Event Category: Επιτελεστικές τέχνες

IN-Visible
Μια ψηφιακή συμμετοχική performance για την ενδοσυντροφική κακοποίηση

Πώς νιώθεις όταν βλέπεις ένα ζευγάρι να συμπεριφέρεται βίαια σε δημόσιο χώρο;
Μπορείς να κάνεις κάτι;

Τα νέα μέσα τεχνολογίας εισέρχονται στον ιδιωτικό χώρο μιας σχέσης, προσφέροντας την ευκαιρία να δημοσιοποιηθεί αυτό που είναι καλά κρυμμένο. Πόσες ιστορίες μπορούμε να αφηγηθούμε όλες και όλοι μαζί και πόσες από αυτές θα μπορούσαν να προληφθούν αν τις φανερώναμε; Το IN-Visible είναι μια ψηφιακή συμμετοχική περφόρμανς με θέμα την ενδοσυντροφική κακοποίηση. Συνδυάζει τα νέα μέσα τεχνολογίας ως τρόπο να εμπλέξει την κοινότητα, διατηρώντας την ανωνυμία και ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να μιλήσουν για την κακοποιητική συμπεριφορά. Οι θεάτριες και θεατές γίνονται οι δραματουργοί της παράστασης, δημιουργώντας συλλογικά το κείμενο.

Η παράσταση γίνεται διαδραστική και συμμετοχική μέσω της χρήσης πλατφορμών και εφαρμογών όπως το youtube, το mentimeter, το OBS studio και το arduino.

Το έργο υλοποιείται με την υποστήριξη της Cube Non Profit Organization στα πλαίσια του προγράμματος Digital On Stage και θα ταξιδέψει το Νοέμβριο στο φεστιβάλ ‘For Real Festival’ στο Leuven στο Βέλγιο.

Διάρκεια: 45 λεπτά

Αποποίηση ευθύνης*
Η παράσταση περιλαμβάνει συμβολικές πράξεις βίας που ενδέχεται να προκαλέσουν δυσάρεστα συναισθήματα
Ηλικίες: 16+

THE LAND OF WANTING MORE
– the electro version –

Η performance The Land of Wanting More επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ τον Ιανουάριο του 2026 στην νέα της εκδοχή: με ζωντανή ηλεκτρονική μουσική, ένα σώμα που πάλλεται και μια ακόμη πιο απελευθερωμένη προσέγγιση γύρω από την γυναικεία σεξουαλικότητα.

Μετά από τη sold out περσινή της παρουσίαση στο ΠΛΥΦΑ, την μετέπειτα μετατροπή της σε ταινία μικρού μήκους — με προβολές σε διεθνή φεστιβάλ όπως το Beijing International Short Film Festival, το Filmfest Düsseldorf, το Rome Independent Film Festival, το Balkans Beyond Borders, κ.ά. — το έργο επιστρέφει στη σκηνή ως μια βιωματική και διαρκώς εξελισσόμενη εμπειρία.

Το The Land of Wanting More αποτελεί μια καλλιτεχνική έρευνα πάνω στην απενοχοποίηση της γυναικείας σεξουαλικότητας, την επιθυμία, την ανάγκη και τη μνήμη. Το έργο αντλεί υλικό από προσωπικές αφηγήσεις, αυτοσχεδιασμούς, ταινίες και θεωρητικές αναφορές, ενώ η δραματουργία του συντίθεται ως ένα μωσαϊκό λόγου, κίνησης, ήχου και εικόνας. Οι θεατές προσκαλούνται σε ένα τοπίο όπου η αφήγηση είναι ρευστή και η επιθυμία δεν παρουσιάζεται ως στερεότυπο, αλλά ως πολιτική και υπαρξιακή πράξη.

Στη νέα εκδοχή της παράστασης η θεατρικότητα μετασχηματίζεται αποκτώντας πιο “συναυλιακά” χαρακτηριστικά. Η ζωντανή ηλεκτρονική μουσική σύνθεση του Στράτου Στεριανού ως ενεργό σώμα της παράστασης δημιουργεί έναν χώρο όπου ένταση, ήχος, σώμα και επιθυμία συνενώνονται.

Η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από την έκθεση, το τραύμα, την ηδονή, τη βία και τη δύναμη της αυτοδιάθεσης. Η γυναικεία σεξουαλικότητα παρουσιάζεται όχι ως “θέμα”, αλλά ως πεδίο εμπειρίας, σύγκρουσης και χειραφέτησης.

Μια γιορτή της επιθυμίας, αλλά και μια βαθιά βουτιά στα σκοτεινά, αντιφατικά και εύθραυστα σημεία της.

