Event Category: Θέατρο

Ο ΦΟΝΙΑΣ

του Μήτσου Ευθυμιάδη

Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός φονιάς;
Εκείνος που κρατά το όπλο ή εκείνος που έμαθε να σωπαίνει;

Υπάρχουν εγκλήματα που τελειώνουν τη στιγμή που διαπράττονται.
Και υπάρχουν και εγκλήματα που συνεχίζουν να ζουν μέσα στη μνήμη, στις οικογένειες, στις σιωπές και στις ενοχές. 

Αυτόν τον κόσμο φωτίζει ο «Φονιάς», το σπουδαίο σύγχρονο ελληνικό έργο του Μήτσου Ευθυμιάδη, που παρουσιάζεται από τις 13 Νοεμβρίου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου. 

Σε μια Ελλάδα που εξακολουθεί να κουβαλά τις δικές της πληγές, το έργο αποκτά μια αναπάντεχη επικαιρότητα. Με τέσσερις αυθεντικούς θεατρικούς χαρακτήρες και μια υποδειγματική δραματουργική δομή, ο Ευθυμιάδης συνθέτει ένα ψυχολογικό δράμα που μιλά με οξύτητα για τη βία, τη σιωπή, την οικογένεια, την ενοχή και την ευθύνη, αποδεικνύοντας πως ορισμένα έργα γράφονται πολύ πριν έρθει η εποχή τους.

Ύστερα από χρόνια εγκλεισμού στη φυλακή, ο Σάββας επιστρέφει στον κόσμο που άφησε πίσω του, κουβαλώντας το βάρος ενός εγκλήματος που καθόρισε τη ζωή του. Το σπίτι της αδελφής του γίνεται το σημείο μιας αναπάντεχης συνάντησης με πρόσωπα άρρηκτα δεμένα με το παρελθόν του. Όσο οι ώρες περνούν, παλιές σιωπές σπάνε, καλά κρυμμένα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια και σχέσεις χτισμένες πάνω στον φόβο, την ενοχή και την προδοσία δοκιμάζονται μέχρι τα όριά τους. Η αναζήτηση της αλήθειας μετατρέπεται σε μια αδυσώπητη ψυχολογική αναμέτρηση, όπου κάθε αποκάλυψη ανατρέπει τις βεβαιότητες και φέρνει τους ήρωες αντιμέτωπους όχι μόνο με όσα έκαναν, αλλά και με όσα επέλεξαν να αποσιωπήσουν.

Στον «Φονιά», το έγκλημα είναι μόνο η αφετηρία. Το πραγματικό διακύβευμα βρίσκεται στις κοινωνικές και ανθρώπινες συνθήκες που γεννούν τη βία, διαμορφώνουν τις συνειδήσεις και εγκλωβίζουν τους ανθρώπους σε έναν φαύλο κύκλο φόβου, σιωπής και αδυναμίας των ανθρώπων να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον κατάματα. Οι ήρωες δεν είναι ούτε αθώοι ούτε ένοχοι· είναι άνθρωποι βαθιά τραυματισμένοι, παγιδευμένοι στις επιλογές τους και στις συνθήκες που τους διαμόρφωσαν.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπίτος προσεγγίζει το έργο ως μια ιστορία που αφορά απόλυτα το σήμερα, μεταφέροντας τους χαρακτήρες σε ένα σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο και αναδεικνύοντας τη διαχρονική δύναμη του κειμένου.

Σημείωμα σκηνοθέτη

«Πρόκειται για ένα σύγχρονο ελληνικό θεατρικό έργο, από τα λίγα με τέτοια δομή και θεατρικότητα που επιτρέπει να το χρησιμοποιήσουμε στη σημερινή εποχή και να βάλουμε τους χαρακτήρες σε ένα τωρινό πλαίσιο, τωρινών καταστάσεων και θεμάτων, σε μια Ελλάδα που ακόμα ζει με τις πληγές της. Οι τέσσερις ήρωες του Μήτσου Ευθυμιάδη είναι τέσσερις αυθεντικοί θεατρικοί χαρακτήρες και θίγουν μέσα σε 90 λεπτά τα τεράστια προβλήματα του τώρα στη χώρα μας. Οι μνήμες δεν παραμένουν μόνο ζωντανές αλλά φουντώνουν, βράζουν, κάποια στιγμή εκρήγνυνται, και από εκεί μέσα αναδύεται ένα σπουδαίο θεατρικό έργο που μας δίνει τη δυνατότητα για πολλαπλές αναγνώσεις στο σήμερα.»

— Δ. Μπίτος

Διάρκεια: 90 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: Άνω των 17
*Η παράσταση περιλαμβάνει βίαιο περιεχόμενο και έντονη φρασεολογία

ΜΕΝΓΚΕΛΕ
του Θανάση Τριαρίδη
σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη
Για 2η φορά στο ΠΛΥΦΑ πριν τη Ζυρίχη

Μετά την επιτυχία της παράστασης τον Οκτώβριο του 2025 στο ΠΛΥΦΑ και τον Ιανουάριο του 2026 στη Ζυρίχη, στο Bühne S – Theater im Bahnhof Stadelhofen, όπου θα επιστρέψει και τον Ιανουάριο του 2027, το «Μένγκελε» παρουσιάζεται ξανά στην Αθήνα.

