Η Dances We Dance, μια χορευτική ομάδα με έδρα τη Νέα Υόρκη, παρουσιάζει την πρώτη της ολοκληρωμένη βραδινή παράσταση στην Αθήνα, στις 8 Μαΐου 2026. Το πρόγραμμα, με τίτλο Harmonic Dissonance, περιλαμβάνει νέα έργα εμπνευσμένα από την πρωτοπόρο του σύγχρονου χορού Isadora Duncan.

Η Καλλιτεχνική Διευθύντρια Francesca Todesco επαναπροσεγγίζει τα Scriabin Études της Duncan μέσα από νέα σόλο, ντουέτα και ομαδικά έργα που εξερευνούν θέματα όπως το πένθος, η ανθεκτικότητα, η ενότητα και η σύγκρουση – αντηχώντας την εκφραστική ένταση της μουσικής του Alexander Scriabin και την οραματική προσέγγιση της Duncan στην κίνηση. Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με παλαιότερα έργα από το ρεπερτόριο της ομάδας.

Διάρκεια: 90′ (με διάλειμμα)

Οι Δακτυλογράφοι
του Μάρεϊ Σίζγκαλ
σε σκηνοθεσία της Νάγιας Μητσάκου

Ένα αριστούργημα του αμερικανικού θεάτρου.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρουσιάζεται το μονόπρακτο «Οι Δακτυλογράφοι» του βραβευμένου Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Μάρεϊ Σίζγκαλ, από τις 4 Απριλίου 2026, κάθε Σάββατο & Κυριακή.

Οι δακτυλογράφοι της δεκαετίας του ’60 — με τους φόβους, τις αναστολές, τις επιθυμίες και τα όνειρά τους — μοιάζουν σχεδόν παράδοξα οικείοι. Οι γραφομηχανές μπορεί να αντικαταστάθηκαν από υπολογιστές, τα τηλέφωνα με καντράν από κινητά και οι ταχυδρομικές παραγγελίες από διαδικτυακές αγορές. Όμως οι ανάγκες, οι φόβοι, οι επιθυμίες μας και ο χρόνος που μας καταδιώκει παραμένουν αναλλοίωτα.

Ο Σίζγκαλ καταφέρνει, μέσα από ένα φαινομενικά απλό στιγμιότυπο της καθημερινότητας δύο τυπικών Νεοϋορκέζων της εποχής του, να συμπυκνώσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε ένα οκτάωρο εργασίας. Ένα οκτάωρο που ξεπερνά τα όρια του χώρου και του χρόνου του έργου και απλώνεται πάνω στην ίδια την ανθρώπινη εμπειρία.

«Οι Δακτυλογράφοι» ,ένα από τα πιο συγκλονιστικά μονόπρακτα της σύγχρονης δραματουργίας, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά  Off-Broadway το 1963, με πρωταγωνιστές τον Ίλαϊ Γουάλας και την Αν Τζάκσον, κερδίζοντας το Drama Desk Award. Ο Μάρεϊ Σίζγκαλ έγινε ευρύτερα γνωστός τόσο για το θεατρικό του έργο «Luv» (1964) όσο και ως σεναριογράφος της κινηματογραφικής επιτυχίας «Tootsie» (1982) με τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζέσικα Λανγκ.

Λίγα λόγια για το Έργο

Όταν ο Πωλ Κάνιγχαμ εμφανίζεται την πρώτη του μέρα στη νέα του δουλειά, σε μια εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών, ξεκαθαρίζει στη συνάδελφό του Σύλβια Πέιτον ότι η παρουσία του εκεί θα είναι προσωρινή. Ο Πωλ σπουδάζει νομικά τα βράδια και, έχοντας έναν ήδη καταξιωμένο θείο δικηγόρο, το μέλλον του φαίνεται πολλά υποσχόμενο.

