Αρχεία: Events

Ο ΦΟΝΙΑΣ

του Μήτσου Ευθυμιάδη

Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός φονιάς;
Εκείνος που κρατά το όπλο ή εκείνος που έμαθε να σωπαίνει;

Υπάρχουν εγκλήματα που τελειώνουν τη στιγμή που διαπράττονται.
Και υπάρχουν και εγκλήματα που συνεχίζουν να ζουν μέσα στη μνήμη, στις οικογένειες, στις σιωπές και στις ενοχές. 

Αυτόν τον κόσμο φωτίζει ο «Φονιάς», το σπουδαίο σύγχρονο ελληνικό έργο του Μήτσου Ευθυμιάδη, που παρουσιάζεται από τις 13 Νοεμβρίου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου. 

Σε μια Ελλάδα που εξακολουθεί να κουβαλά τις δικές της πληγές, το έργο αποκτά μια αναπάντεχη επικαιρότητα. Με τέσσερις αυθεντικούς θεατρικούς χαρακτήρες και μια υποδειγματική δραματουργική δομή, ο Ευθυμιάδης συνθέτει ένα ψυχολογικό δράμα που μιλά με οξύτητα για τη βία, τη σιωπή, την οικογένεια, την ενοχή και την ευθύνη, αποδεικνύοντας πως ορισμένα έργα γράφονται πολύ πριν έρθει η εποχή τους.

Ύστερα από χρόνια εγκλεισμού στη φυλακή, ο Σάββας επιστρέφει στον κόσμο που άφησε πίσω του, κουβαλώντας το βάρος ενός εγκλήματος που καθόρισε τη ζωή του. Το σπίτι της αδελφής του γίνεται το σημείο μιας αναπάντεχης συνάντησης με πρόσωπα άρρηκτα δεμένα με το παρελθόν του. Όσο οι ώρες περνούν, παλιές σιωπές σπάνε, καλά κρυμμένα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια και σχέσεις χτισμένες πάνω στον φόβο, την ενοχή και την προδοσία δοκιμάζονται μέχρι τα όριά τους. Η αναζήτηση της αλήθειας μετατρέπεται σε μια αδυσώπητη ψυχολογική αναμέτρηση, όπου κάθε αποκάλυψη ανατρέπει τις βεβαιότητες και φέρνει τους ήρωες αντιμέτωπους όχι μόνο με όσα έκαναν, αλλά και με όσα επέλεξαν να αποσιωπήσουν.

Στον «Φονιά», το έγκλημα είναι μόνο η αφετηρία. Το πραγματικό διακύβευμα βρίσκεται στις κοινωνικές και ανθρώπινες συνθήκες που γεννούν τη βία, διαμορφώνουν τις συνειδήσεις και εγκλωβίζουν τους ανθρώπους σε έναν φαύλο κύκλο φόβου, σιωπής και αδυναμίας των ανθρώπων να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον κατάματα. Οι ήρωες δεν είναι ούτε αθώοι ούτε ένοχοι· είναι άνθρωποι βαθιά τραυματισμένοι, παγιδευμένοι στις επιλογές τους και στις συνθήκες που τους διαμόρφωσαν.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπίτος προσεγγίζει το έργο ως μια ιστορία που αφορά απόλυτα το σήμερα, μεταφέροντας τους χαρακτήρες σε ένα σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο και αναδεικνύοντας τη διαχρονική δύναμη του κειμένου.

Σημείωμα σκηνοθέτη

«Πρόκειται για ένα σύγχρονο ελληνικό θεατρικό έργο, από τα λίγα με τέτοια δομή και θεατρικότητα που επιτρέπει να το χρησιμοποιήσουμε στη σημερινή εποχή και να βάλουμε τους χαρακτήρες σε ένα τωρινό πλαίσιο, τωρινών καταστάσεων και θεμάτων, σε μια Ελλάδα που ακόμα ζει με τις πληγές της. Οι τέσσερις ήρωες του Μήτσου Ευθυμιάδη είναι τέσσερις αυθεντικοί θεατρικοί χαρακτήρες και θίγουν μέσα σε 90 λεπτά τα τεράστια προβλήματα του τώρα στη χώρα μας. Οι μνήμες δεν παραμένουν μόνο ζωντανές αλλά φουντώνουν, βράζουν, κάποια στιγμή εκρήγνυνται, και από εκεί μέσα αναδύεται ένα σπουδαίο θεατρικό έργο που μας δίνει τη δυνατότητα για πολλαπλές αναγνώσεις στο σήμερα.»

