Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies.

Μάθετε περισσότερα. Αποδοχή.
Αντιγράφηκε η διεύθυνση email

Αρχεία: Events

PARALLEL DREAMSCAPES

Alt text

Parallel Dreamscapes
Ένας Διάλογος Ήχου, Φωνής και Εικόνας

Μια συναυλία για φωνή, εκκλησιαστικό όργανο, ηλεκτρική κιθάρα και visuals δεν αποτελεί μια συνηθισμένη καλλιτεχνική συνάντηση. Εκεί ακριβώς έγκειται η ιδιαίτερη ταυτότητα του Parallel Dreamscapes, το οποίο συνενώνει τον στοχαστικό μινιμαλισμό, ένα αναγεννημένο μπαρόκ ρεπερτόριο και ένα διαδραστικό οπτικό περιβάλλον.

Στις 4 Απριλίου 2026, θα φιλοξενηθεί αυτή η διεπιστημονική παράσταση, με τη συμμετοχή της σοπράνο Γεωργίας Μπαλαμπίνη, της οργανίστα Tea Kulaš, του κιθαρίστα Mislav Režić και των εικαστικών Χρήστου Τόλη και Μάριου Φούρναρη.

Το πρώτο μέρος της βραδιάς παρουσιάζει έργα των Arvo Pärt, John Tavener και Philip Glass για σοπράνο και όργανο. Η μουσική τους, άρρηκτα συνδεδεμένη με τη στοχαστική γλώσσα του μινιμαλισμού του ύστερου 20ού αιώνα, ξεδιπλώνεται μέσα από ευρύχωρες ηχητικές υφές και διαλογιστικές επαναλήψεις, δημιουργώντας ένα αναστοχαστικό ηχητικό τοπίο.

Στο δεύτερο μέρος, η Γεωργία Μπαλαμπίνη και ο Mislav Režić στρέφονται στη μουσική του Henry Purcell, η οποία παρουσιάζεται μέσα από νέες διασκευές για φωνή και ηλεκτρική κιθάρα, στο πλαίσιο του project (C)halcyon Days. Σε αυτό το πλαίσιο, η μπαρόκ έκφραση δεν διατηρείται απλώς, αλλά επαναπροσδιορίζεται, επιτρέποντας στο ιστορικό υλικό να συνομιλήσει με τη σύγχρονη μουσική γλώσσα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, τα έργα των Χρήστου Τόλη και Μάριου Φούρναρη διαμορφώνουν ένα εξελισσόμενο οπτικό επίπεδο που αλληλεπιδρά με τη μουσική και εμβαθύνει την αίσθηση της εμβύθισης (immersion).

Κινούμενο ανάμεσα στη γαλήνη και την ένταση, την παλαιά μουσική και τη σύγχρονη ηχητικότητα, το Parallel Dreamscapes αποτελεί μια ατμοσφαιρική συνάντηση ήχου και εικόνας—μια πρόσκληση να βιώσουμε γνώριμους μουσικούς κόσμους υπό ένα νέο και απρόσμενο φως.

 

Διάρκεια: 60 λεπτά

BONES

Alt text

BONES

Το χορογραφικό έργο BONES εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στη δομή, τη στήριξη και τη ρωγμή μέσα από το ανθρώπινο σώμα. Το σώμα εμφανίζεται ως ένα ζωντανό σύστημα που διαρκώς προσαρμόζεται στις πιέσεις, μεταβάλλοντας τη μορφή του για να αντέξει.

Η δημιουργική διαδικασία ξεκίνησε από την παρατήρηση του σώματος ως ανατομική αλλά και δυναμική δομή. Στην πορεία αυτής της διερεύνησης αναδύθηκε και το τραύμα ως υλικό δημιουργίας, με την μνήμη να προσεγγίζεται όχι ως κάτι που ξεπερνιέται, αλλά ως κάτι που επανέρχεται και μετασχηματίζεται μέσα από το σώμα και την καλλιτεχνική πράξη.

Στη σκηνή  συναντιούνται σώματα που, κουβαλώντας τις δικές τους παραμορφώσεις και ιστορίες, δημιουργούν νέα συστήματα στήριξης και ισορροπίας. Η κίνηση γεννιέται από τη συνάντηση αυτών των σωμάτων, από την ανάγκη τους να στηριχθούν, να μετακινηθούν και να επαναπροσδιορίσουν τη μορφή τους.

