Αρχεία: Events

Το πολιτικά αιχμηρό και εξαιρετικά επίκαιρο έργο του Εντουάρ Λουί, «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», επιστρέφει στο ΠΛΥΦΑ με νέο κύκλο παραστάσεων, από τις 9 Μαρτίου έως τις 30 Απριλίου. Η παράσταση της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, που μας υπενθύμισε πόσο προσωπική μας υπόθεση είναι η πολιτική, επανέρχεται σε μια χρονική στιγμή κρίσιμη για όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο, ο οποίος συνεχίζει να αγωνίζεται ενάντια σε μια πολιτική απόφαση, το ΠΔ 85/2022, που δεν είναι «ζήτημα αισθητικής» αλλά «ζήτημα ζωής και θανάτου».

«Δεν πρέπει να λέμε τα ίδια και τα ίδια μέχρι να μας ακούσουν;»

Το έργο

«Μπαμπά, κοίτα, κοίτα, κοίτα!», ουρλιάζει ξανά και ξανά ο Εντουάρ Λουί, αφηγούμενος την ιστορία της ζωής του πατέρα του μέσα από την οδυνηρή σχέση μαζί του, μια σχέση-«ανοιχτή πληγή» λόγω της μη αποδοχής της σεξουαλικής ταυτότητας του γιου από τον πατέρα. Εκτός, όμως, από μια προσωπική και συγκλονιστικά αληθινή εξομολόγηση, μέσα από την οποία ο γιος προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει, να κατανοήσει και τελικά να συγχωρέσει τον πατέρα του, το έργο είναι ένα αμείλικτο «κατηγορώ» στους κυρίαρχους της Γης, αυτούς τους λίγους που με μια τους απόφαση μπορούν να προκαλέσουν ασφυξία στους πολλούς, αυτούς «που ξεφεύγουν από την ντροπή χάρη στη λήθη».

Η παράσταση

Δύο αεικίνητοι ηθοποιοί επί σκηνής, ο Γιώργος Κισσανδράκης και ο Διονύσης (Ντένης) Μακρής, ξεκινούν την ιστορία στο εδώ και τώρα, δανείζονται τη ματιά ανθρώπων που τη βίωσαν, μπαίνουν μέσα στα περιστατικά και προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν τις εικόνες, ταξιδεύοντας σε αναμνήσεις από όσα συνέβησαν, όσα δεν συνέβησαν και όσα θα μπορούσαν να συμβούν. Βουτώντας στις μνήμες, έρχονται αντιμέτωποι με την ανάγκη αποδοχής, με τη σεξουαλικότητα και τη βία, με το ειδικό που γίνεται γενικό, με το προσωπικό που οδηγεί στο κοινωνικό, με το «πολιτικό» στη ζωή μας και την πολιτική που μας αφορά άμεσα και προσωπικά.

«Έχεις δίκιο, πιστεύω πως χρειάζεται μια γερή επανάσταση.»

Η θεατρική ομάδα b.p.m. theater group παρουσιάζει για πρώτη φορά το θεατρικό έργο της Δανάης Λιοδάκη «Αυτές που δεν προλάβατε»

«Αυτές που δεν προλάβατε», μια φεμινιστική κωμωδία για την γυναικεία φιλία παρουσιάζεται για πρώτη φορά από την ομάδα b.p.m. (beats per minute) στο ΠΛΥΦΑ. Το έργο προσεγγίζει θέματα όπως η έμφυλη βία, η γυναικεία καταπίεση, η σεξουαλική παρενόχληση, μέσα από το πρίσμα της γυναικείας ενδυνάμωσης και του δεσμού της γυναικείας φιλίας.