Η Σύλβια, προϊσταμένη του τμήματος, τον υποδέχεται εγκάρδια. Κι εκείνη έχει τα δικά της όνειρα — κυρίως συναισθηματικής φύσης. Ανάμεσα στους δύο συναδέλφους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς η «προσωρινή» παραμονή του Πωλ στο γραφείο διαρκώς παρατείνεται.

Οι εβδομάδες γίνονται μήνες, οι μήνες γίνονται χρόνια και τα χρόνια μετατρέπονται σε δεκαετίες. Ο Πωλ και η Σύλβια μεγαλώνουν μαζί, μοιραζόμενοι μικρές καθημερινές κουβέντες για όσα συμβαίνουν έξω από το γραφείο και για τα μεγάλα πράγματα που — κάποτε — θα τους επιφυλάξει το μέλλον. Όταν, πια γερασμένοι, λένε το τελευταίο τους «καληνύχτα» στον αόρατο εργοδότη τους, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολόκληρου κύκλου ζωής γεμάτου ματαιωμένες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Έναν κύκλο ζωής ιδωμένο μέσα από το χιούμορ, τη θλίψη, τις αυταπάτες και τους συμβιβασμούς που διαπερνούν την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο Πωλ και η Σύλβια είναι δύο εν δυνάμει ελεύθεροι άνθρωποι — όπως όλοι μας. Με τρόπο τραγελαφικό βλέπουμε τις επιθυμίες και τα όνειρά τους να στραγγαλίζονται  από τον ίδιο τους τον φόβο. Έναν φόβο που γίνεται αλυσίδα, τους καθηλώνει, τους περιορίζει και τους υποτάσσει.

Αυτός ο εν δυνάμει ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι άλλος από τον καθένα μας.

Διάρκεια: 70 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: 12+

BONES

Το χορογραφικό έργο BONES εξερευνά, μέσα από το ανθρώπινο σώμα, τη σχέση ανάμεσα στη δομή, τη στήριξη και τη ρωγμή. Το σώμα εμφανίζεται ως ένα ζωντανό σύστημα που διαρκώς προσαρμόζεται στις πιέσεις, μεταβάλλοντας τη μορφή του για να αντέξει.

Η δημιουργική διαδικασία ξεκίνησε από την παρατήρηση του σώματος ως δυναμική ανατομική δομή. Στην πορεία αυτής της διερεύνησης αναδύθηκε και το τραύμα ως υλικό δημιουργίας, με την μνήμη να προσεγγίζεται όχι ως κάτι που ξεπερνιέται, αλλά ως κάτι που επανέρχεται και μετασχηματίζεται μέσα από το σώμα και την καλλιτεχνική πράξη.

Στη σκηνή  συναντιούνται σώματα που, κουβαλώντας τις δικές τους «παραμορφώσεις» και ιστορίες, δημιουργούν νέα συστήματα στήριξης και ισορροπίας. Η κίνηση γεννιέται από τη συνάντηση αυτών των σωμάτων, από την ανάγκη τους να στηριχθούν, να δυναμώσουν, να μετακινηθούν και να επαναπροσδιορίσουν τη μορφή τους.

Από αυτή τη διερεύνηση προέκυψαν σχέσεις. Οι αφηγήσεις και τα τραύματα μετατράπηκαν σε σύνδεση, επαφή και έκφραση, δημιουργώντας μια χορογραφία όπου η δομή, «το τσαλάκωμα» και η επιβίωση συνυπάρχουν. 

Το BONES αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας για το σώμα Skin – Bones – Heart.

Σημείωμα της Χορογράφου

Με απασχολεί η ιδέα ότι τα σώματα δεν είναι μόνο μορφές αλλά και «αρχεία». Ότι κουβαλούν μνήμες, δικές μας και άλλων. Μνήμες οικογενειακές, ιστορικές, συλλογικές. Πράγματα που ειπώθηκαν και πράγματα που έμειναν σιωπηλά.