Από αυτή τη διερεύνηση προέκυψαν σχέσεις. Οι αφηγήσεις και τα τραύματα μετατράπηκαν σε σύνδεση, επαφή και έκφραση, δημιουργώντας μια χορογραφία όπου η δομή, η παραμόρφωση και η επιβίωση συνυπάρχουν. 

Το BONES αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας για το σώμα Skin – Bones – Heart.

Σημείωμα της Χορογράφου

Με απασχολεί η ιδέα ότι τα σώματα δεν είναι μόνο μορφές, αλλά αρχεία. Ότι κουβαλούν μνήμες, δικές μας και άλλων. Μνήμες οικογενειακές, ιστορικές, συλλογικές. Πράγματα που ειπώθηκαν και πράγματα που έμειναν σιωπηλά.

Στη διαδικασία του BONES γράψαμε κείμενα, ποιήματα και αφηγήσεις γύρω από αυτές τις μνήμες. Σιγά σιγά οι λέξεις μετακινήθηκαν στο σώμα, έγιναν σχέσεις, επαφή και κίνηση. Μας ενδιέφερε να μελετήσουμε πώς τα σώματα συναντιούνται ενώ κουβαλούν ήδη τις δικές τους ρωγμές. Πώς στηρίζονται, πώς μετατοπίζονται, πώς επινοούν νέες μορφές για να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Ίσως τελικά τα οστά να θυμούνται όσα εμείς ξεχνάμε.

 

«Τα έργα μου είναι τα οστά μου.
Τα τραύματά μου είναι η δομή.
Κι εγώ, που γεννήθηκα μέσα σε οστό,
έσπασα για να χωρέσω.»

— Louise Bourgeois

Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το ΥΠΠΟ για την καλλιτεχνική περίοδο 2025-2026

 

Διάρκεια: 45 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: από 10 και πάνω

JUNE JULY

Alt text

JUNE JULY

Why did I come in here again;

                                                  ‘Here’, Richard McGuire

Ίσως το παρόν να είναι το πιο παράξενο μέρος για να ζεις.

Το JUNE JULY είναι μια κοσμολογία του Τώρα, του μικρόκοσμου μας και του μακρόκοσμου, με αναφορές σε sci-fi και ρετροφουτουρισμό.

Μια παράσταση για τη νοσταλγία, την προσμονή, τον χρόνο, τις μικρές στιγμές μέσα από τη δημιουργία χορογραφικών χαϊκού που αποτυπώνουν συμπυκνωμένες, φευγαλέες, θραυσματικές εντυπώσεις.

Αντλεί την αρχική της έμπνευση από την πρωτοποριακή γραφιστική νουβέλα “Here” του Richard McGuire και τo ερώτημα “Why did I come in here again” στην εισαγωγή του βιβλίου. Σε αυτό, απεικονίζεται η ίδια τοποθεσία σε διαφορετικά χρονικά σημεία από το αρχέγονο παρελθόν ως χιλιάδες χρόνια μπροστά στο μέλλον.

Για να μας εισάγει σε ένα χορογραφικό liminal space, μια ζώνη αναπόλησης και προσμονής, μια απροσδιόριστη αίσθηση που συνδέει το οικείο με το άγνωστο, καθημερινά στιγμιότυπα και φανταστικά μέλλοντα.

Πώς κατοικούμε -κυριολεκτικά και μεταφορικά- σε τόπους προσωπικής και συλλογικής νοσταλγίας; Οικειότητας και απεραντοσύνης; Πώς μπορεί να ξεδιπλώνονται παράλληλα το εφήμερο του φυσικού κόσμου και της ανθρώπινης φύσης, ο κοσμικός χρόνος και ο χρόνος της καθημερινότητας; Τί απομένει αν “φυσήξουμε αυτή την κοσμική σκόνη”;

Ίσως λίγη ιαπωνική hip-hop να ακούγεται στο βάθος ένα ανοιξιάτικο απόγευμα ή κάπου σε κάποια οθόνη να παίζει η εισαγωγή από το 2001: Η Οδύσεια του Διαστήματος.

Η παράσταση δημιουργεί μια αφήγηση μιας φανταστικής ιστορίας που δεν τελειώνει, που  εμπεριέχει ίχνη, αναμνήσεις, που διαστέλλεται και αυτοαναφλέγεται για δημιουργήσει κάτι καινούριο. Μια αλχημεία νοσταλγίας, μνήμης, σουρεαλισμού και φανταστικού.