Το έργο του Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη, επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ για 7 μοναδικές παραστάσεις από  8 Οκτωβρίου – 17 Οκτωβρίου. 

Ένα καθηλωτικό έργο που ακολουθεί τους κανόνες του ψυχολογικού θρίλερ, με απρόβλεπτες ανατροπές και ανατριχιαστικές προεκτάσεις για τη φύση του ανθρώπου, με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Νάσιο και Εύα Πιάδη, ενώ τη ζωντανή μουσική επιμέλεια (Live Textures) υπογράφει ο Orestis.

Από τις 8 Οκτωβρίου και μόνο για επτά παραστάσεις (8, 9, 10, 11, 15, 16 και 17 Οκτωβρίου), το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να ξαναζήσει αυτή τη μοναδική εμπειρία. 

Η Βάνα Πεφάνη υπογράφει μια βιωματική σκηνοθεσία, βασισμένη σε αληθινά ψυχολογικά πειράματα. Το θέατρο μετατρέπεται σε εργαστήριο, όπου ο θεατής καλείται να επιλέξει: θα σταθεί στη θέση του πειραματόζωου ή του ερευνητή; Δεν πρόκειται για μια απλή παράσταση, αλλά για μια εμπειρία που απαιτεί ενεργή συμμετοχή.

Το «Μένγκελε», έργο–σταθμός στη δραματουργία του Θανάση Τριαρίδη, γράφτηκε το 2012 και, μέσα σε μία δεκαετία, παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 15 διαφορετικές σκηνές στην Αθήνα, σε άλλες πόλεις της Ελλάδας αλλά και στην Κύπρο. Πρόκειται για ένα κείμενο που επιχειρεί να αναμετρηθεί με την πιο αδιανόητη φρίκη της σύγχρονης Ιστορίας: το διαβόητο Εργαστήριο Πειραμάτων του Γιόζεφ Μένγκελε στο Άουσβιτς–Μπιρκενάου.

Σήμερα, σε μια εποχή που τα όρια της ανθρώπινης βίας και της ηθικής δοκιμάζονται εκ νέου, το έργο έρχεται να μας ταρακουνήσει και να μας θυμίσει τα λόγια του Ιταλοεβραίου συγγραφέα και επιζώντα του Ολοκαυτώματος, Πρίμο Λέβι: «Ό,τι έγινε μια φορά, είναι βέβαιο πως θα ξαναγίνει».

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Σε ένα νυχτερινό δρομολόγιο ηλεκτροκίνητου τρένου, ένας διοικητικός υπάλληλος και μια υποψήφια διδάκτορας Ιστορίας — δύο άγνωστοι μεταξύ τους — μοιράζονται το ίδιο κουπέ. Μια ξαφνική διακοπή ρεύματος τους οδηγεί σε ένα παιδικό παιχνίδι ρόλων: εκείνος γίνεται ο διαβόητος «Άγγελος του Θανάτου» Γιόζεφ Μένγκελε, ενώ εκείνη η Εσθήρ, εγγονή μιας Εβραίας επιζήσασας από τα πειράματά του.

Το παιχνίδι όμως σύντομα ξεπερνά τα όρια. Μήπως οι δύο «παίκτες» δεν υποδύονται απλώς, αλλά αποκαλύπτουν μια τρομακτική αλήθεια; Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν όταν παίζουν με την Ιστορία, την ηθική και την ίδια την ανθρώπινη φύση;

Σημείωμα του συγγραφέα: 

Εδώ και δώδεκα χρόνια σε κάθε καινούρια παράσταση του συγκεκριμένου έργου, αντιμετωπίζω το ίδιο ερώτημα. «Μα γιατί γράφεις για τον Μένγκελε;…» Και πάντοτε απαντάω το ίδιο: «Γιατί υπήρξε – άρα ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξαναϋπάρξει. Γράφω για τον Μένγκελε γιατί θέλω να αποδείξω ότι ο όλεθρος του Ολοκαυτώματος είναι διαρκώς παροντικός. Το κακό δεν έρχεται από τον ουρανό, ούτε από τα βάθη μιας Κόλασης που δεν υπάρχει. Το κακό είναι μέσα μας – και χρειάζεται ηθικός αγώνας και πολιτισμική επαγρύπνηση για να μην είμαστε εμείς εκείνοι που θα ανεβάσουμε τους ανθρώπους στα τρένα για ένα επόμενο Άουσβιτς».