Στη διαδικασία του BONES διαβάσαμε κείμενα, γράψαμε ποιήματα και διηγηθήκαμε ιστορίες γύρω από αυτές τις μνήμες. Σιγά σιγά οι λέξεις μετακινήθηκαν στο σώμα, έγιναν κινήσεις, επαφές, σχέσεις. Μας ενδιέφερε να μελετήσουμε πώς τα σώματα συναντιούνται ενώ κουβαλούν ήδη τις δικές τους ρωγμές. Πώς στηρίζονται, πώς μετατοπίζονται, πώς επινοούν νέες μορφές για να συνεχίσουν να ζουν με νόημα.

Ίσως τελικά τα οστά να θυμούνται όσα εμείς ξεχνάμε.

Βιογραφικό σημείωμα

H Τέτη Νικολοπούλου είναι χορεύτρια, δασκάλα χορού και Φυσικής Αγωγής και χορογράφος. Είναι απόφοιτη της Επαγγελματικής Σχολής χορού Νίκης Κονταξάκη και του ΣΕΦΑΑ Αθήνας (ΕΚΠΑ). Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού και διδακτορικού διπλώματος με αντικείμενο τη σύνδεση θεωρίας και πράξης των πρακτικών somatics και του contact improvisation. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια χορού και contact improvisation με σημαντικούς δασκάλους και χορεύει και χορογραφεί από το 1992 (ομάδα σύγχρονου χορού Εννιάμορφο). Έχει συνεργαστεί με χορογράφους, σκηνοθέτες, μουσικούς και εικαστικούς και έχει λάβει μέρος σε διεθνείς πλατφόρμες και φεστιβάλ χορού. Εκτός από εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής στη δημόσια εκπαίδευση, διδάσκει σύγχρονο χορό, αυτοσχεδιασμό και contact improvisation σε επαγγελματικές και ερασιτεχνικές σχολές χορού, διενεργεί έρευνα, δίνει διαλέξεις, γράφει άρθρα και πραγματοποιεί εργαστήρια και σεμινάρια πάνω στις πρακτικές  somatics. Έχει διδάξει contact improvisation σε διεθνή φεστιβάλ της πρακτικής, στο Freiburg, στη Χαλκιδική, στη Κωνσταντινούπολη και στο Bristol. Από το 2017 έως σήμερα, χορεύει και χορογραφεί με την ομάδα χορού Anima-Soma, σε συνεργασία με τη Ζωή Χατζιδάκη. Οι δουλειές της επιχορηγούνται από το ΥΠΠΟ και στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιεί και δωρεάν εργαστήρια επιμόρφωσης σε χορευτές στο contact improvisation και στο Axis Syllabus σε συνεργασία με τον Τίμο Ζέχα. 

Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το ΥΠΠΟ για την καλλιτεχνική περίοδο 2025-2026

Διάρκεια: 45 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: από 10 και πάνω

JUNE JULY

Why did I come in here again;

                                                  ‘Here’, Richard McGuire

Ίσως το παρόν να είναι το πιο παράξενο μέρος για να ζεις.

Το JUNE JULY είναι μια κοσμολογία του Τώρα, του μικρόκοσμου μας και του μακρόκοσμου, με αναφορές σε sci-fi και ρετροφουτουρισμό.

Μια παράσταση για τη νοσταλγία, την προσμονή, τον χρόνο, τις μικρές στιγμές μέσα από τη δημιουργία χορογραφικών χαϊκού που αποτυπώνουν συμπυκνωμένες, φευγαλέες, θραυσματικές εντυπώσεις.

Αντλεί την αρχική της έμπνευση από την πρωτοποριακή γραφιστική νουβέλα “Here” του Richard McGuire και τo ερώτημα “Why did I come in here again” στην εισαγωγή του βιβλίου. Σε αυτό, απεικονίζεται η ίδια τοποθεσία σε διαφορετικά χρονικά σημεία από το αρχέγονο παρελθόν ως χιλιάδες χρόνια μπροστά στο μέλλον.