Στα πλαίσια μιας διευρυμένης χορογραφίας, το JUNE JULY είναι ένα ζωντανό υβριδικό τοπίο με σώματα, κινήσεις, ήχους, αντικείμενα, φωνές, λέξεις, μικρόφωνα, φωτεινές επιγραφές, οθόνες, μινιμαλιστικά ψηφιακά στοιχεία που ενεργοποιούνται και εξατμίζονται δημιουργώντας μια ανοιχτή σύνθεση σε ένα πολυεπίπεδο σύμπαν.

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας
Με την υποστήριξη του International Theater Institute  – German Centre  και Motion Bank Project στα πλαίσια προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας, Βερολίνο, 2024

Ελεονώρα Σιαράβα είναι χορογράφος, δραστηριοποιείται μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας και έχει παρουσιάσει την δουλειά της διεθνώς. Ως καλλιτέχνης εξερευνά τη σχέση ανάμεσα σε αισθητικές φόρμες, φαντασιακούς και πραγματικούς χώρους, αλληλοεπικαλυπτόμενες χρονικότητες, υβριδικότητα, την έννοια της ατμόσφαιρας. Για τo έργο της The Body and the Other~ που παρουσιάστηκε στο Tanzhaus NRW, ένα από τα σημαντικότερα κέντρα χορού της Ευρώπης, υποστηρίχτηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού NRW της Γερμανίας, την καλλιτεχνική υποτροφία i-Portunus/Creative Europe/Goethe Institut και συνεργάστηκε με το MIREVI Institut για τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας. Από το 2020 υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας. Δημιούργησε τα έργα BLUE BEYOND (Θέατρο Θησείον, Κ.Θ.Β.Ε., Tanz:digital/ΙΤΙ Germany/Βερολίνο 2023, Frankfurt LAB-Emerging Artists Program 2023, Φρανκφούρτη), Who knows where the time goes #1 (Θέατρο Ροές, residency στο SE.S.TA Centre for Choreographing Development/Interdisciplinary Incubator, Πράγα), I am Dancing in a Room (MOMus-Stereoma Festival). Επιλέχθηκε για το ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό project ‘Moving Digits’/Creative Europe (2018-2020) για Χορό και ψηφιακές τεχνολογίες, Tanzhaus Düsseldorf & STL Tallinn. Έχει βραβευθεί από την ARTWORKS-Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) 2022-2023 στο πεδίο Χορογραφίας, επιλέχθηκε για το πρόγραμμα START/Robert Bosch Stiftung & Goethe Institut και ήταν resident χορογράφος στο ITI International Theatre Institute/Motion Bank, Βερολίνο, 2024 και στο UniArts Helsinki, Φιλανδία, 2025. Τα έργα της έχουν συμπεριληφθεί στη Media Library for Dance and Theatre – ITI International Theatre Institute Germany, ένα από τα πιο εκτεταμένα αρχεία οπτικοακουστικής τεκμηρίωσης για τις παραστατικές τέχνες στη Γερμανία.

https://www.per-dance.com

Διάρκεια: 45 λεπτά

ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΡΦΕΣ (θα έρθουν καλύτερες μέρες)

Alt text

Τρεις Αδελφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)
των Ειρήνη Λαμπρινοπούλου & Δανάη-Αρσενία Φιλίδου
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Κάπου εκεί έξω σίγουρα υπάρχει κάτι καλύτερο. Μη φοβάσαι. Μη φοβάσαι τίποτα.  

Το έργο Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες) αποτελεί μια σύγχρονη ελληνική μεταγραφή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Άντον Τσέχωφ, που φωτίζει με καυστικό χιούμορ και ευαισθησία τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Με αφορμή ένα κληρονομικό ζήτημα, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την απώλεια και τον αποχωρισμό του πρώτου σπιτιού. Τι σημαίνει οικογένεια; Πώς διαχειριζόμαστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και ποια είναι η «Μόσχα» που συνεχίζουμε να αναζητούμε σήμερα;

Έχει πλάκα, πάντως. Το πώς περνάει ο χρόνος.  Σα σήμερα, πριν ένα χρόνο ακριβώς, πέθανε ο πατέρας. Και τώρα να είμαστε εδώ.  Ένα χρόνο μετά. Ακριβώς στο ίδιο σπίτι.

Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο: οι παλιές συγκρούσεις αναβιώνουν, οι συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ επιστρέφουν, οι προσωπικές επιλογές τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση. Οι ισορροπίες τους δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν, καθώς κάθε μία καλείται να επαναπροσδιορίσει τι άφησε πίσω και τι διεκδικεί ακόμη.

Την παράσταση σκηνοθετεί και συνυπογράφει δραματουργικά η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, η οποία για πρώτη φορά περνά και στη συγγραφή, συνεχίζοντας τη σκηνική της έρευνα πάνω στη γυναικεία ταυτότητα, την εξουσία και τους μηχανισμούς της οικογένειας ως πεδίο σύγκρουσης και επαναπροσδιορισμού.

Η παράσταση «Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)» παρουσιάστηκε υπό την αιγίδα του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός» του Υπουργείου Πολιτισμού, στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Κεφαλονιά, αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις στο κοινό.

 

 

Διάρκεια: 80’ (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλη ηλικία: 13+

IN-Visible

Alt text

IN-Visible
Μια ψηφιακή συμμετοχική performance για την ενδοσυντροφική κακοποίηση

Πώς νιώθεις όταν βλέπεις ένα ζευγάρι να συμπεριφέρεται βίαια σε δημόσιο χώρο;
Μπορείς να κάνεις κάτι;

Τα νέα μέσα τεχνολογίας εισέρχονται στον ιδιωτικό χώρο μιας σχέσης, προσφέροντας την ευκαιρία να δημοσιοποιηθεί αυτό που είναι καλά κρυμμένο. Πόσες ιστορίες μπορούμε να αφηγηθούμε όλες και όλοι μαζί και πόσες από αυτές θα μπορούσαν να προληφθούν αν τις φανερώναμε; Το IN-Visible είναι μια ψηφιακή συμμετοχική περφόρμανς με θέμα την ενδοσυντροφική κακοποίηση. Συνδυάζει τα νέα μέσα τεχνολογίας ως τρόπο να εμπλέξει την κοινότητα, διατηρώντας την ανωνυμία και ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να μιλήσουν για την κακοποιητική συμπεριφορά. Οι θεάτριες και θεατές γίνονται οι δραματουργοί της παράστασης, δημιουργώντας συλλογικά το κείμενο.

Η παράσταση γίνεται διαδραστική και συμμετοχική μέσω της χρήσης πλατφορμών και εφαρμογών όπως το youtube, το mentimeter, το OBS studio και το arduino.

Το έργο υλοποιείται με την υποστήριξη της Cube Non Profit Organization στα πλαίσια του προγράμματος Digital On Stage και θα ταξιδέψει το Νοέμβριο στο φεστιβάλ ‘For Real Festival’ στο Leuven στο Βέλγιο.

 

Διάρκεια: 45 λεπτά

Αποποίηση ευθύνης*
Η παράσταση περιλαμβάνει συμβολικές πράξεις βίας που ενδέχεται να προκαλέσουν δυσάρεστα συναισθήματα
Ηλικίες: 16+

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

Alt text

Oμάδα Dulcinea
O θάνατος ενός ηθοποιού
εμπνευσμένο από το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»
Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

Βράδυ. Θέατρο. Ένα φτέρνισμα.

Η ομάδα Dulcinea, από τις 16 Απριλίου και για λίγες παραστάσεις, παρουσιάζει το έργο «Ο θάνατος ενός ηθοποιού», σε σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Ιακώβου. Το έργο συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου» και μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου η κοινωνική απαξίωση και η ενοχή του καλλιτέχνη έχουν πλέον εσωτερικευτεί. Στο δραματουργικό υλικό της παράστασης ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ «Ο Πιανίστας» και «Στο Νεκροταφείο».
Αντλώντας από τη σκέψη του Theodor W. Adorno, η παράσταση προσεγγίζει την τέχνη ως πεδίο κοινωνικής ενοχής: το «λαμπερό θέαμα» συχνά οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, την έκθεση και τη ματαιότητα εκείνων που το παράγουν.