— Δ. Μπίτος

Διάρκεια: 90 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: Άνω των 17
*Η παράσταση περιλαμβάνει βίαιο περιεχόμενο και έντονη φρασεολογία

ΜΕΝΓΚΕΛΕ
του Θανάση Τριαρίδη
σε σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη
Για 2η φορά στο ΠΛΥΦΑ πριν τη Ζυρίχη

Μετά την επιτυχία της παράστασης τον Οκτώβριο του 2025 στο ΠΛΥΦΑ και τον Ιανουάριο του 2026 στη Ζυρίχη, στο Bühne S – Theater im Bahnhof Stadelhofen, όπου θα επιστρέψει και τον Ιανουάριο του 2027, το «Μένγκελε» παρουσιάζεται ξανά στην Αθήνα.

Το έργο του Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη, επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ για 7 μοναδικές παραστάσεις από  8 Οκτωβρίου – 17 Οκτωβρίου. 

Ένα καθηλωτικό έργο που ακολουθεί τους κανόνες του ψυχολογικού θρίλερ, με απρόβλεπτες ανατροπές και ανατριχιαστικές προεκτάσεις για τη φύση του ανθρώπου, με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Νάσιο και Εύα Πιάδη, ενώ τη ζωντανή μουσική επιμέλεια (Live Textures) υπογράφει ο Orestis.

Από τις 8 Οκτωβρίου και μόνο για επτά παραστάσεις (8, 9, 10, 11, 15, 16 και 17 Οκτωβρίου), το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να ξαναζήσει αυτή τη μοναδική εμπειρία. 

Η Βάνα Πεφάνη υπογράφει μια βιωματική σκηνοθεσία, βασισμένη σε αληθινά ψυχολογικά πειράματα. Το θέατρο μετατρέπεται σε εργαστήριο, όπου ο θεατής καλείται να επιλέξει: θα σταθεί στη θέση του πειραματόζωου ή του ερευνητή; Δεν πρόκειται για μια απλή παράσταση, αλλά για μια εμπειρία που απαιτεί ενεργή συμμετοχή.

Το «Μένγκελε», έργο–σταθμός στη δραματουργία του Θανάση Τριαρίδη, γράφτηκε το 2012 και, μέσα σε μία δεκαετία, παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 15 διαφορετικές σκηνές στην Αθήνα, σε άλλες πόλεις της Ελλάδας αλλά και στην Κύπρο. Πρόκειται για ένα κείμενο που επιχειρεί να αναμετρηθεί με την πιο αδιανόητη φρίκη της σύγχρονης Ιστορίας: το διαβόητο Εργαστήριο Πειραμάτων του Γιόζεφ Μένγκελε στο Άουσβιτς–Μπιρκενάου.

Σήμερα, σε μια εποχή που τα όρια της ανθρώπινης βίας και της ηθικής δοκιμάζονται εκ νέου, το έργο έρχεται να μας ταρακουνήσει και να μας θυμίσει τα λόγια του Ιταλοεβραίου συγγραφέα και επιζώντα του Ολοκαυτώματος, Πρίμο Λέβι: «Ό,τι έγινε μια φορά, είναι βέβαιο πως θα ξαναγίνει».

