεργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Μακμπέθ, σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης) και στο Εθνικό Θέατρο (Τοπογραφία θανάτου ή Ας μην ξεχάσουμε, σκηνοθεσία: Μπρικένα Γκίστο, Δε φάιναλ θολούθιον, σκηνοθεσία: Σωτήρης Ρουμελιώτης, Η Γραμμή του Ορίζοντος, σκηνοθεσία: Γιώργος Παύλου). Το 2024 σκηνοθέτησε στη Θεσσαλονίκη την παιδική παράσταση Πέσαμε απ’ τα Σύννεφα, σε κείμενο της Μαρίας Αλβανού, και στο Εθνικό Θέατρο δύο νέα θεατρικά έργα για εφήβους σε μορφή αναλογίων. Στον ρόλο της αφηγήτριας βρίσκουμε τη Νοεμή Βασιλειάδου, ηθοποιό που ήδη μετρά σημαντικές συνεργασίες στο βιογραφικό της με πιο πρόσφατη το Οξυγόνο του Γιώργου Κουτλή και που πρόσφατα ξεχώρισε για την πρώτη προσωπική της παράσταση “Προσοχή: εκτελούνται έργα”.