Δύο ηθοποιοί, ένας μουσικός και μία δημόσια υπάλληλος συνθέτουν ένα θέατρο που σταδιακά καταρρέει, μέσα από σκηνικές εικόνες που παραπέμπουν στην αισθητική των κλόουν και των παλιών μπουλουκιών.

Μια παράσταση για τη μικρή, καθημερινή απαξίωση που γίνεται εσωτερική καταδίκη.

 

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλωφ; Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο; Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχωφ;

Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά.
Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου.

Κι αυτός ο Άλλος, αυτός ο Άλλος…

Έτσι, ένα απλό φτέρνισμα μπορεί να γίνει η αφορμή για έναν θάνατο.

 

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Όσο ακόμη οι καλλιτέχνες/ιδες απαξιώνονται κοινωνικά και θεσμικά, χρειάζεται να ανοίγουμε ξανά και ξανά τη συζήτηση για τη «χρησιμότητα» των ηθοποιών και του θεάτρου.

«Μη χρήσιμος, ενδεχομένως, για τον εαυτό του σήμερα, μη χρηστός για τους άλλους χθες, μήπως ο ηθοποιός συνιστά τελικώς τη φιγούρα του ΑΧΡΗΣΤΟΥ μέσα σε κοινωνίες που θεοποιούν τη χρησιμότητα, την αδελφή της, τη χρηστότητα, και την κοινή μητέρα τους, τη ΧΡΗΣΗ»; Αυτά έγραψε ο Β. Παπαβασιλείου σχεδόν 20 χρόνια πριν στον πρόλογο του βιβλίου «Το παράδοξο με τον ηθοποιό» του Denis Diderot. Το σημερινό παράδοξο, μου φαίνεται πως είναι η κανονικοποίηση της ελάχιστης αξίας που έχει σήμερα κοινωνικά το θέατρο και οι ηθοποιοί, σε βαθμό που κι αυτοί οι τελευταίοι νιώθουν πια εντελώς ματαιωμένοι. Τι να μας κάνει και το θέατρο την ώρα των πολέμων, των οικονομικών κρίσεων, των ανισοτήτων και των μεγάλων φόβων; Οι ηθοποιοί φοβούνται. Οι καλλιτέχνες φοβούνται. Οι δουλειές τους δεν θεωρούνται σημαντικές και ο άνθρωπος τον 21ο αιώνα προσδιορίζεται από το επάγγελμά του.
Κι όμως, οι ηθοποιοί είναι αυτές οι γενναίες, αυτές οι ευαίσθητες, αυτοί οι εύθραυστοι, αυτοί οι δυναμικοί, που επενδύουν τελικά στο συλλογικό φαντασιακό και στην κοινή εμπειρία, παρά τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις. Με τον «Θάνατο ενός ηθοποιού» επιχειρούμε μια μικρή αντίσταση απέναντι στη ματαίωση που συχνά συνοδεύει το επάγγελμα του ηθοποιού.

Αντιστεκόμαστε με τον τρόπο του Μπέκετ:
«Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

 

Βιογραφικό της ομάδας Dulcinea

Η Dulcinea Compania ιδρύθηκε με σκοπό τη δημιουργία καλλιτεχνικών δράσεων, ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠΠΟ (2022–2025) και έχει συνεργαστεί με την Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, τους Los Torreznos, το ThessFringe Festival, τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» κ.ά. Συμμετείχε στην Biennale Θεσσαλονίκης («#thehead | On becoming an animal» του Πάνου Σκλαβενίτη), ενώ παραστάσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Πλύφα, Θέατρο 104, Pikap Kato, Θέατρο Άνετον, Space Lab, Artbox Φαργκάνη, Ρομαντικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Tavros Art Space κ.ά.

Περισσότερα: www.dulcineacompania.gr

 

Η παράσταση «Ο θάνατος ενός ηθοποιού» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την
οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Διάρκεια: 70 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία:
12+

collapse: data.models.worlds.