Το έργο «Αυτές που δεν προλάβατε» ακολουθεί τέσσερις παιδικές φίλες που ξαναβρίσκονται αναπάντεχα. Χωρίς να ξέρουν τι τις έφερε και πάλι κοντά και γιατί, αποφασίζουν να αναλάβουν δράση “για να μην μας την πέφτουν τα αφεντικά, να μη μας φτύνουν στο δρόμο, να μη φοβόμαστε να γυρίσουμε το βράδυ σπίτι μας και γενικά ξέρετε, για όλα αυτά”. Παρακολουθούμε βήμα- βήμα την πορεία τους προς την δημιουργία μιας μυστικής φεμινιστικής ομάδας, αλλά και το ξανασμίξιμό τους, τις αμφιβολίες και τα εμπόδια που συναντούν, σε μια ιστορία με χιούμορ και ευαισθησία, που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη δράση και την αφήγηση, ανάμεσα στο ρεαλισμό και την φαντασία.

Όταν ο υπουργός υγείας της χώρας τους θα ανακοινώσει την απαγόρευση των αμβλώσεων, οι τέσσερις γυναίκες αποφασίζουν να αναβαθμίσουν την δράση τους με μια μεγάλη επιχείρηση. Ό, τι θα ακολουθήσει θα ενώσει ξανά τις τέσσερις φίλες για πάντα.

Η ομάδα b.p.m. ιδρύθηκε το 2018 από αποφοίτους της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης- Κάρολος Κουν και γρήγορα ξεχώρισε με βραβεύσεις και αξιοσημείωτη επιτυχία στις παραστάσεις της. Μετά την επιτυχημένη δεύτερη χρονιά παραστάσεων του «Hyperspace ή αλλιώς..», η ομάδα επιμένει να παίρνει θέση σε σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, κρατώντας μια χιουμοριστική και φρέσκια ματιά. Το πρωτότυπο, σύγχρονο θεατρικό έργο «Αυτές που δεν προλάβατε» αναμένεται να κυκλοφορήσει άμεσα από την Κάπα Εκδοτική.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Καραπάνου “Ο Υπνοβάτης” / Εκδόσεις Καστανιώτη.

Σε έναν κόσμο που κάθε μέρα τελειώνει, σε ένα κόσμο που κάθε μέρα εξαγγέλλεται μια νέα αυτοεκπληρούμενη προφητεία, σε ένα κόσμο, όπου ο Θεός μοιάζει απών ή “κουρασμένος”, θα έλεγε κανείς πως οι άνθρωποι θα έφταναν στα όρια τους, θα συναντούσαν τον ενεργοποιημένο εαυτό τους. Θα ξεχύνονταν με λύσσα προς οποιαδήποτε λύση θα εξασφάλιζε την σωτηρία τους.

Σε ένα άτυπο προθάλαμο του Παραδείσου, σε ένα σύγχρονο Καθαρτήριο, συντελείται μια νέα Αποκάλυψη με πρωταγωνιστές μια ομάδα καλλιτεχνών που αναζητούν έναν νέο Μεσσία. Και τον βρίσκουν. Το πρόβλημα είναι πως ο κόσμος για άλλη μια φορά δεν θα τελειώσει. Κι εκείνοι θα πρέπει να ζήσουν με τον Μεσσία. Με έναν Μεσσία σε ρόλο αστυνομικού, που παρακολουθεί, τιμωρεί και λυτρώνει. «Καθένας ευχόταν κάτι να συμβεί» λένε οι πρωταγωνιστές. Και οι ευχές τους μεταφράζονται από τον «Θεό» κατά βούληση.

Η παράσταση “Τρίπτυχο. Σπουδή στην αδράνεια” είναι ένα σκηνικό πείραμα. Υλικά του είναι, το βραβευμένο μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Καραπάνου “Ο Υπνοβάτης”, διασκευασμένο από την Δήμητρα Δερμιτζάκη, το εικαστικό έργο του Francis Bacon και τα ψηφιακά μέσα.

Μια υβριδική performance υδάτινων θεοτήτων

Μια συμπαραγωγή Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιταλίας, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Stronger Peripheries που συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα Δημιουργική Ευρώπη της ΕΕ

Η Polygreen Culture & Art Initiative (PCAI) παρουσιάζει την παράσταση «ΙΧΘΥΟΛΑΤΡΕΙΑ / ICΗTHΥOLATRY: Μια υβριδική performance υδάτινων θεοτήτων» σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Εύας Γιαννακοπούλου στο Βιομηχανικό Πάρκο ΠΛΥΦΑ την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Ιανουαρίου, σε συμπαραγωγή με την Artemrede (Πορτογαλία – σε συνεργασία με τον Δήμο του Torres Vedras) και το L’Αrboreto (Ιταλία).