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Σε ένα νυχτερινό δρομολόγιο ηλεκτροκίνητου τρένου, ένας διοικητικός υπάλληλος και μια υποψήφια διδάκτορας Ιστορίας — δύο άγνωστοι μεταξύ τους — μοιράζονται το ίδιο κουπέ. Μια ξαφνική διακοπή ρεύματος τους οδηγεί σε ένα παιδικό παιχνίδι ρόλων: εκείνος γίνεται ο διαβόητος «Άγγελος του Θανάτου» Γιόζεφ Μένγκελε, ενώ εκείνη η Εσθήρ, εγγονή μιας Εβραίας επιζήσασας από τα πειράματά του.

Το παιχνίδι όμως σύντομα ξεπερνά τα όρια. Μήπως οι δύο «παίκτες» δεν υποδύονται απλώς, αλλά αποκαλύπτουν μια τρομακτική αλήθεια; Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν όταν παίζουν με την Ιστορία, την ηθική και την ίδια την ανθρώπινη φύση;

Σημείωμα του συγγραφέα: 

Εδώ και δώδεκα χρόνια σε κάθε καινούρια παράσταση του συγκεκριμένου έργου, αντιμετωπίζω το ίδιο ερώτημα. «Μα γιατί γράφεις για τον Μένγκελε;…» Και πάντοτε απαντάω το ίδιο: «Γιατί υπήρξε – άρα ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξαναϋπάρξει. Γράφω για τον Μένγκελε γιατί θέλω να αποδείξω ότι ο όλεθρος του Ολοκαυτώματος είναι διαρκώς παροντικός. Το κακό δεν έρχεται από τον ουρανό, ούτε από τα βάθη μιας Κόλασης που δεν υπάρχει. Το κακό είναι μέσα μας – και χρειάζεται ηθικός αγώνας και πολιτισμική επαγρύπνηση για να μην είμαστε εμείς εκείνοι που θα ανεβάσουμε τους ανθρώπους στα τρένα για ένα επόμενο Άουσβιτς».

Και θέλω να πω και κάτι ακόμη. Σ’ όλη μου την ζωή γράφω για τους σφαγμένους αμάχους που αφανίζονται από τα εργαστήρια θανάτου των λογής εξουσιών. Τα δίδυμα του Μένγκελε στο δικό μου μυαλό είναι πλάι στα παιδιά-σκλάβους όλων των αιώνων, τα παιδιά των σφαγμένων ιθαγενών των Νέων Κόσμων, στα διαμελισμένα θύματα του Κονγκό, στα παιδιά που δολοφονούνται στην Γάζα, στα περίσσια παιδιά του κόσμου μας που πεθαίνουν (για την ακρίβεια: δολοφονούνται) στην Υποσαχάρια Αφρική από την πείνα, από την φτώχεια, από την ανέχεια. Είναι η μεγάλη κοινότητα των αδικοσφαγμένων της Ιστορίας στην οποία (νιώθω πως) λογοδοτώ.

– Θανάσης Τριαρίδης

Σημείωμα της σκηνοθέτριας:

Το «Μένγκελε» δεν είναι παράσταση. Είναι ενδιάμεσος τόπος. Ένα bardo της βίας. Όχι της μεγάλης, της ιστορικής. Της μικρής. Της σιωπηλής. Της ατομικής. Της καθημερινής. Αυτής που δεν έχει κραυγές αλλά ψιθύρους. Που δεν στάζει αίμα, αλλά διαβρώνει σιγά-σιγά. Οι δύο ήρωες του έργου δεν ξέρουν αν βρίσκονται ακόμη μέσα στο πείραμα ή έξω απ’ αυτό. Δεν ξέρουν αν είναι θύτες ή θύματα. Ίσως ούτε κι εμείς.

Πιθανόν δεν είναι άνθρωποι, αλλά ερωτήματα με μορφή ανθρώπου. Ένα φως που ανάβει. Ένα φως που σβήνει. Και μια κοινωνία που παρακολουθεί — με νευρικό γέλιο; με αδιαφορία; μήπως με τρόμο; — ένα πείραμα που δεν τελειώνει ποτέ.