Για να μας εισάγει σε ένα χορογραφικό liminal space, μια ζώνη αναπόλησης και προσμονής, μια απροσδιόριστη αίσθηση που συνδέει το οικείο με το άγνωστο, καθημερινά στιγμιότυπα και φανταστικά μέλλοντα.

Πώς κατοικούμε -κυριολεκτικά και μεταφορικά- σε τόπους προσωπικής και συλλογικής νοσταλγίας; Οικειότητας και απεραντοσύνης; Πώς μπορεί να ξεδιπλώνονται παράλληλα το εφήμερο του φυσικού κόσμου και της ανθρώπινης φύσης, ο κοσμικός χρόνος και ο χρόνος της καθημερινότητας; Τί απομένει αν “φυσήξουμε αυτή την κοσμική σκόνη”;

Ίσως λίγη ιαπωνική hip-hop να ακούγεται στο βάθος ένα ανοιξιάτικο απόγευμα ή κάπου σε κάποια οθόνη να παίζει η εισαγωγή από το 2001: Η Οδύσεια του Διαστήματος.

Η παράσταση δημιουργεί μια αφήγηση μιας φανταστικής ιστορίας που δεν τελειώνει, που  εμπεριέχει ίχνη, αναμνήσεις, που διαστέλλεται και αυτοαναφλέγεται για δημιουργήσει κάτι καινούριο. Μια αλχημεία νοσταλγίας, μνήμης, σουρεαλισμού και φανταστικού.

Στα πλαίσια μιας διευρυμένης χορογραφίας, το JUNE JULY είναι ένα ζωντανό υβριδικό τοπίο με σώματα, κινήσεις, ήχους, αντικείμενα, φωνές, λέξεις, μικρόφωνα, φωτεινές επιγραφές, οθόνες, μινιμαλιστικά ψηφιακά στοιχεία που ενεργοποιούνται και εξατμίζονται δημιουργώντας μια ανοιχτή σύνθεση σε ένα πολυεπίπεδο σύμπαν.

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας
Με την υποστήριξη του International Theater Institute  – German Centre  και Motion Bank Project στα πλαίσια προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας, Βερολίνο, 2024

H Ελεονώρα Σιαράβα είναι χορογράφος, δραστηριοποιείται μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας και έχει παρουσιάσει την δουλειά της διεθνώς. Ως καλλιτέχνης εξερευνά τη σχέση ανάμεσα σε αισθητικές φόρμες, φαντασιακούς και πραγματικούς χώρους, αλληλοεπικαλυπτόμενες χρονικότητες, υβριδικότητα, την έννοια της ατμόσφαιρας. Για τo έργο της The Body and the Other~ που παρουσιάστηκε στο Tanzhaus NRW, ένα από τα σημαντικότερα κέντρα χορού της Ευρώπης, υποστηρίχτηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού NRW της Γερμανίας, την καλλιτεχνική υποτροφία i-Portunus/Creative Europe/Goethe Institut και συνεργάστηκε με το MIREVI Institut για τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας. Από το 2020 υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας. Δημιούργησε τα έργα BLUE BEYOND (Θέατρο Θησείον, Κ.Θ.Β.Ε., Tanz:digital/ΙΤΙ Germany/Βερολίνο 2023, Frankfurt LAB-Emerging Artists Program 2023, Φρανκφούρτη), Who knows where the time goes #1 (Θέατρο Ροές, residency στο SE.S.TA Centre for Choreographing Development/Interdisciplinary Incubator, Πράγα), I am Dancing in a Room (MOMus-Stereoma Festival). Επιλέχθηκε για το ευρωπαϊκό καλλιτεχνικό project ‘Moving Digits’/Creative Europe (2018-2020) για Χορό και ψηφιακές τεχνολογίες, Tanzhaus Düsseldorf & STL Tallinn. Έχει βραβευθεί από την ARTWORKS-Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) 2022-2023 στο πεδίο Χορογραφίας, επιλέχθηκε για το πρόγραμμα START/Robert Bosch Stiftung & Goethe Institut και ήταν resident χορογράφος στο ITI International Theatre Institute/Motion Bank, Βερολίνο, 2024 και στο UniArts Helsinki, Φιλανδία, 2025. Τα έργα της έχουν συμπεριληφθεί στη Media Library for Dance and Theatre – ITI International Theatre Institute Germany, ένα από τα πιο εκτεταμένα αρχεία οπτικοακουστικής τεκμηρίωσης για τις παραστατικές τέχνες στη Γερμανία.