Αφορμώμενη από το βιβλίο της θεωρητικού Astrida Neimanis “Bodies of Water” (2017), όπου εισάγεται για πρώτη φορά η έννοια του Υδροφεμινισμού, σύμφωνα με την οποία το νερό, οι θηλυκότητες, οι ενσώματες πρακτικές και η οικολογία συνδέονται μεταξύ τους δημιουργώντας «νέες» μελλοντικές συνέργειες, η «ΙΧΘΥΟΛΑΤΡΕΙΑ / ICΗTHΥOLATRY» είναι μια υβριδική παράσταση με εξομολογητικά στοιχεία για την τρίτη ηλικία, τις πλημμύρες, τα υγρά και την εμμηνόπαυση. Βασίζεται σε έρευνα που διεξήχθη σε κοινότητες που συνδέονται με ποτάμια, λίμνες, χειμάρρους αλλά και ομάδες γυναικών, κατά την πορεία δύο ερευνητικών και δύο δημιουργικών προγραμμάτων φιλοξενίας που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιταλία, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Stronger Peripheries: A Southern Coalition. Η εικαστικός-σκηνοθέτιδα και η δημιουργική κοινότητα ανέπτυξαν από κοινού τη δραματουργία και τα κείμενα μέσα από προσωπικές εξομολογήσεις και συνεντεύξεις των τοπικών κοινοτήτων του Πειραιά, του Torres Vedras της Πορτογαλίας και του Mondaino της Ιταλίας, με τρόπο που το περιεχόμενό τους να αποτελεί πνευματική συνδημιουργία όλων των συμμετεχουσών.

Αν το νερό είναι το στοιχείο από το οποίο προέρχονται όλοι οι οργανισμοί, πώς θα μπορούσαμε ενδεχομένως να επιστρέψουμε σε αυτή την αρχική κατάσταση ύπαρξης, απαλείφοντας τα όρια μεταξύ εξέλιξης, γονιδίων, ιστορίας, πολιτισμού και φύσης; Την απάντηση σε αυτή την ερώτηση επιχειρεί να δώσει η «ΙΧΘΥΟΛΑΤΡΕΙΑ», γεφυρώνοντας το «κενό» μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, μεταξύ ανθρώπινων και μη ανθρώπινων μορφών ύπαρξης, μεδουσών και σκύλων.

Τα εκκεντρικά πλάσματα της «ΙΧΘΥΟΛΑΤΡΕΙΑΣ» –μια πολεμίστρια, ένα μετα-ανθρώπινο πλάσμα, ένα γυναικείο φαινόμενο και ένα ψάρι– θα κατοικήσουν στη σκηνή του Βιομηχανικού Πάρκου Πλύφα και σε εκείνη του Teatro Cine της Πορτογαλίας για να κάνουν μια βουτιά σε έναν ονειρικό ωκεανό ρευστών δυνατοτήτων. Πρόκειται για μια παράσταση που «βουτάει» σε ένα εμβυθιστικό σύμπαν συναισθηματικών και υποβρύχιων συνασπισμών.

Είστε έτοιμα να κολυμπήσετε;

* Η παράσταση αποτελεί νέα συμπαραγωγή του PCAI (Ελλάδα), της Artemrede (Πορτογαλία – σε συνεργασία με τον Δήμο του Torres Vedras) και του L’Arboreto (Ιταλία) στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Stronger Peripheries: A Southern Coalition, που συγχρηματοδοτείται από το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εντός του 2023, η «ΙΧΘΥΟΛΑΤΡΕΙΑ» θα παρουσιαστεί επίσης στην Πορτογαλία.
** Το υλικό ορισμένων κοστουμιών δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια ενός δημιουργικού εργαστηρίου με το κοινό που παρακολούθησε την ανοιχτή πρόβα κατά την καλλιτεχνική φιλοξενία της καλλιτέχνιδας στο Teatro Dimora L’Arboreto (IT).
*** Η παράσταση περιέχει σκηνές γυμνού και είναι κατάλληλη για άνω των 16 ετών.
**** Η παράσταση διαθέτει αγγλικούς υπέρτιτλους.