Και θέλω να πω και κάτι ακόμη. Σ’ όλη μου την ζωή γράφω για τους σφαγμένους αμάχους που αφανίζονται από τα εργαστήρια θανάτου των λογής εξουσιών. Τα δίδυμα του Μένγκελε στο δικό μου μυαλό είναι πλάι στα παιδιά-σκλάβους όλων των αιώνων, τα παιδιά των σφαγμένων ιθαγενών των Νέων Κόσμων, στα διαμελισμένα θύματα του Κονγκό, στα παιδιά που δολοφονούνται στην Γάζα, στα περίσσια παιδιά του κόσμου μας που πεθαίνουν (για την ακρίβεια: δολοφονούνται) στην Υποσαχάρια Αφρική από την πείνα, από την φτώχεια, από την ανέχεια. Είναι η μεγάλη κοινότητα των αδικοσφαγμένων της Ιστορίας στην οποία (νιώθω πως) λογοδοτώ.

– Θανάσης Τριαρίδης

Σημείωμα της σκηνοθέτριας:

Το «Μένγκελε» δεν είναι παράσταση. Είναι ενδιάμεσος τόπος. Ένα bardo της βίας. Όχι της μεγάλης, της ιστορικής. Της μικρής. Της σιωπηλής. Της ατομικής. Της καθημερινής. Αυτής που δεν έχει κραυγές αλλά ψιθύρους. Που δεν στάζει αίμα, αλλά διαβρώνει σιγά-σιγά. Οι δύο ήρωες του έργου δεν ξέρουν αν βρίσκονται ακόμη μέσα στο πείραμα ή έξω απ’ αυτό. Δεν ξέρουν αν είναι θύτες ή θύματα. Ίσως ούτε κι εμείς.

Πιθανόν δεν είναι άνθρωποι, αλλά ερωτήματα με μορφή ανθρώπου. Ένα φως που ανάβει. Ένα φως που σβήνει. Και μια κοινωνία που παρακολουθεί — με νευρικό γέλιο; με αδιαφορία; μήπως με τρόμο; — ένα πείραμα που δεν τελειώνει ποτέ.

Το έργο ανεβαίνει τώρα, γιατί ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου οι λέξεις ηθική, συνείδηση, ευθύνη, τρίζουν τα δόντια. Γιατί το σκοτάδι είναι εδώ — και δε ζητά απαντήσεις, μόνο να παραδεχτούμε ότι υπάρχει. Ότι το βλέπουμε. Και αυτό  ίσως,  είναι το πιο δύσκολο.

– Βάνα Πεφάνη 

Διάρκεια: 80 λεπτά
Κατάλληλο: άνω των 16

ΧΗΝΕΣ
2ος χρόνος

Στέλλα Ζαφειροπούλου

‎

‎

Μετά την πρώτη επιτυχημένη παρουσίαση, οι Χήνες επιστρέφουν στο Πλύφα.
Στο ρόλο της Κυριακής η Μαρία Αντουλινάκη. 

‎

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, τίποτα δεν μένει για πολύ κρυφό. Η Σοφία είναι μια νέα γυναίκα υιοθετημένη από την Κυριακή. Η καταγωγή της γίνεται συνεχώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ τους, ενώ τα σχόλια και οι παρεμβάσεις του περίγυρου δυναμιτίζουν ακόμη περισσότερο την εύθραυστη ισορροπία τους. Την ώρα που η Κυριακή παλεύει κρυφά με τα ερωτήματα γύρω από τη διαχείριση της περιουσίας και της κληρονομιάς της, η Σοφία γνωρίζει τον έρωτα και πιστεύει πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία. Όμως, οι αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν θα ανατρέψουν τα πάντα, οδηγώντας τις σε απρόβλεπτες και τραγικές εξελίξεις.

Οι Χήνες, το βραβευμένο έργο της Στέλλας Ζαφειροπούλου (Βραβείο Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος 2017), παρουσιάζεται για δεύτερη σεζόν στη θεατρική σκηνή του ΠΛΥΦΑ από τις 18 Νοεμβρίου 2026. Μια ιστορία που τολμά να αγγίξει βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις για τη γονεϊκότητα, τη βιολογική συνέχεια, τον φόβο απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό, τη δυσκολία ένταξής του στην κουλτούρα μας — αλλά και την αδηφάγα αγάπη για το χρήμα. 

Η Στέλλα Ζαφειροπούλου, μία από τις πιο δυναμικές εκπροσώπους της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, που ήταν πρόσφατα υποψήφια για το βραβείο «Κάρολος Κουν» Δραματουργίας Ελληνικού Έργου για το θεατρικό της Φλάι (2025, Θέατρο Olvio), αυτή τη φορά σκηνοθετεί η ίδια την παράσταση. Καταθέτοντας έτσι την πρώτη της σκηνοθεσία στην ελληνική θεατρική σκηνή, σημειώνει για τις Χήνες: 