(Προειδοποίηση: η παράσταση περιλαμβάνει αναφορές και περιγραφές σεξουαλικής βίας.)

Διάρκεια: 55 λεπτά

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90′

ΣΟΥΠΑ
Nela Fortunato
opening act: ‘Ελσα by Στέλλα Ευαγγελία Κασούμπη 

Το ΣΟΥΠΑ είναι μια περφόρμανς. Μια σόλο παράσταση. Μια ωδή στην ιδιαιτερότητα.

Μέσα από μια αλληλουχία βινιετών, το Ίρις ξετυλίγει τις σκέψεις του. Μέσα από εικόνες, μνήμες και όνειρα, απευθύνεται στο κοινό για το τι σημαίνει να ζεις έξω από το κανονικό.
Το Ίρις ανοίγεται σαν ένα τερατωδώς όμορφο πτηνό. Χοροπηδά, χορεύει, αφηγείται ιστορίες. Είναι το ερωτηματικό μέσα σε μια σούπα αλφαβήτου, ένα femme fatale βουτηγμένο σε στιφάδο, μια σειρά μνημών που ταξιδεύουν από μακριά με διαστημόπλοιο.

Η παράσταση χρησιμοποιεί σωματικό θέατρο και μια κουίρ, ποπ, παραμορφωμένη αισθητική, για να θέσει ερωτήματα που αμφισβητούν, ξεπερνούν και ανατρέπουν τις ιδέες περί θηλυκότητας/αρρενωπότητας, δυαδικότητας και έμφυλων ρόλων.

Το ΣΟΥΠΑ είναι μια κραυγή, ένας ζωμός μέσα στον οποίο όλοι είμαστε βυθισμένοι και μπλεγμένοι. Εκεί όπου το παράλογο και το γελοίο βρίσκουν τον δρόμο τους προς την αλήθεια και την ωμότητα.

Η παράσταση έχει μια μοναδική διαδρομή: κείμενα που συλλέχθηκαν κατά τον εγκλεισμό της πανδημίας, παρουσιάστηκαν διαδικτυακά και στα αγγλικά για το Saloon του AFO NYC, και κατέληξαν σε σόλο παράσταση με τον ηθοποιό Nicolás Depetre στο Μπουένος Άιρες, που στη συνέχεια περιόδευσε στην Παταγονία, Αργεντινή, με την υποστήριξη χρηματοδότησης από τον Δήμο. Αργότερα μεταμορφώθηκε σε site-specific εξερεύνηση στο Lala Spiti στην Αθήνα, με πολυποίκιλο καστ και πρωτότυπη μουσική, κείμενα στα ισπανικά, αγγλικά και ελληνικά. Το ΣΟΥΠΑ εξελίχθηκε στην τωρινή του μορφή, με ερμηνεύτρια την ίδια τη συγγραφέα, η οποία, με τη συμμετοχή του κοινού, θα μπορεί να το συζητήσει και να το ξεδιπλώσει ξανά.

Συνεχίζει να μεταλλάσσεται, συνεχίζει να φωνάζει και να επανανοηματοδοτεί: ΥΠΑΡΧΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΙ;

Ίρις: «Υπάρχει μια τρύπα στην υφή των πραγμάτων.
Στον κόσμο που βλέπω μέσα από το κινητό μου.
Δεν υπάρχει διέξοδος,
και τόσα πρέπει να γίνουν.
Ζεστό φαγητό,
καταφύγιο,
βαμβάκι,
και τίποτα,
τίποτα που να με ανακουφίζει,
να με σκεπάζει,
να με σώζει.
Θα έπρεπε να σώσω τον εαυτό μου.
Αν ήθελα.
Αν μπορούσα.»

Η παράσταση θα είναι στα ισπανικά με ελληνικούς υπότιτλους και μικρή χρήση αγγλικών.

Διάρκεια: 50 λεπτά + 15 λεπτά Q&A – χωρίς διάλειμμα
Κατάλληλο: 16+

‘Ελσα
Στέλλα Ευαγγελία Κασούμπη

Tonal Shifts
ένα έργο βασισμένο σε έξι σωματικούς αυτοσχεδιασμούς που εξερευνούν
τη ρευστότητα του φύλου μέσα από την ένταση, την κατεύθυνση, τον τόνο και τη διαδοχή του σώματος

Μια σωματική διερεύνηση της έμφυλης ρευστότητας μέσα από έξι αυτοσχεδιασμούς που εστιάζουν στην ένταση, τον τόνο, την κατεύθυνση, την άρση και τη βαρύτητα ως ενσωματωμένα εργαλεία αυτοπροσδιορισμού.