Το έργο ανεβαίνει τώρα, γιατί ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου οι λέξεις ηθική, συνείδηση, ευθύνη, τρίζουν τα δόντια. Γιατί το σκοτάδι είναι εδώ — και δε ζητά απαντήσεις, μόνο να παραδεχτούμε ότι υπάρχει. Ότι το βλέπουμε. Και αυτό  ίσως,  είναι το πιο δύσκολο.

– Βάνα Πεφάνη 

Διάρκεια: 80 λεπτά
Κατάλληλο: άνω των 16

ΧΗΝΕΣ
2ος χρόνος

Στέλλα Ζαφειροπούλου

‎

‎

Μετά την πρώτη επιτυχημένη παρουσίαση, οι Χήνες επιστρέφουν στο Πλύφα.
Στο ρόλο της Κυριακής η Μαρία Αντουλινάκη. 

‎

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, τίποτα δεν μένει για πολύ κρυφό. Η Σοφία είναι μια νέα γυναίκα υιοθετημένη από την Κυριακή. Η καταγωγή της γίνεται συνεχώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ τους, ενώ τα σχόλια και οι παρεμβάσεις του περίγυρου δυναμιτίζουν ακόμη περισσότερο την εύθραυστη ισορροπία τους. Την ώρα που η Κυριακή παλεύει κρυφά με τα ερωτήματα γύρω από τη διαχείριση της περιουσίας και της κληρονομιάς της, η Σοφία γνωρίζει τον έρωτα και πιστεύει πως επιτέλους βρήκε την ευτυχία. Όμως, οι αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν θα ανατρέψουν τα πάντα, οδηγώντας τις σε απρόβλεπτες και τραγικές εξελίξεις.

Οι Χήνες, το βραβευμένο έργο της Στέλλας Ζαφειροπούλου (Βραβείο Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος 2017), παρουσιάζεται για δεύτερη σεζόν στη θεατρική σκηνή του ΠΛΥΦΑ από τις 18 Νοεμβρίου 2026. Μια ιστορία που τολμά να αγγίξει βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις για τη γονεϊκότητα, τη βιολογική συνέχεια, τον φόβο απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό, τη δυσκολία ένταξής του στην κουλτούρα μας — αλλά και την αδηφάγα αγάπη για το χρήμα. 

Η Στέλλα Ζαφειροπούλου, μία από τις πιο δυναμικές εκπροσώπους της νέας γενιάς Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, που ήταν πρόσφατα υποψήφια για το βραβείο «Κάρολος Κουν» Δραματουργίας Ελληνικού Έργου για το θεατρικό της Φλάι (2025, Θέατρο Olvio), αυτή τη φορά σκηνοθετεί η ίδια την παράσταση. Καταθέτοντας έτσι την πρώτη της σκηνοθεσία στην ελληνική θεατρική σκηνή, σημειώνει για τις Χήνες: 

Οι Χήνες είναι μια ιστορία διαλογής. Των παιδιών των ιδρυμάτων, των παιδιών που διαλέχτηκαν και εκείνων που παρέμειναν εκεί. Αλλά όχι μόνο. Είναι και η ιστορία μια μάνας και μιας κόρης που ποτέ δεν είδαν η μια την άλλη ως τέτοια, αλλά και η αέναη αφήγηση μιας μερίδας ανθρώπων που απαρτίζουν μικρές κοινωνίες και που διατηρούν υποκριτικά και τελείως ανορθόδοξα τις παλιές ρίζες αυτών των κοινωνιών σε άγονο χώμα όταν πρόκειται να υποδεχτούν στα «πάτρια εδάφη τους» το ξένο. Θεωρώ σημαντικό τα έργα μου να εκκινούν από αληθινά συμβάντα και να ακουμπούν σε μια πραγματικότητα την οποία φτιάχνω με όρους θεατρικούς. Έτσι κι εδώ, οι Χήνες βασίζονται μια ιστορία που ήρθε σε μένα και λειτούργησε ως αφετηρία για να δημιουργήσω εικόνες. Αυτό θέλω να κάνω και με τη σκηνοθεσία μου. Να αναδείξω τις εικόνες του κειμένου και γιατί όχι να δημιουργήσω νέες. Και όσο περνά ο καιρός και μελετώ τις Χήνες απέξω και όχι πια σαν δημιουργός τους, τόσο νιώθω την απόσχιση μου από το κείμενο και τη σύνδεση μου με άλλους όρους. Αυτό που ξέρω σίγουρα πάντως είναι πως είτε έτσι (ως συγγραφέας), είτε αλλιώς (ως σκηνοθέτης) αυτό που χρειάζεται να κάνω είναι να το βάλω σε ράγες που θα κυλήσει πάνω τους απρόσκοπτα. 