Οι Χήνες είναι μια ιστορία διαλογής. Των παιδιών των ιδρυμάτων, των παιδιών που διαλέχτηκαν και εκείνων που παρέμειναν εκεί. Αλλά όχι μόνο. Είναι και η ιστορία μια μάνας και μιας κόρης που ποτέ δεν είδαν η μια την άλλη ως τέτοια, αλλά και η αέναη αφήγηση μιας μερίδας ανθρώπων που απαρτίζουν μικρές κοινωνίες και που διατηρούν υποκριτικά και τελείως ανορθόδοξα τις παλιές ρίζες αυτών των κοινωνιών σε άγονο χώμα όταν πρόκειται να υποδεχτούν στα «πάτρια εδάφη τους» το ξένο. Θεωρώ σημαντικό τα έργα μου να εκκινούν από αληθινά συμβάντα και να ακουμπούν σε μια πραγματικότητα την οποία φτιάχνω με όρους θεατρικούς. Έτσι κι εδώ, οι Χήνες βασίζονται μια ιστορία που ήρθε σε μένα και λειτούργησε ως αφετηρία για να δημιουργήσω εικόνες. Αυτό θέλω να κάνω και με τη σκηνοθεσία μου. Να αναδείξω τις εικόνες του κειμένου και γιατί όχι να δημιουργήσω νέες. Και όσο περνά ο καιρός και μελετώ τις Χήνες απέξω και όχι πια σαν δημιουργός τους, τόσο νιώθω την απόσχιση μου από το κείμενο και τη σύνδεση μου με άλλους όρους. Αυτό που ξέρω σίγουρα πάντως είναι πως είτε έτσι (ως συγγραφέας), είτε αλλιώς (ως σκηνοθέτης) αυτό που χρειάζεται να κάνω είναι να το βάλω σε ράγες που θα κυλήσει πάνω τους απρόσκοπτα. 

‎

‎

‎

Διάρκεια: 100 λεπτά χωρίς διάλειμμα

*Τη δεύτερη εβδομάδα του Δεκεμβρίου εκτάκτως οι παραστάσεις θα είναι Δευτερότριτο 7 & 8 Δεκεμβρίου 2026.

Κάνε λίγο πιο ’κει

ομάδα Mutabor
‎
‎

3, 4, 10, 11 & 17 Οκτωβρίου και 13 & 20 Νοεμβρίου 2026

‎
‎

Μπόχα. Πάλι γεμίσαμε πτώματα. 

Η ομάδα Mutabor παρουσιάζει το πρωτότυπο θεατρικό έργο «Κάνε λίγο πιο ’κει», μια παράσταση που, μέσα από το παράδοξο, το γκροτέσκο και το οδυνηρά οικείο, διερευνά την ανθρώπινη ανάγκη για ελευθερία, το βάρος των κοινωνικών ρόλων, την οικογένεια, τον έρωτα, την αποξένωση και τον θάνατο. 

Σε ένα διαμέρισμα. 

Ψη-λο-τά-βα-νο. Α-κα-τά-στα-το. 

Μέσα, μια Κυρία, μια Υπηρέτρια, ένας γιος -ο Λο- και ανάμεσά τους τα πτώματα. 

Πάντα μέσα. 

Κλεισμένοι στο σπίτι, προσπαθούν να χωνέψουν τους ρόλους που νομίζουν πως τους φόρεσε η ζωή. 

Τι συμβαίνει, όμως, όταν κάποιος αποφασίζει να μην υπακούσει; Η αντίσταση στις κοινωνικές φόρμες μπορεί να φέρει ελευθερία. Είναι, όμως, όλοι σε θέση να διαχειριστούν το βάρος του να είναι ελεύθεροι;

‎ ‎

Το έργο 

Σε ένα ψηλοτάβανο, ακατάστατο διαμέρισμα ζει η οικογένεια του Λο: η Κυρία -η μητέρα-, μια Υπηρέτρια και πτώματα. 

Ο Λο εργάζεται ως πτωματοκαθαριστής. Η καθημερινή συναναστροφή του με τα πτώματα τον εξουθενώνει και, την ίδια στιγμή, γίνεται γι’ αυτόν μια παράδοξη μορφή απελευθέρωσης. 

Η Κυρία απαιτεί διαρκώς από εκείνον να ανταποκρίνεται σε ρόλους, ιδιότητες, θελήματα και αγγαρείες. Εκείνη δυσανασχετεί· εκείνος, όσο περισσότερο πιέζεται, τόσο περισσότερο ορθώνεται απέναντί της. 

Το κάδρο συμπληρώνει η Υπηρέτρια, που ψάχνει διαρκώς τη σφουγγαρίστρα της. 

Και τα πτώματα; Σαν άλλοι μαέστροι, διαμορφώνουν τη ροή της ιστορίας, καθώς οι ήρωες αρχίζουν σταδιακά να χάνουν την υπόσταση και τις βεβαιότητές τους. 

Μέχρι που ένα γράμμα διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία. 

Τελικά, αν ελευθερωθείς από τον ρόλο που σου δόθηκε, είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη της ελευθερίας σου;
‎
‎

Η παράσταση 

Το «Κάνε λίγο πιο ’κει» θέτει στο επίκεντρο την ευθύνη που συνοδεύει την απαλλαγή από τους κοινωνικούς ρόλους. 