Alt text

collapse:data.models.worlds.
Ομιλίες καλλιτεχνών και συζήτηση

Με τη συμμετοχή των Latent Community, Μαρία Μαυροπούλου, Felix Stalder
Συντονίζουν: Κατερίνα Γκουτζιούλη, Δάφνη Δραγώνα

Τι αλλάζει σε μια εποχή ενδεχόμενης περιβαλλοντικής και υπολογιστικής κατάρρευσης; Πώς συνδέονται οι τεχνολογικές λύσεις με την εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη; Θα μπορούσαν οι υποδομές και τα οικοσυστήματα να υποστηρίζουν το ένα το άλλο και να συμβάλλουν στην αποκατάσταση της περιβαλλοντικής και κοινωνικής ισορροπίας;

Στο πλαίσιο της έκθεσης collapse: data.models.worlds, συμμετέχοντες καλλιτέχνες προσκαλούνται να παρουσιάσουν την καλλιτεχνική τους έρευνα και τις μεθοδολογίες που διαμορφώνουν την πρακτική τους. Το καλλιτεχνικό δίδυμο Latent Community θα παρουσιάσει τη συνεχιζόμενη έρευνά του γύρω από τις εξορυκτικές υποδομές και τα ενεργειακά καθεστώτα στη Δυτική Μακεδονία, ιχνηλατώντας την πορεία που τώρα διαγράφεται από την οικονομία του λιγνίτη προς τις αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις του υπολογιστικού νέφους. Η καλλιτέχνις Μαρία Μαυροπούλου θα συζητήσει το φαινόμενο του “model collapse”, εξετάζοντας τη  σταδιακή υποβάθμιση της παραγωγής περιεχομένου σε σχέση με την πολιτισμική ισοπέδωση και την περιβαλλοντική εξάντληση. Ο θεωρητικός μέσων Felix Stalder θα αναφερθεί στη συνεργασία του με τους καλλιτέχνες Vladan Joler και Gordan Savičić, εστιάζοντας στη χαρτογράφηση των κοινωνικών, τεχνολογικών, πληροφοριακών και οικολογικών σχέσεων που εμπλέκονται στην επαναφορά ενός συγκεκριμένου είδους πτηνού στο φυσικό του περιβάλλον.

Το πάνελ θα αναδείξει πρακτικές οπτικοποίησης, χαρτογράφησης και τεκμηρίωσης ως εργαλεία για την κριτική διερεύνηση υποδομών που σχετίζονται με τα δεδομένα, την ενέργεια και την οικολογία. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί σε ζητήματα κυριαρχίας, μορφών αντίστασης και στη δυνατότητα διαμόρφωσης συλλογικών φαντασιακών για βιώσιμα μέλλοντα.

Η συζήτηση θα γίνει στην αγγλική γλώσσα.

H έκθεση θα είναι επισκέψιμη πριν την εκδήλωση, 17.00-19.00.

Η έκθεση collapse: data.models.worlds διαρκεί έως τις 2 Απριλίου 2026 στο Saigon και πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ, του Swiss Arts Council Pro Helvetia και του Error 417 Expectation Failed.

Περισσότερες πληροφορίες: https://vektorathens.org/collapse-data-models-worlds/ 

THE TRIALS

Alt text

The Trials
της Dawn King
Μια παραγωγή της FONACT
Σκηνοθεσία: Γιούλα Μπούνταλη

 

«Όλοι ζούσαν όπως κι εμείς… Δεν ήμουν χειρότερη από κανέναν άλλον.»

Σε ένα Κράτος του κοντινού μέλλοντος, μια ομάδα εφήβων ενόρκων συγκεντρώνεται για να εκδώσει ετυμηγορία απέναντι στη γενιά που προηγήθηκε, για εγκλήματα ενάντια στο κλίμα.

Ποιος είναι πραγματικά ένοχος και ποιος πρέπει να πληρώσει το απόλυτο τίμημα;

Το καίρια επίκαιρο έργο της Dawn King παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από ένα νεανικό διεθνές καστ.

Παράσταση στα Αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

TRAINING PECULIARITY

Alt text

Intensive Workshop
TRAINING PECULIARITY
Το σωματικό θέατρο ως δημιουργικό εργαλείο
Προβάλλοντας τη μοναδικότητά σου μέσα στη συλλογική δημιουργία

Με συντονίστρια τη NELA FORTUNATO (στα αγγλικά)

Το ΠΛΥΦΑ καλωσορίζει ξανά την Αργεντινή καλλιτέχνιδα για δύο ημέρες που θα λειτουργήσουν ως καταλύτης για τη δημιουργία. Μέσα από ασκήσεις σωματικού θεάτρου και ανάλυση κίνησης, θα βουτήξουμε στη δική μας ατομικότητα με στόχο τη δημιουργία συλλογικών σκηνικών αφηγήσεων.