‎

‎

‎

Διάρκεια: 100 λεπτά χωρίς διάλειμμα

*Τη δεύτερη εβδομάδα του Δεκεμβρίου εκτάκτως οι παραστάσεις θα είναι Δευτερότριτο 7 & 8 Δεκεμβρίου 2026.

Where Do We Meet

LUNA PARK /  ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΚΟΥΤΙΤΣΑ

Πώς συναντιόμαστε; Τι είναι αυτό που μας κρατά μαζί; Και τι απομένει όταν οι δομές στις οποίες βασιζόμαστε αρχίζουν να εξαφανίζονται; Το Where Do We Meet είναι ένα χορογραφικό έργο για πέντε performers, που εξερευνά τη διαρκώς μεταβαλλόμενη αρχιτεκτονική των ανθρώπινων σχέσεων. Τα σώματα, τα αντικείμενα και ο χώρος επηρεάζουν συνεχώς το ένα το άλλο, δημιουργώντας προσωρινά συστήματα προσανατολισμού που εμφανίζονται μόνο για να διαλυθούν ξανά. Οικείες καταστάσεις αναδύονται, χάνουν την ισορροπία τους και αναδιοργανώνονται σε απροσδόκητους σχηματισμούς.

Αντί να παρουσιάζει την κίνηση ως μια σταθερή χορογραφία, το έργο αναπτύσσεται μέσα από διαδικασίες ακρόασης, ανταπόκρισης και προσαρμογής. Οι σχέσεις επαναπροσδιορίζονται συνεχώς, καθώς οι performers διαπραγματεύονται την εγγύτητα και την απόσταση, τον ρυθμό και τον δισταγμό, την ατομικότητα και τη συλλογικότητα. Κάθε συνάντηση αφήνει ένα ίχνος. Κάθε δράση μεταβάλλει τις συνθήκες για ό,τι ακολουθεί.

Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα ζωντανό τοπίο που βρίσκεται σε συνεχή μεταμόρφωση, όπου η σταθερότητα είναι μόνο προσωρινή και η αλλαγή αποτελεί τη μόνη σταθερά. Καθώς τα σημεία προσανατολισμού εξαφανίζονται, αρχίζουν να αναδύονται νέες δυνατότητες σύνδεσης.

Χωρίς γραμμική αφήγηση ή οριστική κατάληξη, το Where Do We Meet προσκαλεί το κοινό να βιώσει τη συνύπαρξη ως μια διαδικασία σε διαρκή κίνηση. Το έργο ενδιαφέρεται λιγότερο για το πού συναντιόμαστε και περισσότερο για τις εύθραυστες και διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες που καθιστούν δυνατή τη συνάντηση.

Το Where Do We Meet είναι μια παραγωγή της Initiative LUNA PARK e.V. και της ΝΙΚΟΛΕΤΑΣ ΚΟΥΤΙΤΣΑ, που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το Gesundbrunnen Primary School και με την ελληνική ΑΜΚΕ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΕΡΓΑ. Η παραγωγή υποστηρίζεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Kiez in Bewegung / Berlin», με χρηματοδότηση από τη Deutsche Fernsehlotterie και τη Διεύθυνση Πολιτισμού και Κοινωνικής Συνοχής του Βερολίνου καθώς και στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής «How to dance in times of crisis?» με την υποστήριξη του Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεολαίας (ΕΓΙΝ).