Σε μια κοινωνία που απαιτεί από όλους να είμαστε λειτουργικοί, χρήσιμοι και αποδεκτοί, ποιο τίμημα πληρώνει εκείνος που αρνείται να υποταχθεί στο προφίλ του «υγιούς», κοινωνικά αποδεκτού ανθρώπου; 

Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν επιθυμεί να εκτελέσει τον ρόλο που του έχει ανατεθεί; Πόση αποξένωση και μοναξιά μπορεί να κρύβει η ελευθερία; Και πόσο εύκολα η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε απόκλιση και η απόκλιση σε στίγμα; 

Στον κόσμο του έργου, τα πτώματα ενσαρκώνουν την αμφιβολία που γεννιέται όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ανεπαρκείς απέναντι σε όσα αναμένονται από αυτούς. 

Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουμε οι ίδιοι τη φυλακή μας και παραμένουμε μέσα σε αυτή, ακόμη κι όταν υπάρχει σχέδιο διαφυγής; 

Και τελικά: οι ήρωες λυτρώνονται ή παραμένουν φυλακισμένοι; 

Διάρκεια: 80 λεπτά

HORNY FANS

INDEPENDENT ARTISTS

‎

Η INDEPENDENT ARTISTS παρουσιάζει μια νέα πρωτότυπη θεατρική παραγωγή, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Claudio Kaya.

Τι συμβαίνει όταν η επιβίωση γίνεται πιο επείγουσα από τα όνειρα; Όταν η οικονομική ανασφάλεια συναντά το αδιέξοδο και η διαρκής έκθεση γίνεται τρόπος ζωής;

Το HORNY FANS καταγράφει τις μικρές και μεγάλες διαπραγματεύσεις της καθημερινότητας και την επίμονη προσπάθεια να φανταστείς ένα μέλλον.

Εδώ, το σπίτι γίνεται σκηνή.

Το σώμα γίνεται περιεχόμενο.

Η επιθυμία γίνεται εργασία.

Και ο χρόνος γίνεται χώρος.


Αυτό που κάποτε ανήκε στην ιδιωτική ζωή γίνεται υλικό· η οικειότητα εκτίθεται και η ζωή αρχίζει να μοιάζει με performance που δεν τελειώνει ποτέ.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, αναδύεται ένα τοπίο γεμάτο αντιφάσεις, όπου η ανάγκη για επικοινωνία και σύνδεση μπλέκεται με έναν κόσμο που διαρκώς κοιτάζει, αλλά σπάνια βλέπει πραγματικά. Έναν κόσμο που υπόσχεται διαρκώς μια καλύτερη εκδοχή της ζωής, κάπου αλλού, λίγο πιο πέρα, λίγο πιο μπροστά.

Τότε είναι που ο χρόνος γίνεται παράξενος. Το χθες μοιάζει να συνέβη πριν από λίγο, ενώ το αύριο παραμένει διαρκώς έξω από το κάδρο.

Με τρυφερότητα, χιούμορ και μια σκηνική αφήγηση που κινείται ανάμεσα στο οικείο και το απρόσμενο, το HORNY FANS δημιουργεί ένα σύμπαν όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το καθημερινό αποκτά αλληγορικές διαστάσεις.

Και εκεί όπου τα όρια ανάμεσα στην ανάγκη και την επιθυμία, την ελευθερία και την επιβίωση γίνονται δυσδιάκριτα, ένα ερώτημα επιμένει:

Όταν όλα μοιάζουν να έχουν μια τιμή, πόσο κοστίζει να παραμείνεις ο εαυτός σου;

‎

‎

‎

Διάρκεια: 80 λεπτά, χωρίς διάλειμμα
Κατάλληλη ηλικία: 16+

*Στη συγκεκριμένη παράσταση θα υπάρχουν εισιτήρια στο ταμείο μόνο με POS

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ

του Δημήτρη Δημητριάδη
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης

2ος χρόνος επιτυχίας

‎

Αλήθεια, αντώνυμο: Ψεύδος 

Ψεύδος, συνώνυμο: Μη αποδοχή της Αλήθειας 

Το έργο «Η Αλήθεια Είναι», του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη θα μπορούσε να είναι ένα συμβάν αστυνομικού δελτίου, με διαστάσεις ποιητικού λόγου, δραματικής γραφής και δραματουργίας.

Όμως είναι μια ηθογραφία σύγχρονη, βαθιά υπαρξιακή και έντονα φορτισμένη, ένα κείμενο-ομολογία, που αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά της αλήθειας.

Δύο πρόσωπα παρόντα –ο πατέρας και η μητέρα– και ο εκκωφαντικά απών-παρών γιος τους, ξετυλίγουν το μίτο της αλήθειας τους. 