«Ένα μανιφέστο λέξεων και ήχων ενάντια στον στιγματισμό που συνοδεύει τις ψυχικές ασθένειες»

To ΜΠΛΕ είναι το πρώτο μέρος μίας θεατρικής χρωματικής πενταλογίας που δημιουργήθηκε από την ομάδα θεάτρου «Bleu en Haut Bleu en Bas» (Μπλε Πάνω Μπλε Κάτω) με έδρα την Ελβετία και πρωτοπαρουσιάστηκε το 2016 στη Γενεύη. Έκτοτε, έχει φιλοξενηθεί σε θεατρικές σκηνές σε Ελλάδα, Κύπρο, Ελβετία, Γαλλία, Λίβανο, και σε μεγάλα διεθνή Φεστιβάλ (Festival La Bâtie, Festival Plein Tube κ.ά).

Μετά την επιτυχία του τελευταίου της έργου G.O.L.D. που έκανε πρεμιέρα στο Festival de la Bâtie τον Αύγουστο του 2022 και το οποίο θα ανέβει το 2023 στο Παρίσι, η Άννα έρχεται για μια ακόμα φορά στην Ελλάδα με το Μπλε μόνο για λίγες παραστάσεις.

Στην Ελβετία, μετά το Μπλε, η Άννα ανέβασε το Αιματηρό Φούξια, το Λευκό, το G.O.L.D. (Glory or Little Dreams) και τώρα ετοιμάζει το Black – What a Beaty-Full Catastrophe.

Παράλληλα ετοιμάζει το πρώτο της χορογραφικό έργο και ταινία Kiss and Fly.

Για το έργο, τι είναι το ΜΠΛΕ;

Πρόκειται για ένα σύγχρονο περφόρματιφ έργο όπου η γλώσσα μπλέκεται με τη μουσική. Μία ηθοποιός κι ένας μουσικός συντονίζονται και φέρνουν τον θεατή στην καρδιά της προσωπικής αλήθειας που κρύβεται πίσω από το άγχος.

Ο άνθρωπος αισθανόταν άγχος ανέκαθεν. Ωστόσο, παρατηρούμε τα γενεσιουργά αίτια του άγχους να αλλάζουν ανά τα χρόνια. Είναι διαφορετικό να αγχώνεσαι επειδή μαθαίνεις ότι η Γη δεν είναι επίπεδη αλλά στρογγυλή και να φοβάσαι μην πέσεις στο κενό, από το να ακούς την καρδιά σου να χτυπά όλο και πιο γρήγορα νομίζοντας ότι θα πάθεις καρδιακή ανακοπή.

Αντίθετα με παλαιότερες εποχές, όπου η άγνοια ήταν αυτή που απειλούσε τον άνθρωπο προκαλώντας του φόβο και άγχος, σήμερα είναι η υπερπληροφόρηση. Το ΜΠΛΕ είναι μία περφόρμανς που πραγματεύεται το ενδογενές και εξωγενές άγχος, τα ψυχοσωματικά συμπτώματά του και την ευαλωτότητα του ατόμου. Με ένα κείμενο τόσο ωμό όσο και ποιητικό αλλά και μέσα από την ενέργεια του ροκ εν ρολ, η συγγραφέας του έργου και ηθοποιός επί σκηνής, Άννα Λεμονάκη, εκθέτει εαυτόν με αφοπλιστική ειλικρίνεια, διεκδικώντας να μοιραστεί ερωτήματα πανανθρώπινα αλλά συχνά ανομολόγητα.

Κυρίαρχο στοιχείο της παράστασης είναι το νερό που θρέφει τα πάντα και για πάντα. Πηγή ζωής και αναζωογόνησης για τη φύση και τον άνθρωπο, σύμβολο εξαγνισμού και κάθαρσης, το νερό σε συνεχή ροή συντηρεί και καθαρίζει το περιβάλλον μέσα και γύρω μας, κινητοποιεί το σώμα και ωφελεί ποικιλοτρόπως την ψυχή.