Διάρκεια: περίπου 70 λεπτά χωρίς διάλειμμα

LUNAPARK.works 09

LUNA PARK

Στο πλαίσιο της 12ης Διεθνούς Συνάντησης Νέων Επαγγελματιών Χορού «How to dance in times of crisis?» στην Αθήνα, το LUNA PARK πραγματοποιεί το συλλογικό performance format LUNAPARK.works, το οποίο φέτος παρουσιάζεται για ένατη φορά.

Για το LUNAPARK.works 09, οι συμμετέχοντες/ουσες αναπτύσσουν τις δικές τους σύντομες performances, ατομικές και ομαδικές, ορισμένες από τις οποίες παρουσιάζονται ως work in progress.

Το πρόγραμμα ανταλλαγής «How to dance in times of crisis?» διοργανώνεται από το LUNA PARK από το 2016, στο πλαίσιο της υποστήριξής του προς ανερχόμενους/ες καλλιτέχνες/ιδες του χορού, με τακτικές συναντήσεις στο Βερολίνο και την Αθήνα.

Πώς αλλάζει η αντίληψή μας για την τέχνη σε περιόδους έντονων κοινωνικών ανακατατάξεων, σε περιόδους τοπικών και παγκόσμιων κρίσεων; Πώς αλλάζει η καλλιτεχνική μας έκφραση; Χορεύουμε διαφορετικά σε περιόδους κρίσης; Μπορεί ο χορός να κάνει τη διαφορά – ακόμη και έξω από το θέατρο;

Οι νέοι/ες επαγγελματίες του χορού που συμμετέχουν προσεγγίζουν αυτά τα ερωτήματα μέσα από διαλέξεις, σεμινάρια και συζητήσεις, καθώς και μέσα από θεωρητικές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις γύρω από τη σύλληψη και την αξιολόγηση του σύγχρονου χορού και της performance art.

Τους/τις συμμετέχοντες/ουσες υποστηρίζουν και καθοδηγούν έμπειροι/ες χορογράφοι και θεωρητικοί/ές του χορού, οι οποίοι/ες συντονίζουν επίσης πρακτικά εργαστήρια χορογραφίας και αυτοσχεδιασμού, καθώς και κοινές πρόβες χορού. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάπτυξη των δικών τους καλλιτεχνικών έργων, τα οποία θα παρουσιαστούν στο πλαίσιο του LUNAPARK.works 09.

Το LUNAPARK.works 09 είναι ένα format παρουσίασης της Initiative LUNA PARK e.V., σε συνεργασία με την ελληνική ΑΜΚΕ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΕΡΓΑ. Χρηματοδοτείται από το Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας (ΕΓΙΝ), στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος ανταλλαγής «How to dance in times of crisis?», και υποστηρίζεται από τη Διεύθυνση Πολιτισμού και Κοινωνικής Συνοχής του Βερολίνου και την αναγνωρισμένη Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού ΑΚΤΙΝΑ στην Αθήνα.

Το LUNA PARK, που ιδρύθηκε το 2002 ως πρωτοβουλία ανεξάρτητων καλλιτεχνών, υλοποιεί εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια παραγωγές σύγχρονου χορού με παραστάσεις στη Γερμανία, την Ελλάδα και το εξωτερικό, ποικίλα προγράμματα εξωσχολικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης για παιδιά, εφήβους και νέους/ες, καθώς και διεθνή προγράμματα ανταλλαγής και συνάντησης για νέους/ες επαγγελματίες του χορού και επαγγελματίες της χορευτικής εκπαίδευσης.

Το LUNAPARK.works 09 είναι μια διεθνής πλατφόρμα χορού, performance και ανταλλαγής.

Το πρόγραμμα των performances θα ανακοινωθεί σύντομα.

Κάνε λίγο πιο ’κει

ομάδα Mutabor
‎
‎

3, 4, 10, 11 & 17 Οκτωβρίου και 13 & 20 Νοεμβρίου 2026

‎
‎

Μπόχα. Πάλι γεμίσαμε πτώματα. 