Η ζωή του γιού τους δεν είναι σύμφωνη με τις αρχές τους. Το φαινομενικά άσπιλο περιβάλλον τους, η σεμνή οικογένεια τους, η θεοσεβούμενη εικόνα τους καταρρέουν όταν το παιδί τους επιλέγει να είναι «διαφορετικό». Οι αξίες, οι πεποιθήσεις, οι αρχές τους κλονίζονται και έτσι αποφασίζουν να τον βγάλουν από τη ζωή τους.

Ένα έργο ξεδιπλώνει την υποκρισία και τη βία της ψευδούς ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Οι γονείς εμμένουν στη σκληρή απόφασή τους, αδημονούν για την υλοποίησή της και υπομένουν τις συνέπειες.

Ο Δημητριάδης, σε ένα από τα πιο αποκαλυπτικά θεατρικά του κείμενα, δίνει φωνή στην αλήθεια, όχι για να ακουστεί – αλλά γιατί δεν μπορεί να σωπάσει άλλο.

Μια παράσταση για εκείνα που δεν τολμήσαμε να πούμε ποτέ.
‎

Άραγε τις δικές μας αλήθειες θα τις πούμε;

‎

‎

‎

‎
Διάρκεια: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Σημείωση: Στην παράσταση ακούγονται πυροβολισμοί και γίνεται χρήση τσιγάρου

Χρυσός Δίσκος

Η b.p.m. theater group παρουσιάζει το νέο θεατρικό έργο της Δανάης Λιοδάκη
‎

Τι αξίζει να διασωθεί από την ιστορία της ανθρωπότητας; Από αυτό το ερώτημα ξεκινά ο «Χρυσός Δίσκος», η νέα παράσταση της Δανάης Λιοδάκη, που μας πηγαίνει στο 1977, όταν η NASA δημιουργεί έναν δίσκο με μουσική, εικόνες και ήχους και τον στέλνει στο διάστημα με την αποστολή Voyager, για να συστήσει τη ζωή στη Γη σε έναν άγνωστο εξωγήινο παραλήπτη. Η παράσταση επιστρέφει σε αυτό το πραγματικό γεγονός, ξαναβλέποντάς το σε μια εποχή πολέμου και καταστροφής. 

Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την εκτόξευση του διαστημόπλοιου, δύο αδελφές, αδειάζοντας το σπίτι των γονιών τους σε ένα μικρό χωριό στην Ελλάδα, ανακαλύπτουν μια σειρά από γράμματα που φέρνουν στο φως ένα οικογενειακό μυστικό. Καθώς ξετυλίγουν το νήμα της ιστορίας, ταξιδεύουν στην Ελλάδα του αντιδικτατορικού αγώνα και σε έναν κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Από τις γειτονιές της Νέας Υόρκης και τους δημιουργούς του Χρυσού Δίσκου, μέχρι τον εμφύλιο του Λιβάνου και την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, οι προσωπικές διαδρομές μπλέκονται αδιάκοπα με σημαντικά ιστορικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών, αποκαλύπτοντας μια κρυμμένη ιστορία που έρχεται από το παρελθόν για να φωτίσει το μέλλον. 

Συνδυάζοντας τη μυθοπλασία με πραγματικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα, ο «Χρυσός Δίσκος» είναι ένα έργο για τη μνήμη, την απώλεια και την αντίσταση στη λήθη. Ένα βαθιά αντιπολεμικό έργο που αναζητά τις ιστορίες εκείνων που έμειναν έξω από τις επίσημες αφηγήσεις. 

Η Δανάη Λιοδάκη («Match», «Αυτές που δεν προλάβατε», «Hyperspace ή αλλιώς…», «Με τις μέλισσες ή με τους λύκους») επιμένει να καταπιάνεται με σύγχρονα  πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, προτείνοντας θεατρικές φόρμες που συνδυάζουν στοιχεία από τη σύγχρονη μυθοπλασία και το θέατρο ντοκιμαντέρ. Το έργο «Χρυσός Δίσκος» κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.

Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος 2026 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός».

Διάρκεια: 90’ χωρίς διάλειμμα 

ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ
Nova Melancholia

Η πολυσυζητημένη θεατρική περφόρμανς ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ επανέρχεται για δύο μοναδικές βραδιές στην Αθήνα προτού παρουσιαστεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας 2026. Η παράσταση έχει τιμηθεί από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών με το Βραβείο Επιτελεστικών Τεχνών. Μια παράσταση με “camp” ευαισθησία, ένα καλειδοσκόπιο αναφορών γύρω από το μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού, ένα άβαταρ επιθυμιών και διαθέσεων που περιπαίζει τον θάνατο και ξορκίζει το σκοτάδι των ημερών μας.