Απόσπασμα από το κείμενο

«Ποιος φοβάται να κολυμπήσει πάνω απ’ τα φύκια της θάλασσας; Ποιος φοβάται τα δάκρυα του; ή να χαμογελάσει παραπάνω απ’όσο πρέπει; Τα γηρατειά; Τα γερασμένα όνειρα; Την ανεργία; Και φυσικά μιλάω για τη συναισθηματική ανεργία. Την ευθύνη; Να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο; να πεις την αλήθεια στο παιδί σου; Να ανοίξεις την παλάμη σου και να αφήσεις το παιδί σου να πετάξει όπου το τραβά η όρεξη του; Na ξεχάσεις το παιδί που ήσουν κάποτε; Να πεις Όχι και να το υποστηρίξεις; Να πεις Ναι στο ρίσκο. Να πεις συγγνώμη όταν έχεις κάνει μαλακία. Συγγνώμη, έκανα μαλακία. ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΓΥΡΩ ΤΟΥ; Nα ζήσεις την ευτυχία που σου χτυπά την πόρτα; Να ανοίξεις την πόρτα, να ζήσεις έναν έρωτα παθιασμένο, θυμάστε όταν ήσασταν δεκαπέντε χρονών πώς αναψοκοκκινίζατε σε δευτερόλεπτα στα μάγουλα, στο στήθος και χάμω;
ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΡΜΟΝΙΚΑ ΖΩΝΤΑΝΗ;»

Σημείωμα Άννας Λεμονάκη

40 εκατομμύρια ενήλικες Ευρωπαίοι από 18 εώς 54 ετών υποφέρουν από διαταραχές άγχους. Τι συμβαίνει όταν ξαφνικά γινόμαστε προσεκτικοί με τη ζωή και αντί να τη ζούμε μετατρεπόμαστε σε απλούς θεατές; H πρώτη μας όρεξη είναι να βουτήξουμε στη θάλασσα, αλλά το νερό είναι κρύο. Και δε θέλουμε να πάρουμε το ρίσκο μιας ωκεανικής γρίπης. Προσέχουμε και στερούμαστε τον ωκεανό. Νιώθω την ανάγκη να δηλώσω ότι οι διαταραχές άγχους σε οποιαδήποτε μορφή οφείλουν να είναι δημόσιο θέμα και γι’ αυτό το λόγο αποφάσισα να κάνω αυτό το έργο. Όσο περισσότερο και ανοιχτά μιλήσουμε για τα προσωπεία του άγχους (κρίσεις πανικού, φοβίες, μετατραυματικό στρες…) τόσο πιο εύκολα θα καταλάβουμε ότι αυτή η μαύρη επιφάνεια στο βυθό της θάλασσας δεν είναι παρά φύκια και τίποτα άλλο. Το ΜΠΛΕ είναι ένα μανιφέστο λέξεων και ήχων ενάντια στον στιγματισμό που συνοδεύει τις ψυχικές ασθένειες.

Κάθε δημιουργία είναι για μένα η ευκαιρία να πάρω ένα ρίσκο. Ρισκάρω διαλέγοντας θέματα που με φοβερίζουν. Πρόκειται για θέματα που θεωρώ ιλιγγιώδη. Στη δουλειά μου ως σκηνοθέτιδα, συγγραφέας και ηθοποιός δουλεύω πάντα βάζοντας στο επίκεντρο τις αντιθέσεις. Πέρασμα από τη σιγουριά στην αβεβαιότητα, από την τρυφερότητα στη σκληρότητα, από ένα στενό πέρασμα σε έναν χώρο τεράστιο, από τον ρομαντισμό στη χυδαιότητα, από τη σιωπή στην κραυγή, από την ένταση στη νηνεμία, από το θέατρο στο αντιθέατρο. Είναι ακριβώς σε αυτά τα τοπία που βρίσκω υλικό για εξερεύνηση.