Η ομάδα Mutabor παρουσιάζει το πρωτότυπο θεατρικό έργο «Κάνε λίγο πιο ’κει», μια παράσταση που, μέσα από το παράδοξο, το γκροτέσκο και το οδυνηρά οικείο, διερευνά την ανθρώπινη ανάγκη για ελευθερία, το βάρος των κοινωνικών ρόλων, την οικογένεια, τον έρωτα, την αποξένωση και τον θάνατο. 

Σε ένα διαμέρισμα. 

Ψη-λο-τά-βα-νο. Α-κα-τά-στα-το. 

Μέσα, μια Κυρία, μια Υπηρέτρια, ένας γιος -ο Λο- και ανάμεσά τους τα πτώματα. 

Πάντα μέσα. 

Κλεισμένοι στο σπίτι, προσπαθούν να χωνέψουν τους ρόλους που νομίζουν πως τους φόρεσε η ζωή. 

Τι συμβαίνει, όμως, όταν κάποιος αποφασίζει να μην υπακούσει; Η αντίσταση στις κοινωνικές φόρμες μπορεί να φέρει ελευθερία. Είναι, όμως, όλοι σε θέση να διαχειριστούν το βάρος του να είναι ελεύθεροι;

‎ ‎

Το έργο 

Σε ένα ψηλοτάβανο, ακατάστατο διαμέρισμα ζει η οικογένεια του Λο: η Κυρία -η μητέρα-, μια Υπηρέτρια και πτώματα. 

Ο Λο εργάζεται ως πτωματοκαθαριστής. Η καθημερινή συναναστροφή του με τα πτώματα τον εξουθενώνει και, την ίδια στιγμή, γίνεται γι’ αυτόν μια παράδοξη μορφή απελευθέρωσης. 

Η Κυρία απαιτεί διαρκώς από εκείνον να ανταποκρίνεται σε ρόλους, ιδιότητες, θελήματα και αγγαρείες. Εκείνη δυσανασχετεί· εκείνος, όσο περισσότερο πιέζεται, τόσο περισσότερο ορθώνεται απέναντί της. 

Το κάδρο συμπληρώνει η Υπηρέτρια, που ψάχνει διαρκώς τη σφουγγαρίστρα της. 

Και τα πτώματα; Σαν άλλοι μαέστροι, διαμορφώνουν τη ροή της ιστορίας, καθώς οι ήρωες αρχίζουν σταδιακά να χάνουν την υπόσταση και τις βεβαιότητές τους. 

Μέχρι που ένα γράμμα διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία. 

Τελικά, αν ελευθερωθείς από τον ρόλο που σου δόθηκε, είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη της ελευθερίας σου;
‎
‎

Η παράσταση 

Το «Κάνε λίγο πιο ’κει» θέτει στο επίκεντρο την ευθύνη που συνοδεύει την απαλλαγή από τους κοινωνικούς ρόλους. 

Σε μια κοινωνία που απαιτεί από όλους να είμαστε λειτουργικοί, χρήσιμοι και αποδεκτοί, ποιο τίμημα πληρώνει εκείνος που αρνείται να υποταχθεί στο προφίλ του «υγιούς», κοινωνικά αποδεκτού ανθρώπου; 

Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν επιθυμεί να εκτελέσει τον ρόλο που του έχει ανατεθεί; Πόση αποξένωση και μοναξιά μπορεί να κρύβει η ελευθερία; Και πόσο εύκολα η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε απόκλιση και η απόκλιση σε στίγμα; 

Στον κόσμο του έργου, τα πτώματα ενσαρκώνουν την αμφιβολία που γεννιέται όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ανεπαρκείς απέναντι σε όσα αναμένονται από αυτούς. 

Γιατί οι άνθρωποι φτιάχνουμε οι ίδιοι τη φυλακή μας και παραμένουμε μέσα σε αυτή, ακόμη κι όταν υπάρχει σχέδιο διαφυγής; 

Και τελικά: οι ήρωες λυτρώνονται ή παραμένουν φυλακισμένοι; 

Διάρκεια: 80 λεπτά