Ο Σεβαστιανός είναι ένα πολυπρισματικό αρχέτυπο, ένα καλειδοσκόπιο, ένα άβαταρ επιθυμιών και διαθέσεων. Αναδιφώντας στην παράδοση του μαρτυρίου του Αγίου Σεβαστιανού, όπως αυτή αναδιατυπώνεται μέσα από την πυκνή εικονιστική αναπαράσταση στη Δυτική τέχνη από την πρώιμη Αναγέννηση και μετά, εστιάζουμε σε έννοιες / αισθήσεις / σύμβολα, που αγγίζουν τη δική μας ευαισθησία και το φαντασιακό. Η παράσταση είναι το σύνολο των πολιτισμικών αναφορών της. Διαβάζουμε ποιήματα, αναπαριστούμε πίνακες, ακκιζόμαστε, ποζάρουμε, τραγουδάμε, χορεύουμε, εμπνεόμαστε από την παράδοση ενός έκκεντρου, πειραματικού κινηματογράφου. Μας ενδιαφέρουν οι συν-αισθηματικές και ενσώματες πρακτικές μέσω των οποίων εμείς σήμερα μπορούμε να σχετιστούμε με ένα τέτοιο σύμβολο.          

Ο Σεβαστιανός συσχετίζεται με τη νεότητα, την ομορφιά, τον αθλητισμό, την τοξοβολία, τον σαρκικό πόνο, την ηδυπάθεια, τον ομοερωτισμό, τον μαρτυρικό θάνατο. Μία πρωταρχική συνυποδήλωση γύρω από τον Άγιο Σεβαστιανό (ήδη από τα Μεσαιωνικά χρόνια) είναι η Πανούκλα, ο Μαύρος θάνατος. Συσχετίζουμε την παράδοση του ομοερωτισμού γύρω από τη μορφή του Σεβαστιανού, με την ασθένεια του AIDS που θεωρήθηκε στα 80’s και 90’s ένα είδος «πανούκλας των ομοφυλόφιλων». Όπως οι άνθρωποι στην αυγή της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, έτσι κι εμείς σήμερα καταφεύγουμε στον Άγιο Σεβαστιανό ως σύμβολο αποτροπαϊκό του κακού. Η παράσταση αφιερώνεται σε όσους παίρνουν το ρίσκο να περάσουν από το όραμα στο βίωμα, από την αναπαράσταση στην παράσταση διακινδυνεύοντας το παρανάλωμα της ύπαρξης.

Η περφόρμανς αφιερώνεται στο οροθετικό ακτιβιστή Ζακ/Zackie που δολοφονήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο 2018, και στον πειραματικό κινηματογραφιστή Kenneth Anger που πέθανε τον Μάιο 2023. 

“Η γλώσσα του θέατρου δεν είναι «φυσική». Πρέπει να τη δημιουργούμε ξανά και ξανά (λέει ο Ρολάν Μπαρτ). Και μας δίνεται, πράγματι, τόσο σπάνια η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια ομάδα ανθρώπων την ώρα που κατασκευάζουν τη δική τους γλώσσα ενώπιόν μας! Κομμάτι κομμάτι πλάθεται στην παράσταση των Nova Melancholia ετούτο το πολύτιμο παστίς ονόματι «Σεμπάστιαν».”

Λουίζα Αρκουμανέα 

“Το Σεμπάστιαν είναι η πιο ωραία -ας το πω έτσι- και στοχαστική και περίτεχνη και μελετημένη περφόρμανς που έχω δει τα τελευταία χρόνια, με μια γλώσσα που συνδέει αναφορές και προσωπικές συγκινήσεις και μεταφορές από την τέχνη και βιώματα χωρίς επιτήδευση, με τρόπο ειλικρινή και αβίαστο και τελικά λυτρωτικό.” 

Αργυρώ Μποζώνη

“Για πρώτη φορά μια νεότερη γενιά δημιουργών προσεγγίζει το AIDS κυρίως ως πολιτισμική κληρονομιά, ως ένα αρχείο εικόνων, απωλειών και μορφών αντίστασης που εξακολουθεί να οργανώνει τη συλλογική κουίρ μνήμη.”

Γιώργος Σαμπατακάκης

http://www.novamelancholia.gr/

Διάρκεια: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Κατάλληλη ηλικία: 16+

LE RAGAZZE PERDUTE
«THE LOST GIRLS»
Ένα νέο έργο σε σκηνοθεσία της Grace Andrews

Συναντήστε μας μέσα στον ανήσυχο παλμό της Νάπολης των δεκαετιών του ’50–’70, όπου η Lenú παλεύει να ξεδιαλύνει τη δια βίου περίπλοκη σχέση της με τη Lila, τη λαμπρή της φίλη. Τροφοδοτημένες από ανταγωνισμό, εκδίκηση και αφοσίωση, διασχίζουν την πορεία από την παιδική ηλικία έως τη μητρότητα σε μια πόλη γεμάτη έντονες αντιφάσεις, που στηρίζεται σε μια εύθραυστη κοινότητα χτισμένη πάνω στη βία, τη φιλοδοξία και μια σκληρή αγάπη.

Εμπνευσμένο από τα Νεαπολιτάνικα μυθιστορήματα της Elena Ferrante, αυτό το νέο έργο του Athens Fonact Ensemble εξερευνά το πώς η ταυτότητα διαμορφώνεται και αποδομείται μέσα από γενιές μητέρων και θυγατέρων σε έναν κόσμο ανδρών.