https://www.per-dance.com

Τρεις Αδελφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)
των Ειρήνη Λαμπρινοπούλου & Δανάη-Αρσενία Φιλίδου
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Κάπου εκεί έξω σίγουρα υπάρχει κάτι καλύτερο. Μη φοβάσαι. Μη φοβάσαι τίποτα.  

Το έργο Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες) αποτελεί μια σύγχρονη ελληνική μεταγραφή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Άντον Τσέχωφ, που φωτίζει με καυστικό χιούμορ και ευαισθησία τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Με αφορμή ένα κληρονομικό ζήτημα, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την απώλεια και τον αποχωρισμό του πρώτου σπιτιού. Τι σημαίνει οικογένεια; Πώς διαχειριζόμαστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και ποια είναι η «Μόσχα» που συνεχίζουμε να αναζητούμε σήμερα;

Έχει πλάκα, πάντως. Το πώς περνάει ο χρόνος.  Σα σήμερα, πριν ένα χρόνο ακριβώς, πέθανε ο πατέρας. Και τώρα να είμαστε εδώ.  Ένα χρόνο μετά. Ακριβώς στο ίδιο σπίτι.

Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο: οι παλιές συγκρούσεις αναβιώνουν, οι συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ επιστρέφουν, οι προσωπικές επιλογές τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση. Οι ισορροπίες τους δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν, καθώς κάθε μία καλείται να επαναπροσδιορίσει τι άφησε πίσω και τι διεκδικεί ακόμη.

Την παράσταση σκηνοθετεί και συνυπογράφει δραματουργικά η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, η οποία για πρώτη φορά περνά και στη συγγραφή, συνεχίζοντας τη σκηνική της έρευνα πάνω στη γυναικεία ταυτότητα, την εξουσία και τους μηχανισμούς της οικογένειας ως πεδίο σύγκρουσης και επαναπροσδιορισμού.

Η παράσταση «Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)» παρουσιάστηκε υπό την αιγίδα του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα Ένας Πολιτισμός» του Υπουργείου Πολιτισμού, στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στην Κεφαλονιά, αφήνοντας εξαιρετικές εντυπώσεις στο κοινό.

Διάρκεια: 80’ (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλη ηλικία: 13+

Oμάδα Dulcinea
O θάνατος ενός ηθοποιού
εμπνευσμένο από το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»
Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

Βράδυ. Θέατρο. Ένα φτέρνισμα.

Η ομάδα Dulcinea, από τις 16 Απριλίου και για λίγες παραστάσεις, παρουσιάζει το έργο «Ο θάνατος ενός ηθοποιού», σε σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Ιακώβου. Το έργο συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου» και μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου η κοινωνική απαξίωση και η ενοχή του καλλιτέχνη έχουν πλέον εσωτερικευτεί. Στο δραματουργικό υλικό της παράστασης ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ «Ο Πιανίστας» και «Στο Νεκροταφείο».
Αντλώντας από τη σκέψη του Theodor W. Adorno, η παράσταση προσεγγίζει την τέχνη ως πεδίο κοινωνικής ενοχής: το «λαμπερό θέαμα» συχνά οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, την έκθεση και τη ματαιότητα εκείνων που το παράγουν.