Η τονικότητα και η διαδοχή λειτουργούν ως θεμελιακά σωματικά μοτίβα στη διαδικασία της φυλομετάβασης. Δεν προσεγγίζονται ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως ενεργά, βιωματικά συμβάντα: αποκαλύπτουν τη δυναμική φύση του σώματος και την ικανότητά του να μετασχηματίζεται — σωματομορφικά, βιοχημικά, κοινωνικά· αλλά και ως φορέας μνήμης, επιθυμίας και πολιτικής παρουσίας.

Στο Tonal Shifts, το σώμα γίνεται ταυτόχρονα καθρέφτης και φορέας. Μέσα από τον σωματικό τόνο, ενεργοποιούνται διαδοχές που αναπαριστούν τα σώματα των θεατών ή ενσαρκώνουν κλασικές φιγούρες που ιστορικά δομήσαν το φύλο. Το σώμα καθίσταται ένα ανοιχτό πεδίο συζήτησης.

Η performance διαμορφώνει έναν ζωντανό ηχητικό τόπο (soundscape), όπου σώμα και φωνή βρίσκονται σε διαρκή διάλογο. Η αντήχηση, η συσσώρευση και η επέκταση της φωνής λειτουργούν ως φωνητικές, οργανικές μετατοπίσεις που δονούνται μέσα στο σώμα.
Το «δωμάτιο της φωνής» γίνεται ο τόπος όπου η φωνή πάλλεται ως πολιτικό ίχνος: μια παρουσία που τοποθετείται, συγκρούεται και μετασχηματίζεται.

Μέσα από το σώμα, τη φωνή και την υλικότητα του ήχου,
η performance γίνεται πράξη ανάκτησης·
μια πολιτική του τόνου, της μορφής, της ρευστότητας.

Διάρκεια 30 λεπτά
Κατάλληλο: άνω των δεκαοχτώ ετών
Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ

ΔΙΠΤΥΧΟ

Το ΔΙΠΤΥΧΟ, το νέο project του Κωνσταντίνου Παπασωτηρόπουλου σε συνεργασία με την Ελευθερία Αγαπάκη,  παρουσιάζεται για έξι μέρες στο Φουαγιέ του ΠΛΥΦΑ. Ο Στέφανος Βλάχος στον προθάλαμο του θεάτρου, σε μια solo performance, που αποτελείται από τα έργα OKU NO HOSOMICHI και ΑΡΧΕΙΟΝ, παρουσιασμένα σε συνέχεια, αποτυπώνοντας την εργασία του ανθρώπου που περπατάει.

Α. OKU NO HOSOMICHI (Σεπτέμβριος 2024, Μπάλλας, 30’)

περπατάω
περπατάω
περπατάω
περπατάω
περπατάω

ορθογώνια επιφάνεια λαμαρίνας στρωμένη με λεπτό κάρβουνο / ενώπιον του κόσμου οπή / εξαρθρωμένος απο την προσπάθεια παρατήρησης / τον κόσμο δέχομαι / περπατάω / λευκό φως / ο άνθρωπος που περπατάει βλέπει με τα δάχτυλα

Β. ΑΡΧΕΙΟΝ (Οκτώβριος 2023, Αθήνα, 20’)

νοητό κυλινδρικό collage από στιγμιότυπα της ζωής ανθρώπων που αποχωρίστηκαν τον εαυτό τους απο έρωτα / ο άνθρωπος χορεύει στο μέσον του / πορτοκαλί φως / εντός της οπής εννοούμαι / ίσως ο αέρας / στο ίχνος αποθηκεύεται όλη η πορεία / κατακόρυφη διευθέτηση του σώματος

Σημειώσεις:
Το OKU NO HOSOMICHI είναι μια σκηνική απόδοση του ομώνυμου ημερολογιακού κειμένου του κλασικού Ιάπωνα ποιητή Matsuo Bashō (1644-1694). Το κείμενο αυτό ακολουθεί την οδοιπορία του Βashō και του μαθητή του, από το σημερινό Τόκιο προς τις βόρειες επαρχίες της Ιαπωνίας. Στο OKU NO HOSOMICHI αποτυπώνεται το ταξίδι του ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Στο ΑΡΧΕΙΟΝ συντίθεται ένα κειμενικό σώμα με αποσπάσματα από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου (1749-1809). Στο κέντρο μιας οπής της πορείας του, ο άνθρωπος σχετίζεται με το σώμα του πλήθους των Αγίων.