Με κείμενα από:

THE NEAPOLITAN NOVELS της Elena Ferrante

MY BRILLIANT FRIEND θεατρική διασκευή της April De Angelis

MY BRILLIANT FRIEND σενάριο της Saverio Costanzo

‎

‎

Διάρκεια: 1,5 ώρα
Κατάλληλη ηλικία: 13+

Οι Δακτυλογράφοι
του Μάρεϊ Σίζγκαλ
σε σκηνοθεσία της Νάγιας Μητσάκου

Ένα αριστούργημα του αμερικανικού θεάτρου.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρουσιάζεται το μονόπρακτο «Οι Δακτυλογράφοι» του βραβευμένου Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Μάρεϊ Σίζγκαλ, από τις 4 Απριλίου 2026, κάθε Σάββατο & Κυριακή.

Οι δακτυλογράφοι της δεκαετίας του ’60 — με τους φόβους, τις αναστολές, τις επιθυμίες και τα όνειρά τους — μοιάζουν σχεδόν παράδοξα οικείοι. Οι γραφομηχανές μπορεί να αντικαταστάθηκαν από υπολογιστές, τα τηλέφωνα με καντράν από κινητά και οι ταχυδρομικές παραγγελίες από διαδικτυακές αγορές. Όμως οι ανάγκες, οι φόβοι, οι επιθυμίες μας και ο χρόνος που μας καταδιώκει παραμένουν αναλλοίωτα.

Ο Σίζγκαλ καταφέρνει, μέσα από ένα φαινομενικά απλό στιγμιότυπο της καθημερινότητας δύο τυπικών Νεοϋορκέζων της εποχής του, να συμπυκνώσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε ένα οκτάωρο εργασίας. Ένα οκτάωρο που ξεπερνά τα όρια του χώρου και του χρόνου του έργου και απλώνεται πάνω στην ίδια την ανθρώπινη εμπειρία.

«Οι Δακτυλογράφοι» ,ένα από τα πιο συγκλονιστικά μονόπρακτα της σύγχρονης δραματουργίας, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά  Off-Broadway το 1963, με πρωταγωνιστές τον Ίλαϊ Γουάλας και την Αν Τζάκσον, κερδίζοντας το Drama Desk Award. Ο Μάρεϊ Σίζγκαλ έγινε ευρύτερα γνωστός τόσο για το θεατρικό του έργο «Luv» (1964) όσο και ως σεναριογράφος της κινηματογραφικής επιτυχίας «Tootsie» (1982) με τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζέσικα Λανγκ.

Λίγα λόγια για το Έργο

Όταν ο Πωλ Κάνιγχαμ εμφανίζεται την πρώτη του μέρα στη νέα του δουλειά, σε μια εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών, ξεκαθαρίζει στη συνάδελφό του Σύλβια Πέιτον ότι η παρουσία του εκεί θα είναι προσωρινή. Ο Πωλ σπουδάζει νομικά τα βράδια και, έχοντας έναν ήδη καταξιωμένο θείο δικηγόρο, το μέλλον του φαίνεται πολλά υποσχόμενο.

Η Σύλβια, προϊσταμένη του τμήματος, τον υποδέχεται εγκάρδια. Κι εκείνη έχει τα δικά της όνειρα — κυρίως συναισθηματικής φύσης. Ανάμεσα στους δύο συναδέλφους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς η «προσωρινή» παραμονή του Πωλ στο γραφείο διαρκώς παρατείνεται.

Οι εβδομάδες γίνονται μήνες, οι μήνες γίνονται χρόνια και τα χρόνια μετατρέπονται σε δεκαετίες. Ο Πωλ και η Σύλβια μεγαλώνουν μαζί, μοιραζόμενοι μικρές καθημερινές κουβέντες για όσα συμβαίνουν έξω από το γραφείο και για τα μεγάλα πράγματα που — κάποτε — θα τους επιφυλάξει το μέλλον. Όταν, πια γερασμένοι, λένε το τελευταίο τους «καληνύχτα» στον αόρατο εργοδότη τους, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολόκληρου κύκλου ζωής γεμάτου ματαιωμένες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Έναν κύκλο ζωής ιδωμένο μέσα από το χιούμορ, τη θλίψη, τις αυταπάτες και τους συμβιβασμούς που διαπερνούν την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο Πωλ και η Σύλβια είναι δύο εν δυνάμει ελεύθεροι άνθρωποι — όπως όλοι μας. Με τρόπο τραγελαφικό βλέπουμε τις επιθυμίες και τα όνειρά τους να στραγγαλίζονται  από τον ίδιο τους τον φόβο. Έναν φόβο που γίνεται αλυσίδα, τους καθηλώνει, τους περιορίζει και τους υποτάσσει.

Αυτός ο εν δυνάμει ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι άλλος από τον καθένα μας.

Διάρκεια: 70 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: 12+