ΘΕΜΑΤΑ

Ιδιαιτερότητες / ταυτότητα πάνω στη σκηνή / δυναμικές κίνησης, φωνής και χώρου / το συλλογικό σώμα

ΣΤΟΧΟΙ

Να παρατηρήσουμε, μέσα από την παρατήρηση και την εξάσκηση, τις προσωπικές και ομαδικές σωματικές τάσεις, ενεργοποιώντας την ανάπτυξη χαρακτήρων, σκηνών και ποιητικών αφηγήσεων.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Εργασία πάνω στις δικές μας ιδιαίτερες δυναμικές — μαζί τους, όχι εναντίον τους // Ασκήσεις παρατήρησης και δημιουργίας μέσα από το σώμα που κινείται και παράγει ήχο // μεταφορά των αντιλήψεών μας σε ένα συλλογικό φαντασιακό που προκύπτει από την εκπαίδευση // δημιουργία αφηγήσεων που αναδύονται από τη συνάντηση στην παρούσα στιγμή // ενίσχυση των μοναδικών φωνών μας

Απευθύνεται σε καλλιτέχνες θεάτρου με ή χωρίς προηγούμενη εκπαίδευση που επιθυμούν να εμπλουτίσουν το προσωπικό τους υλικό και να διευρύνουν τις αφηγηματικές τους δυνατότητες από μια σωματική / ποιητική οπτική, ενθαρρύνοντας την ακρόαση και την αυτοπαρατήρηση.

Η Nela Fortunato είναι Αργεντινή δημιουργός θεάτρου, σκηνοθέτρια, περφόρμερ και δασκάλα. Η πρακτική της βρίσκεται στο σημείο συνάντησης του σωματικού θεάτρου, της immersive δραματουργίας και της συλλογικής δημιουργίας, αναπτύσσοντας αυτό που η ίδια ονομάζει «dramaturgy of the body». Εργάζεται μέσα από την υβριδοποίηση της κίνησης, της αυτοβιογραφικής γραφής, της φωνητικής σύνθεσης και συμμετοχικών μηχανισμών, φανταζόμενη παραστατικά περιβάλλοντα όπου το προσωπικό συνομιλεί με το συλλογικό.

Είναι συνιδρύτρια των ομάδων Usted Está Aquí και La Monstruosa στο Bs As, με τις οποίες έχει συλλάβει και αναπτύξει site-specific και immersive πρότζεκτ. Έχει επίσης συντονίσει διεπιστημονικές πλατφόρμες δημιουργίας, στις οποίες συμμετείχε και ως περφόρμερ. Παράλληλα, αναπτύσσει μια προσωπική καλλιτεχνική γραμμή που εξερευνά τη μετάβαση από το σόλο performance στη συνεργατική εμπειρία. Ως σκηνοθέτρια και facilitator έχει αναπτύξει εργαστήρια και πρότζεκτ στην Αργεντινή, την Ελλάδα, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, διαμορφώνοντας διαδικασίες συλλογικής συγγραφής και διαπολιτισμικού διαλόγου. Το έργο της SOPA — γραμμένο και σκηνοθετημένο από την ίδια — άνοιξε νέους δρόμους διερεύνησης γύρω από το gender/genre με δική του ιδιαίτερη φωνή. Έχει εκπαιδευτεί στο Andamio 90 και υπήρξε υπότροφος στο London International School of Performing Arts, όπου ειδικεύτηκε στην ανάλυση κίνησης, το σωματικό θέατρο, το devising και τη δημιουργία με μάσκες.

Διάρκεια: 10:00 – 13:00

STYLIN’ THE BEAT VOL.7 | 2026

Alt text

Stylin’ The Beat vol.7 2026 | International Street Dance Festival

Το Stylin’ The Beat επιστρέφει για 7η χρονιά στην Αθήνα, επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως ένα από τα σημαντικότερα διεθνή street dance events στην Ελλάδα. Ένα διήμερο festival που ανεβάζει τον πήχη, συγκεντρώνοντας χορευτές, judges και vibes από όλη την Ευρώπη. Στις 21 & 22 Μαρτίου, το ΠΛΥΦΑ μετατρέπεται σε σημείο συνάντησης για εκρηκτικές μάχες, αυθεντική ενέργεια και street κουλτούρα χωρίς φίλτρα.