Δύο ηθοποιοί, ένας μουσικός και μία δημόσια υπάλληλος συνθέτουν ένα θέατρο που σταδιακά καταρρέει, μέσα από σκηνικές εικόνες που παραπέμπουν στην αισθητική των κλόουν και των παλιών μπουλουκιών.

Μια παράσταση για τη μικρή, καθημερινή απαξίωση που γίνεται εσωτερική καταδίκη.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλωφ; Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο; Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχωφ;

Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά.
Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου.

Κι αυτός ο Άλλος, αυτός ο Άλλος…

Έτσι, ένα απλό φτέρνισμα μπορεί να γίνει η αφορμή για έναν θάνατο.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Όσο ακόμη οι καλλιτέχνες/ιδες απαξιώνονται κοινωνικά και θεσμικά, χρειάζεται να ανοίγουμε ξανά και ξανά τη συζήτηση για τη «χρησιμότητα» των ηθοποιών και του θεάτρου.

«Μη χρήσιμος, ενδεχομένως, για τον εαυτό του σήμερα, μη χρηστός για τους άλλους χθες, μήπως ο ηθοποιός συνιστά τελικώς τη φιγούρα του ΑΧΡΗΣΤΟΥ μέσα σε κοινωνίες που θεοποιούν τη χρησιμότητα, την αδελφή της, τη χρηστότητα, και την κοινή μητέρα τους, τη ΧΡΗΣΗ»; Αυτά έγραψε ο Β. Παπαβασιλείου σχεδόν 20 χρόνια πριν στον πρόλογο του βιβλίου «Το παράδοξο με τον ηθοποιό» του Denis Diderot. Το σημερινό παράδοξο, μου φαίνεται πως είναι η κανονικοποίηση της ελάχιστης αξίας που έχει σήμερα κοινωνικά το θέατρο και οι ηθοποιοί, σε βαθμό που κι αυτοί οι τελευταίοι νιώθουν πια εντελώς ματαιωμένοι. Τι να μας κάνει και το θέατρο την ώρα των πολέμων, των οικονομικών κρίσεων, των ανισοτήτων και των μεγάλων φόβων; Οι ηθοποιοί φοβούνται. Οι καλλιτέχνες φοβούνται. Οι δουλειές τους δεν θεωρούνται σημαντικές και ο άνθρωπος τον 21ο αιώνα προσδιορίζεται από το επάγγελμά του.
Κι όμως, οι ηθοποιοί είναι αυτές οι γενναίες, αυτές οι ευαίσθητες, αυτοί οι εύθραυστοι, αυτοί οι δυναμικοί, που επενδύουν τελικά στο συλλογικό φαντασιακό και στην κοινή εμπειρία, παρά τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις. Με τον «Θάνατο ενός ηθοποιού» επιχειρούμε μια μικρή αντίσταση απέναντι στη ματαίωση που συχνά συνοδεύει το επάγγελμα του ηθοποιού.

Αντιστεκόμαστε με τον τρόπο του Μπέκετ:
«Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

Βιογραφικό της ομάδας Dulcinea

Η Dulcinea Compania ιδρύθηκε με σκοπό τη δημιουργία καλλιτεχνικών δράσεων, ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠΠΟ (2022–2025) και έχει συνεργαστεί με την Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, τους Los Torreznos, το ThessFringe Festival, τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» κ.ά. Συμμετείχε στην Biennale Θεσσαλονίκης («#thehead | On becoming an animal» του Πάνου Σκλαβενίτη), ενώ παραστάσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Πλύφα, Θέατρο 104, Pikap Kato, Θέατρο Άνετον, Space Lab, Artbox Φαργκάνη, Ρομαντικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Tavros Art Space κ.ά.

Περισσότερα: www.dulcineacompania.gr

Η παράσταση «Ο θάνατος ενός ηθοποιού» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την
οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Διάρκεια: 70 λεπτά
Κατάλληλη ηλικία: 12+