Το ΔΙΠΤΥΧΟ είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή της HËW

The Land of Wanting More
μία έρευνα πάνω στην απενοχοποίηση της γυναικείας σεξουαλικότητας

Η έκφραση της σεξουαλικότητας αποτελεί μια από τις βασικές διαστάσεις της προσωπικότητας του ανθρώπου. Η εικόνα, την οποία αποκτά κανείς για το σώμα του, έχει άμεση σύνδεση με τη σεξουαλική του ταυτότητα και συνεπώς με την αυτοεκτίμηση του καθενός. Ισχύει αυτή η απλή αρχή ισότιμα για όλα τα φύλα;

Το Συμβούλιο της Ευρώπης από το 2019 περιέγραψε την ισχύουσα κατάσταση σε σχέση με το γυναικείο φύλο ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Περιέγραψε ένα περιβάλλον εχθρικό και ταυτόχρονα προσβλητικό για τη σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, κοινωνικοοικονομική έκφραση των γυναικών, το οποίο κυρίως εμποδίζει την αυτονομία και την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εξακολουθεί να διατηρεί τα στερεότυπα των φύλων τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό βίο. Αυτός είναι ο πρώτος ορισμός του σεξισμού σε διεθνές κείμενο. Τα στερεότυπα σχετικά με τα φύλα διαιωνίζουν την άνιση μεταχείριση ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες που αμφισβητούν τον υποτιθέμενο προορισμό τους στην κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίζονται με σεξιστική και μισογυνιστική συμπεριφορά.

Στην εποχή του μεσοπολέμου η απελευθέρωση της γυναικείας σεξουαλικότητας γίνεται για την κοινωνία η ενσάρκωση της λαγνείας. Ένας δράκος που δηλητηριάζει ό,τι ακουμπάει και μετατρέπει τις γυναίκες σε αδιάφορα, ανεύθυνα, τοξικά πλάσματα. Στον σύγχρονο 20ο αιώνα (δεκαετίες ‘70, ’80, ’90) οι γυναίκες ενδυναμώνονται, χειραφετούνται και αψηφούν τα στερεότυπα μαζικά. Στη νέα εποχή της σεξουαλικής απελευθέρωσης η γυναίκα δύναται να εκθέτει ακόμη πιο πολύ το κορμί της, σαν σύμβολο ενάντια στο σεξισμό που επιβιώνει στην κοινωνία. Στέκεται γυμνή χωρίς να απολογείται για το σώμα της, αντίθετα του δείχνει την αγάπη της. Παρόλα αυτά, η κριτική, η απομόνωση, η περιφρόνηση, η ενοχή, η παραβίαση, η κακοποίηση και ο μόνιμος φόβος που βιώνει για τις επιλογές της αυτές είναι διαχρονικά έκδηλες ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας του τότε και του τώρα.

Η σύγκρουση για το ζήτημα της ισότητας των δύο φύλων, από όπου προκύπτει και η απρόσκοπτη έκφραση της σεξουαλικότητας είναι σε ουσιαστική διαδικασία σύγκρουσης από τις αρχές του 20ου αιώνα με τη δημιουργία του φεμινιστικού κινήματος στην πρώτη φάση του. Έναν αιώνα μετά το φεμινιστικό κίνημα στην τρίτη του φάση διαπραγματεύεται με την ίδια ένταση ενάντια στις νοοτροπίες, πρακτικές και συμπεριφορές που βασίζονται στην ιδέα ότι ένα πρόσωπο υπερέχει ή όχι λόγω του φύλου του.

Μέσα από συστηματική έρευνα, πρακτική αναπαράσταση και εμπεριστατωμένες συζητήσεις επιχειρείται μια προσπάθεια ουσιαστικού προβληματισμού του κοινού και αναζητείται η βαθύτερη ενδοσκόπηση πάνω στο ζήτημα της διαχρονικής καταπίεσης του ερωτισμού και της ελεύθερης βίωσης του εαυτού των γυναικών.

To The Land of Wanting More είναι μια mixed media θεατρική performance, η οποία συνδυάζει πρακτικές του θεάτρου της Επινόησης, της τεχνικής των Viewpoints και της Κινηματογράφησης. Με τη χρήση δραματικού και αφηγηματικού λόγου (εναλλαγή εμφάνισης ρόλου και ηθοποιού) και τη συνομιλία με τη ζωντανή μουσική παίρνουν ζωή ιστορίες γυναικών που έρχονται σε επαφή με το ασυνείδητο τους, στέκονται αντιμέτωπες με τις επιθυμίες τους και ταυτίζονται μαζί τους. Το τελικό κείμενο της παράστασης προέκυψε τόσο μέσα από έρευνα, όσο και από αυτοσχεδιασμούς και είναι εμπνευσμένο από κείμενα των Γεωργία Σάνδη, Charles Mee, Judith Butler, Sam Shepard, Camille Paglia, Colette, την ποίηση της Μάτσης Χατζηλαζάρου και αληθινές μαρτυρίες. Οι μαρτυρίες αυτές αφορούν προσωπικές ιστορίες σεξουαλικής απελευθέρωσης και απώλειας και σεξουαλικής, σωματικής και συναισθηματικής κακοποίησης γυναικών.