Το festival διοργανώνεται από τη βραβευμένη Hood Groove Management, η οποία έχει στο ενεργητικό της μερικά από τα πιο σημαντικά και επιτυχημένα street events στην Ελλάδα, όπως το Breaking Bad (Αθήνα), το South Break Jam (Χανιά), καθώς και το δημοφιλές Triple X Battle στην Αθήνα. Με σταθερή παρουσία στη σκηνή και διεθνείς συνεργασίες, η Hood Groove Management ενδυναμώνει διαρκώς τον ρόλο της στη σύγχρονη street κουλτούρα.

Στο Stylin’ The Beat vol.7 θα παρευρεθούν κριτές από την Ιταλία, την Ελβετία και την Κύπρο, ενώ στη σκηνή θα δούμε χορευτές από όλη την Ευρώπη, μετατρέποντας το event σε μια πραγματική γιορτή του Hip Hop.

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

1. 2vs2 Open Styles Μαθητικό (έως 17 ετών)

Νέοι χορευτές ανεβαίνουν στη σκηνή για να δείξουν δημιουργικότητα, στυλ και καθαρή ενέργεια. Μετά τα προκριματικά, οι καλύτερες ομάδες θα αναμετρηθούν για την πρώτη θέση.

2. 2vs2 Breaking Μαθητικό (έως 15 ετών)

Μικροί b-boys και b-girls από την Ελλάδα και την Ευρώπη διεκδικούν μια θέση στον τελικό μέσα από μια ισχυρή προκριματική φάση, από την οποία αναδεικνύονται οι 8 καλύτερες ομάδες.

3. 2vs2 Breaking Adults

Η κατηγορία 2vs2 Breaking – Adults αποτελεί προκριματική φάση για το διεθνές event Soul Cypher Swiss στην Ελβετία, προσδίδοντας ιδιαίτερη βαρύτητα και ανταγωνισμό. Δυάδες χορευτών μάχονται, με στόχο την πρόκριση και τη διεθνή εκπροσώπηση, αναδεικνύοντας τη συνεργασία, τη στρατηγική και τη συλλογική έκφραση του breaking.

4. 2vs2 Open-Styles Adults

Χορευτές από διάφορα urban styles – hip hop, popping, house, locking και πολλά ακόμη – διαγωνίζονται σε μια κατηγορία που βασίζεται στο freestyle, στη δημιουργικότητα και στον αυθορμητισμό. Η κατηγορία αυτή αποτελεί επίσημο προκριματικό για το Soul Cypher στην Ελβετία, προσφέροντας στους νικητές μια σημαντική ευκαιρία να διαγωνιστούν σε διεθνές event υψηλού κύρους.

5. Hip Hop – Lucky or Skilled

Η κατηγορία Hip Hop – Lucky or Skilled εισάγει ένα ιδιαίτερο και απρόβλεπτο format, όπου η τεχνική συναντά τον παράγοντα της τύχης. Μετά την προκριματική φάση, επιλέγονται οι 16 καλύτεροι χορευτές, οι οποίοι μέσω κλήρωσης σχηματίζουν 8 τυχαία ζευγάρια. Τα ζευγάρια διαγωνίζονται σε σύστημα πυραμίδας, από το οποίο αναδεικνύεται ένα νικητήριο ζευγάρι. Στη συνέχεια, οι δύο χορευτές του ζευγαριού αναμετρώνται μεταξύ τους, οδηγώντας στην ανάδειξη του τελικού νικητή της κατηγορίας.

6. O.T.F. Breaking

Η κατηγορία αυτή ξεχωρίζει για τον πολυδιάστατο και απαιτητικό χαρακτήρα της. Μετά την προκριματική φάση, οι 8 καλύτεροι breakers συμμετέχουν σε ένα τουρνουά έξι γύρων, που δοκιμάζει την προσαρμοστικότητα και τη συνολική τους αντίληψη στον χορό. Το format περιλαμβάνει δύο γύρους 1 vs 1, δύο γύρους 2 vs 2 και δύο γύρους 4 vs 4, με όλες τις κληρώσεις να πραγματοποιούνται τυχαία, ενισχύοντας το στοιχείο του αυθορμητισμού και της στιγμιαίας δημιουργίας.

 

Διάρκεια: 3 ώρες κάθε ημέρα
Κατάλληλη ηλικία: 3+