Οι Klezmer Yunan παίζουν διασκευσαμένα εβραϊκά και ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια με άξονα την αφήγηση. Η βραδιά είναι αφιερωμένη στο δεκαδικό σύστημα και την εικόνα.
ΨΗΦΙΑΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ Χ, δεκΑδεκ
Οι Klezmer Yunan παίζουν διασκευσαμένα εβραϊκά και ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια με άξονα την αφήγηση. Η βραδιά είναι αφιερωμένη στο δεκαδικό σύστημα και την εικόνα.
Διπλή παράσταση στις 18/12/22, 08/01/23 και 15/01/23 – στις 18:30 και στις 21:00.
Ανακοίνωση:
Ακύρωση παραστάσεων στις 22 και 23 Δεκεμβρίου, προστέθηκαν οι ακόλουθες:
Πέμπτη 5 και Πέμπτη 12 Ιανουαρίου στις 21:00
Σχεδόν έναν χρόνο μετά από το «Αντόνιο ή το μήνυμα» της Λούλας Αναγνωστάκη, μία παράσταση που έτυχε μεγάλης αποδοχής, η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ με το αιχμηρό έργο του Εντουάρ Λουί «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», το οποίο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη.
«Κάθε μέρα, όταν πλησίαζα στον δρόμο μας, σκεφτόμουν το αυτοκίνητό σου και ευχόμουν από μέσα μου: κάνε να μην είναι εκεί, κάνε να μην είναι εκεί, κάνε να μην είναι εκεί.»
Το αυτοβιογραφικό «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου» είναι το τρίτο βιβλίο του Εντουάρ Λουί, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018 – στην Ελλάδα το 2020 από τις Εκδόσεις Αντίποδες – και αφηγείται την ιστορία της ζωής του πατέρα του μέσα από την οδυνηρή σχέση μαζί του, σε μια συνθήκη βίαιη και για τους δύο, καθώς «ο πατέρας στερείται τη δυνατότητα να αφηγηθεί την ίδια του τη ζωή και ο γιος θα ήθελε μια απάντηση που δεν θα λάβει ποτέ.» Εκτός, όμως, από μια προσωπική και συγκλονιστικά αληθινή εξομολόγηση, μέσα από την οποία ο συγγραφέας προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει, να κατανοήσει και τελικά να συγχωρέσει τον πατέρα του, το έργο είναι ένα αμείλικτο «κατηγορώ» στις κυβερνήσεις και την κυρίαρχη πολιτική που για τους έχοντες είναι «ζήτημα αισθητικής», ενώ για τους μη έχοντες «ζήτημα ζωής και θανάτου».
«Είμαστε αυτό που δεν κάναμε, επειδή ο κόσμος ή η κοινωνία μας εμπόδισαν.»
Δύο αεικίνητοι ηθοποιοί επί σκηνής, ο Γιώργος Κισσανδράκης και ο Διονύσης (Ντένης) Μακρής, ξεκινούν την ιστορία στο εδώ και τώρα, δανείζονται τη ματιά ανθρώπων που τη βίωσαν, μπαίνουν μέσα στα περιστατικά και προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν τις εικόνες, ταξιδεύοντας σε αναμνήσεις από όσα συνέβησαν, όσα δεν συνέβησαν και όσα θα μπορούσαν να συμβούν. Βουτώντας στις μνήμες, έρχονται αντιμέτωποι με την ανάγκη αποδοχής, με τη σεξουαλικότητα και τη βία, με το ειδικό που γίνεται γενικό, με το προσωπικό που οδηγεί στο κοινωνικό και την πολιτική που μας αφορά προσωπικά.
«[…] τίποτα δεν ήταν πια βίαιο, γιατί τη βία δεν την ονόμαζες βία, την ονόμαζες ζωή, δεν την ονόμαζες, ήταν εκεί, ήταν.»
Η παράσταση έχει επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Ένα μουσικο-θεατρικό δρώμενο βασισμένο στο ομότιτλο έργο του Μπόστ και σε πρωτότυπη μουσική του Ανρί Κεργκομάρντ.
Το Ριτσάκι, ένα τετραετές κορίτσι, χάνεται από προσώπου γης μέρα – μεσημέρι ενώ έχει ξεκινήσει το ψάρεμα με τον πατέρα της. Κάπου εδώ ξεκινάει και το έργο. Ή και όχι. Μέσα στο σαλόνι μιας αστικής οικογένειας του 19ου αιώνα, ο Μπόστ προσκαλεί το θεατή να δει τις επιπτώσεις του «πολιτισμού» στο βίο και τα έργα του ανθρώπου.
«Κορίτσια βρίσκεις άφθονα. Η κόρη μεν γεννάται
Αλλά χωρίς το σύζυγον δυσκόλως αποκτάται.»
Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να βρουν το κοριτσάκι τους ο Γιάννης και η Φαύστα, οι γονείς του, επιστρέφουν σπίτι. Στέκουν ένας σύζυγος – πατέρας, φύλακας των αξιών και τροφοδότης του σπιτιού και μια σύζυγος – μητέρα, συμπαραστάτης και πάντα σε ετοιμότητα προς αναπαραγωγή. Άνθρωποι που επιστρέφουν πάντα στο νοικοκυριό τους. Αυτό το νοικοκυριό θα ταράξει και ο συγγραφέας συθέμελα προσγειώνοντας μέσα του ένα τεράστιο ψάρι. Μέσα από αυτό θα ξεπηδήσει και η απολεσθείσα κόρη. Η φύση εισβάλει μέσα στον πολιτισμό. Εισβάλει άγρια και μαζί της φέρει τα θηρία της. Επιστρέφοντας στους ζωικούς νόμους, γάτες πεινασμένες θα κατασπαράξουν το νέο-αφιχθέν μέλος της οικογένειας, που μυρίζει ψαρίλα και ωκεανό. Η οικογένεια θα βυθιστεί εκ νέου σε πένθος. Φτιάχνοντας ένα πλεκτό φωνών πάνω στους ομοιοκατάληκτους στίχους της «Φαύστας» σας προσκαλούμε σε ένα μουσικό αφιέρωμα για την «Οικογένεια» αλλά και σε ένα θέαμα μιας «τραγωδίας τρομεράς», γεμάτο δάκρυα και γέλια.