Trigger Warning – στην παράσταση περιλαμβάνεται περιγραφή βιασμού.

Διάρκεια: 50 λεπτά

Οι χορογράφοι Γιώτα Πεκλάρη και Βάσια Ζορμπαλή, διερευνούν την αποτύπωση του χρόνου μέσα από την υλικότητα του σώματος – οργανικού και μη – στην κατεύθυνση του πολυαισθητηριακά προσβάσιμου καλλιτεχνικού έργου.

Μέσα σε έναν χώρο που κατακλύζεται από πολυμορφικούς σχηματισμούς μπαλονιών, οι ερμηνεύτριες/ες δημιουργούν κινητικές και ηχητικές αραιώσεις και πυκνώσεις, χαρτογραφώντας τις διαστάσεις του. Η επιτελεστική διάσταση του έργου φέρνει στην επιφάνεια μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίστιξη: τα μπαλόνια, σαν χορεύουσες υπάρξεις butoh παγώνουν το χρόνο, κάνοντας ορατό τον αέρα που καταλαμβάνει το σχήμα του χώρου και συμπληρώνει τα κενά ανάμεσα στα σώματα. Διακόπτουν έτσι την απαραίτητη για την κατανόησή του χρόνου ανεξέλεγκτη εναλλαγή των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ενώ η σύγχρονη ηχοκινητική σύνθεση εξυμνεί την περιοδικότητα και τη συγχρονικότητα. Σε αυτό το ρευστό, επιτελεστικό χώρο φιλοξενίας, ένα διαρκώς μετακινούμενο ανθρώπινο αντηχείο που ενεργεί σε μια συνθήκη προ-εγκαθιδρυμένης αρμονίας, συνηχεί και συντονίζεται υπενθυμίζοντας διαρκώς το απρόβλεπτο και εφήμερο.

Η χορογραφική έρευνα ισορροπεί ανάμεσα στο οπτικό και το ακουστικό, έχοντας παράλληλη απεύθυνση σε βλέποντα, μη βλέποντα, ακούοντα και μη ακούοντα άτομα. Εμβαθύνοντας σε μία διαθεματική παραστατική πρακτική, την μουσική του σώματος/body music, η κινητική περφόρμανς διερευνά την σωματικότητα του ήχου, που καταφέρνει να δονεί τόσο τα αυτιά όσο και τα μάτια/βλέμμα. Η εξωλεκτική γλώσσα του μπ(λ)αλούν μετατρέπει την θέαση σε μία καθολικά βιωματική, συλλογική εμπειρία, μια καλλιτεχνική συνάντηση-προτροπή, που δεν περιορίζεται στα τυπικά εργαλεία προσβασιμότητας αλλά ανακαλύπτει και καλλιεργεί καινοτόμα, εναλλακτικά ερμηνευτικά εργαλεία συμπερίληψης.

Μια performance από την Ηρώ Καρρά, που καταλήγει σε live jam. Η performance είναι εμπνευσμένη από τη νουβέλα «οικεία σημεία και τέρατα» του Μανώλη Τσίπου (εκδόσεις Ενύπνιο, 2023). Η Μαγδαληνή, προσωπικότητα που φέρει πολλούς τίτλους με βασικό εκείνο της πόρνης, κατοικεί μέσα
σε ένα αλλόκοτο σύμπαν πέρα από τον χρόνο. Είναι ένας άνθρωπος μοναχικός που όμως επιθυμεί με πάθος την προσωπική του «Ανάσταση». Παρακολουθούμε τις ολότελα δικές της καθημερινές δράσεις, με κάθε της βήμα να την φέρνει όλο και πιο κοντά στην πολυπόθητη αυτό-συγχώρεση για ό,τι εκείνη ήταν στο παρελθόν, προκειμένου να δώσει χώρο σε κάτι νέο να γεννηθεί. Αποτελεί έτσι για εμάς σύμβολο μιας υπαρξιακής – απόλυτα προσωπικής – χειραφέτησης, την οποία η Μαγδαληνή αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να πραγματοποιήσει μόνο μέσω του Άλλου.